Folk Singer

Na dilatada traxectoria de Johnny Cash atopamos cancións que nos contan todo tipo de historias variadas, desde as que falan de inxustizas ata aquelas máis románticas, pero nelas tamén aparecen personaxes coma a figura do cantautor, á que Cash lle canta en "Folk Singer", ou tamén coñecida simplemente como "The Singer" para distinguila dunha canción de Tom Roe. "Folk Singer" parece unha canción menor dentro do repertorio de Cash, case unha canción esquecida, xa que só se publicou como cara B de "Folsom Prison Blues" e non se incluíu despois en ningún dos discos que Johnny Cash editou. Con todo, foi unha canción que logo da súa publicación contou con algunhas versións doutros cantautores.

https://youtu.be/9FZV_oh7YGE

A versión que Nick Cave and the Bad Seeds fixo en 1986 co título de "The Singer" foi a que maior transcendencia tivo. Pertence ó álbum de versións Kicking Against the Pricks.

https://youtu.be/WVGGd2sKEtM

Ring of Fire

A frutífera carreira de Johnny Cash está ateigada de grandes cancións, imprescindibles moitas delas na historia da música contemporánea do último medio século, pero sen dúbida a máis destacada é "Ring of Fire", unha canción concibida para o compilatorio Ring of Fire: The Best of Johnny Cash (1963), pero que se converteu na canción máis emblemática de Cash. E non obstante, non foi o primeiro en gravala. A compositora da canción, June Carter, que uns anos máis tarde casaría con el, ofreceulla a súa irmá Anita Carter, que a publicou no álbum Folk Songs Old and New (1963) co título "(Love's) Ring of Fire", que sería o seu maior éxito.

http://youtu.be/OlWGsaorj6U

Ó escoitar a canción de Anita Carter, Johnny Cash decidiu gravar a súa propia versión, pero incorporando o son mariachi mexicano e tralas sesións no estudio, puido incluíla no compilatorio Ring of Fire: The Best of Johnny Cash que se publicou poucos meses despois de que "Ring of Fire", na voz de Anita Carter, arrasase nas listas country.

http://youtu.be/P-g48ZYZeZI

E The Animals, ou mellor dito, xa como Eric Burdon & The Animals, que levaban un tempo especializándose en versións, tamén fixeron unha de "Ring of Fire" trasladándoa ó seu estilo rock. Pertence ó álbum Love Is (1968).

http://youtu.be/L1UCx4Z6J_M

Social Distortion tamén fixeron a súa versión de "Ring of Fire", pero en clave punk no álbum epónimo que editaron en 1989.

http://youtu.be/2BaksqH2YXQ

Hurt

O rock industrial acadou unha nova categoria coa aparición de Nine Inch Nails a finais dos oitenta. De súpeto, o ritmo machacón e o máis parecido a unha forte dor de cabeza sofisticábase co talento de Trent Reznor, a alma máter do grupo, que se encarga de darlle a Nine Inch Nails unha personalidade propia desde as composicións dos temas ata a produción dos discos, controlando cada proceso polo que se transformaba a banda. A publicación do segundo álbum, The Downward Spiral (1994) acabou por convencer ós máis escépticos, pois as excepcionais cancións que o compoñen fixeron a ver a moitos que o poderío de Nine Inch Nails era dos que deixan unha profunda pegada. A canción que pecha o álbum é "Hurt", un dos singles nos que se asentou o éxito do grupo.

http://youtu.be/htmKZKR7oyc

Non adoitan abundar as versións de cancións rock con base no techno e no heavy e moito menos en estilos afastados deste, pero ata o mesmo Trent Reznor sentiuse realmente admirado cando Johnny Cash versionou "Hurt" no álbum de versións American IV: The Man Comes Around (2002) cun son acústico. Quedoulle tan ben que mesmo conseguiu superar á orixinal, reto do que non todo o mundo pode fachendear.

