All Day and All of the Night

O dous de outubro de 1964 aparecía no mercado británico o primeiro LP dunha banda chamada a facer historia. Os irmán Davies puñan en marcha de maneira oficial a andaina de The Kinks cun álbum epónimo que contiña catorce cancións entre as que se incluía "You Really Got Me", unha das cancións máis emblemáticas do grupo londinense. Pero nese mesmo mes de outubro editaban un single que non estaba no disco e que tamén se convertiría noutro dos grandes éxitos de The Kinks. "All Day and All of the Night" acabaría por ser unha das cancións de Ray Davies máis versionadas e tamén unha das máis influentes.

http://www.goear.com/listen/ab6e345/all-day-and-all-of-the-night-the-kinks

Outra das grandes bandas dos 60 foi The Doors. O carisma de Jim Morrison trascendeu máis aló do ámbito musical e hoxe en día practicamente non hai banda de rock que negue a influencia que a música de The Doors no seu son. Aínda así, no seu tempo The Doors tamén se fixaron en The Kinks, como ben se ve en "Hello, I Love You", do álbum Waiting for the Sun (1968), talvez a canción máis polémica de The Doors, xa que sobre ela pesa a sospeita dun posible plaxio de "All Day and All of the Night". Con todo, o guitarrista de The Doors Robby Krieger indicou que se basearan no tema de Cream "Sunshine of Your Love", que por outra parte, é unha das cancións de Cream que máis se presta á inspiración de moitos grupos, como veremos na próxima entrada.

http://www.goear.com/listen/5729e16/hello-i-love-you-the-doors

"Hello, I Love You" tamén e das máis versionadas de The Doors por grupos tan diferentes como The Cure, Eurythmics e Siouxsie Sioux entre outros, mais unha das que lle renden homenaxe na letra é a de Pulp "Dogs Are Everywhere", que saíu como single en 1986.

http://youtu.be/QNrk3YxuUi0

Mais volvendo á canción de The Kinks, The Hives tamén se inspiraron nela para crear "Hate to Say I Told You So" que estaba no seu debut Veni Vidi Vicious (2000).

http://www.goear.com/listen/1f89eac/hate-to-say-i-told-you-so-the-hives

Sometimes Good Guys Don't Wear White

O garage rock comezou nos anos 60 nos Estados Unidos e unha das bandas pioneiras en impulsar este estilo de rock foi The Standells, unha banda californiana que aínda hoxe segue en activo. O seu maior éxito foi "Dirty Water", a pesar contar tamén con outras excelentes cancións como "Sometimes Good Guys Don't Wear White" (1966), que é a que hoxe vos presentamos.

http://www.goear.com/listen/4a29011/sometimes-good-guys-dont-wear-white-standells

Esta canción de The Standells contou cunha adaptación ó castelán grazas á banda galega Los Cafres que se atreveron a versionala no seu único álbum publicado SF 13 Tractor Cerebral (1988) co título "Algún Día Caeré". A breve traxectoria desta banda non impediu que se convertese en todo un referente do garage nacional.

http://youtu.be/IlCKWyZq0bM

Who Loves The Sun

"Who Loves The Sun" abre Loaded, o cuarto disco de The Velvet Underground editado en 1970, para moitos o máis importante da banda formada por Lou Reed, John Cale, Sterling Morrison e Maureen Tucker, xa que a influencia que ía exercer posteriormente na música está practicamente á altura de calquera álbum que acadase revolucionar a escena musical da súa época. E se hoxe Loaded está considerado como un disco de culto, non deixa de sorprender que só a inmortal "Sweet Jane" fose o único single, capaz de deixar na penumbra tan boas cancións. Pero o bo da música de The Velvet Underground é que sempre está por descubrir.

http://www.goear.com/listen/faf44d5/who-loves-the-sun-the-velvet-underground

Cunha clara influencia de The Velvet Underground, en 1996 debutaban os escoceses Belle & Sebastian con dous discos de estudio. En 1997 lanzaban o EP Lazy Line Painter Jane. A canción que lle dá título é unha mostra de que o son da banda de Lou Reed segue moi vivo.

http://www.goear.com/listen/9fe25c5/lazy-line-painter-jane-belle-and-sebastian

For What It's Worth

Unha das cancións históricas que nos legou a psicodelia dos anos 60 é "For What It's Worth" dos californianos Buffalo Springfield, que en 1966 debutaron cun disco homónimo que incluía esta canción que os perpetuaría na música, malia que a traxectoria do grupo foi bastante breve; dous anos despois e tras tres discos, os seus integrantes puñan o punto final a Buffalo Springfield. No entanto, algúns dos seus membros como Neil Young e Stephen Stills tiveron aínda unha gloriosa carreira por diante, primeiro uníndose a David Crosby e Graham Young no proxecto Crosby, Stills, Nash & Young e logo en solitario.

http://www.goear.com/listen/9af2ffa/for-what-its-worth-buffalo-springfield

En 1993, Chumbawamba incorporou o retrouso de "For What It's Worth" ó seu bailable "Timebomb", que se inclúe no disco Anarchy.