http://youtu.be/3aF9AJm0RFc

Crescent City Blues

Considerada unha das mellores cancións intrumentais de blues, "Crescent City Blues" é posiblemente a composición máis recoñecida de Little Brother Montgomery, un músico orixinario de Louisiana que coñecía ben as maneiras de executar o blues, tanto de Chicago coma de Nova Orleáns. Gravou varias composicións a partir dos últimos anos da década de 1920 que lle foron reportando sona como un dos músicos máis importantes. Pero no seu repertorio destaca especialmente "Crescent City Blues", cuxa fama se viu incrementada cando Gordon Jenkins lle puxo letra e Beverly Mahr a gravou en 1953 no álbum Seven Dreams. Non demos atopado a gravación orixinal de Little Brother Montgomery, pero aquí tendes a de Beverly Mahr e Gordon Jenkins.

http://youtu.be/eloMTom-fpI

En 1955, Johnny Cash gravou unha versión co nome de "Folson Prison Blues" que anos despois aparecería no álbum With His Hot and Blue Guitar (1957). A pesar de que tecnicamente é unha versión, Johnny Cash soubo adaptala convenientemente para que parecese unha canción de seu, pero moi pronto moitos notaron a semellanza da melodía coa de "Crescent City Blues".

http://youtu.be/HxAa83gP9vc

The John B. Sails

No século XIX os estudos de etnografia víronse impulsados polo crecente interese que había en torno á cultura popular dos pobos, que se mantivo aínda moi vivo ben entrado o século XX. En 1916 o poeta  inglés Richard Le Gallienne publicou a letra dunha das cancións tradicionais de Nassau, a coñecida co título de "The John B. Sails", o que a deu a coñecer nos demais lugares da Commonwealth. Once anos despois, o tamén poeta Carl Sandburg incluíuna na colección de cancións tradicionais The American Songbag, o que supuña a primeira gravación da canción. Tras el, non tardaron en gravala Blind Blake en 1930 e Alan Lomax cinco anos despois baixo o título "Histe Up The John B. Sail", pero por desgraza, non atopamos rastro destas primeiras gravacións. Habería que esperar a 1950 para que o John B. volvese navegar polos estudios de gravación. Co título "Wreck of the John B." The Weavers revivían o vello clásico das Bahamas.

http://youtu.be/8CvTloNDFFg

Dous anos despois era a quenda da versión de precisamente un músico das Bahamas, Blake Alphonso Higgs,  chamada "John B. Sails".

http://youtu.be/Kk7I_KWkswQ

En 1958, "The John B. Sails" fíxose aínda se cabe máis popular coa versión de The Kingston Trio, e por primeira vez publicábase co título "Sloop John B.", que sería o máis habitual nas seguintes versións.

http://youtu.be/Q8NVY0INJFk

No entanto, Johnny Cash decidiu bautizar a súa con "I Want to Go Home", un dos versos do retrouso, talvez para distinguirse da versión de The Kingston Trio, xa que a de Johnny Cash se editou en 1959, tan só

un ano despois da de The Kingston Trio.

http://youtu.be/kZrPslkYL58

Pero quen de verdade ía a levar este canto tradicional das Bahamas ó máis alto, serían The Beach Boys no álbum Pet Sounds (1966). Co mesmo título que a versión de The Kingston Trio, "Sloop John B.", a banda de Brian Wilson completou un proceso de renovación da canción sen perde-la esencia orixinaria.

http://youtu.be/HW5yLvoJMD4

Honky Tonk Blues

Na variedade de xéneros que conflúen no rock ata o punto de que este se constitúa como un xénero propio teñen moito que ver o country e o blues. Neste caso a figura de Hank Williams vólvese imprescindible para entende-la evolución que o rock foi experimentando dende os primeiros compases de finais dos anos 40. Hank Williams, cuxa carreira musical comeza nos últimos anos dos anos 30 deixou para a posterioridade toda unha serie de éxitos de música country elevados á categoria de clásicos. Pero ademais diso, Hank Williams desenvolveu ó son country nunha nova variedade que se coñece popularmente como "Honky Tonk", que eran os locais -unha especie de tabernas dos estados sureños- onde se puña música country. É aí Williams revelouse como un auténtico mestre. "Honky Tonk Blues", unha das súas primeiras composicións, inaugura este novo subxénero do country que, como veremos, tivo unha vixencia no rock ata ben entrados os anos 60.