http://youtu.be/foF5j4jMTI8

A presenza de "For What It's Worth", co seu marcado ritmo "sampleable", atópase de xeito particular no mundo do cine, como na banda sonora de Forrest Gump e Lord of War, entre outras. Tamén algunhas cancións baseadas nela como a que Nathan Morris, componente de Boyz II Men, gravou en 1996 para a película Kazaam, protagonizada pola estrela da NBA Shaquille O'Neal, e que titulou "Wishes".

http://youtu.be/vVzLtxpmaxM

Solitary Man

Non poucas cancións teñen a facilidade de adaptarse a diferentes estilos musicais e triunfar da mesma maneira. Unha das que posúen esta virtude é "Solitary Man", de Neil Diamond, que a escolleu como single de debut en  abril 1966 e uns meses despois  nese mesmo ano aparecía no primeiro álbum do cantautor de Nova York The Feel of Neil Diamond, un disco marcado onde predominan as guitarras rockeiras da época.

http://www.goear.com/listen/81dc2d9/neil-diamond-solitary-man

A canción tan só tardou dez anos en cambiar de rexistro. En 1976 T.G. Sheppard publicaba a primeira  versión country do tema de Diamond nun disco que leva o nome da canción, mais na actualidade ó falar de dunha versión country é inevitable pensar na que gravou Johnny Cash en 2000 no álbum American III: Solitary Man co que Cash seguía homenaxeando a música americana.

http://www.goear.com/listen/8e9a55b/solitary-man-johny-cash

Tampouco hai que menospreciar as sensacionais versións rock, máis fieis á orixinal  como a de Chris Isaak e  a de The Sidewinders, pero das que teñen aparecido nos últimos anos se cadra á que conta cun toque máis persoal é a de HIM, que co seu estilo love metal, definido así por Ville Valo, revitalizaron "Solitary Man" no disco de grandes éxitos de HIM And Love Said No: The Greatest Hits 1997-2004 (2004).

http://www.goear.com/listen/53aded5/solitary-man-him

Losing My Religion

"Losing My Religion", o primeiro single do sétimo álbum de REM Out of Time (1991) marcou un punto de inflexión na banda de Michael Stipe que ata ese momento apenas se apartou dos circuitos indies de Estados Unidos, malia contar tamén cun público fiel en Europa e en Australia. A súa popularidade acadou unhas cotas tan altas que de súpeto, a banda de Atlanta foi recoñecida mundialmente e moita xente comezou a descubrilos dende entón. Non é para menos, dende a década dos 70 non se vía nas listas de vendas unha canción na que aparecese unha mandolina. Peter Buck cambiaba a guitarra por ese instrumento, dándolle unha maxia única a "Losing My Religion", expresión sureña que significa perde-la paciencia.

 http://www.goear.com/listen/4261352/losing-my-religion-rem

Co éxito que colleitaron e xa na primeira liña da escena musical, comezaron a sucederse as versións e tamén unha certa influencia desta canción noutros grupos. Quizais a máis evidente é a de Death Cab for Cutie, a banda de Ben Gibbard que toma o nome dunha canción dos 60, que no álbum Plans (2005) incluía "Souls Meets Body".

http://www.goear.com/listen/eb906d1/soul-meets-body-death-cab-for-cutie

Das Model

Hai algún álbum de Kraftwerk que non influíse na música popular dende a súa publicación? Pois posiblemente non porque os alemáns sempre se caracterizaron por perfeccionar a música electronica, buscando os sons máis vangardistas que ían un paso máis aló da música máis actual que se estaba facendo nese momento. Creadores dunha música que deixa pegada no tempo sen parecer caduca, The Man-Machine (1978), sétimo traballo discográfico da banda formada por Florian Schneider e Ralf Hütter, segue soando tan actual que algúns discos recentes soan antigos ó seu lado. "Das Model" é unha das cancións emblemáticas de Kraflwerk incluídas neste álbum.

http://www.goear.com/listen/0e7c3aa/das-model-kraftwerk

Unha das versións destacadas de "Das Model" máis sorprendentes é a que realizou a banda zaragozana Niños de Brasil no seu disco de debut Del Amor y del Odio (1989).

http://www.goear.com/listen/fe22491/la-modelo-das-model-ninos-del-brasil

Mais a influencia desta canción traspasa o electropop do século XX e hai quen apunta que no riff de guitarra de "Walk Away", cuarto corte do segundo álbum dos escoceses Franz Ferdinand You Could Have It So Much Better (2005) e segundosingle de promoción está inspirado na canción de Kraftwerk.

http://www.goear.com/listen/62656b5/walk-away-franz-ferdinand

Hounds of Love

A canción que lle dá título ó quinto álbum de Kate Bush "Hounds of Love" foi o terceiro single publicado. O seu ritmo marcado por unha forte batería dálle un toque único ó que hai que engadir o videoclip promocional deste single, que en certa medida lembra ás películas de Hitchcock. Unha medida totalmente estudada se se ten en conta que na canción emprégase a voz dun dos actores da película de terror británica de 1957 Night of the Demon.

http://www.goear.com/listen/e118899/hounds-of-love-kate-bush

"Hounds of Love" non conta con demasiadas versións en comparación con outros temas de Kate Bush, pero a que fixeron os británicos The Futureheads no seu álbum debut The Futureheads (2004) é magnífica.

http://www.goear.com/listen/841203b/hounds-of-love-the-futureheads