http://youtu.be/Qdsgs_20UKA

Johnny Horton, en 1956, foi dos primeiros en recolle-lo legado de Hank Williams con ese son. O título da súa canción "Honky Tonk Man" non deixa lugar a dúbidas.

http://youtu.be/_Fg4SP4CNK0

Un dos grandes admiradores de Hank Williams foi Johnny Cash. O gran artista de Arkansas deixou patente a importancia da música de Williams en 1960 ó publicar un disco de versións titulado Sings Hank Williams. Ese foi o primeiro álbum que sacou ese ano Cash ó que seguirían dous máis. No último dese ano Now, There Was a Song! hai unha nova versión do popular tema de Williams "I'm So Lonesome I Could Cry", mais a canción que pecha o disco "Honky Tonk Girl" é un aceno ó son Honky Tonk e segue a liña emprendida por Horton.

http://youtu.be/xGtRjea66YU

Mais aínda habería novas cancións country que recorren ó Honky Tonk no título. A mais coñecida é, sen dúbida, a dos Rolling Stones "Honky Tonk Women" en 1969. Malia que Jagger e Richards reiteran na idea orixinal, o son mostra xa unha evolución considerable que a afasta das anteriores cancións "Honky Tonk". Outra cousa curiosa relacionada con esta canción é a acusación de Ry Cooder segundo o cal Richards lle roubou o riff de guitarra da canción.

http://youtu.be/A6M77oHD110

Ese mesmo ano, no disco dos Stones Let It Bleed aparecía unha versión de "Honky Tonk Women" cun son máis clásico, máis achegado ó country, titulado "Country Honk".

http://youtu.be/R8dwWYBa1i4

Man in Black

En 1970 Johnny Cash xa era un artista consagrado nos Estados Unidos cunha trintena de discos as súas costas, mais toda esa sona non volveu compracente ó artista country, que seguía comprometido coas causas sociais que se desenvolvían daquela e tampouco era alleo ós grandes problemas como a guerra de Vietnam, que ameazaba a estabilidade do país. Concienzado coa época convulsa na que se atopaba, en 1971 editou Man in Black, un dos traballos máis reivindicativos de Cash. A canción que lle dá título ó álbum é hoxe unha das cancións protesta máis recoñecibles desa década.

http://youtu.be/dY8_vZXo8oY

Johnny Cash é un referente para moitos artistas que adoptaron o seu estilo. En España un dos alumnos aventaxados de Cash é José María Sanz. En 1993 Loquillo y Los Trogloditas publicaron Mientras Respiremos, que contén unha fermosa versión de "Man in Black" en castelán chamada "El Hombre de Negro".

http://www.goear.com/listen/52cb170/el-hombre-de-negro-loquillo

Posto que é unha das cancións favoritas de Loquillo, este volveu a ofrecer ós seus seguidores unha nova versión de "El Hombre de Negro" en Hermanos de Sangre (2006) que, ademais de contar cun son renovado, están presentes as voces doutros tres grandes intérpretes: Bunbury, Jaime Urrutia e Andrés Calamaro. Poucas cancións reúnen a tantos mestres.

http://www.goear.com/listen/173b55a/el-hombre-de-negro-loquillo

Solitary Man

Non poucas cancións teñen a facilidade de adaptarse a diferentes estilos musicais e triunfar da mesma maneira. Unha das que posúen esta virtude é "Solitary Man", de Neil Diamond, que a escolleu como single de debut en  abril 1966 e uns meses despois  nese mesmo ano aparecía no primeiro álbum do cantautor de Nova York The Feel of Neil Diamond, un disco marcado onde predominan as guitarras rockeiras da época.

http://www.goear.com/listen/81dc2d9/neil-diamond-solitary-man

A canción tan só tardou dez anos en cambiar de rexistro. En 1976 T.G. Sheppard publicaba a primeira  versión country do tema de Diamond nun disco que leva o nome da canción, mais na actualidade ó falar de dunha versión country é inevitable pensar na que gravou Johnny Cash en 2000 no álbum American III: Solitary Man co que Cash seguía homenaxeando a música americana.

http://www.goear.com/listen/8e9a55b/solitary-man-johny-cash

Tampouco hai que menospreciar as sensacionais versións rock, máis fieis á orixinal  como a de Chris Isaak e  a de The Sidewinders, pero das que teñen aparecido nos últimos anos se cadra á que conta cun toque máis persoal é a de HIM, que co seu estilo love metal, definido así por Ville Valo, revitalizaron "Solitary Man" no disco de grandes éxitos de HIM And Love Said No: The Greatest Hits 1997-2004 (2004).

http://www.goear.com/listen/53aded5/solitary-man-him

Personal Jesus

Depeche Mode é unha das bandas de música electrónica máis importantes do planeta. Desde que se fundaran a comezos dos anos 80, os británicos liderados por Dave Gahan só souberon colleitar éxitos con cada álbum que publicaban. Un punto de inflexión foi Violator, de 1990, que conseguiu a internacionalización da música de Depeche Mode máis alá de Europa grazas a temas como "Enjoy of Silence" e "Personal Jesus", este último dos máis versionados e tamén moi empregado como sample.

lhttp://www.goear.com/listen/d7df1cd/personal-jesus-depeche-mode

As versións de "Personal Jesus" son incontables e destacan as de Marilyn Manson, Nina Hagen, e en España a de OBK, fans declarados da banda de Gahan e Gore. Pero talvez a máis espectacular é a de Johnny Cash do que sería o seu derradeiro álbum American IV (2002), onde colabora ás guitarras John Frusciante, daquela aínda en Red Hot Chili Peppers.

http://www.goear.com/listen/7415092/personal-jesus-johnny-cash

Como sample, a canción composta por Martin Gore apareceu por primeira vez no tema da cantante inglesa Jamelia "Beware of the Dog" do álbum Walk with Me (2006).

http://www.goear.com/listen/1680fb4/beware-of-the-dog-jamelia

E por último, Hilary Duff foi a última en lembrarse de "Personal Jesus" para crear un éxito seu co tema "Reach Out", do álbum recopilatorio Best of Hilary Duff (2008).

http://www.goear.com/listen/4c2c277/reach-out-hilary-duff

One

"One" é unha das mellores cancións da década dos 90, incluída nun dos mellores álbums: Achtung, Baby (1991), que confirmaba á banda irlandesa U2 como a mellor do panorama rock nese momento, algo que xa se percibía cos anteriores traballos de Bono e compañía, como The Joshua Tree (1987) e Rattle and Hum (1988). Por iso non é de estrañar que dez anos despois, este clásico inspirase a outros artistas e grupos. E é que a canción producida por Brian Eno e Daniel Lanois é preciosa.

 http://www.goear.com/listen/9cc4dc1/u2-one-u2-one

Case unha década máis tarde, en 2000, atopamos o primeiro cover deste tema nun traballo discográfico (R.E.M. xa tocara "One" en directo en 1993 xunto con Larry Mullen e Adam Clayton): no álbum acústico do formidable cantante country Johnny Cash  American III: Solitary Man.

 http://www.goear.com/listen/fe4ffc1/one-johnny-cash

Ese mesmo ano, Craig David debutaba co álbum Born To Do It, onde está recollida a canción "Walking Away", cuxos primeiros acordes son moi semellantes ó tema de U2.

  http://www.goear.com/listen/7aaffe3/walking-away-craig-david

Un ano despois, Lighthouse Family incorporaría o retrouso de "One" ó final da súa canción "(I Wish I Knew How It Would Feel To Be) Free" no seu álbum Whatever Gets You Through The Day.

 http://www.goear.com/listen/57d1f8d/free-lighthouse-family

En 2005, Mary J. Blige faría un cover de "One" no seu álbum The Breakthrough contando coa insestimable colaboración do propio Bono.

 http://www.goear.com/listen/25329f8/one-mary-j-blige-y-u2-

Para rematar, neste 2011 a última banda en inspirarse neste clásico de U2 é o grupo de Ohio, The National co seu tema "Think You Can Wait", banda sonora da película independente Win Win, que aínda que non é unha versión, conta con certas reminiscencias. Deixámosvos a ligazón a Youtube.

 http://www.youtube.com/watch?v=nVo7MkjReO8