Never Tear Us Apart

Co seu sexto álbum, Kick (1987), INXS seguía coa liña progresiva do éxito en todo o mundo. Ás cancións tan coñecidas dos anteriores discos coma "Original Sin" e "What You Need", sumábase agora outra colección de temas que se converterían en imprescindibles na discografía da banda australiana. Entre o repertorio de Kick ten cabida algunhas baladas que haberían aumentar a popularidade de Michael Hutchence entre o público feminino. A que hoxe nos ocupa é "Never Tear Us Apart", que co tempo tamén sería das máis versionadas. Leva a autoría de Hutchence e de Andrew Farris como o resto das cancións e escolleuse como cuarto single.

https://youtu.be/NJ62S3A9wn0

Versionada por grandes coma Tom Jones e Joe Cocker, "Never Tear Us Apart" ten un gran predicamento entre os músicos. O proxecto de Beck Beck's Record Club, no que participan compañeiros de profesión, versionou discos enteiros de distintos artistas, entre eles, o Kick de INXS. Velaquí a versión de "Never Tear Us Apart" coa voz da cantante de St. Vincent.

https://youtu.be/D3rOjkSho0A

Outra das mellores versións de "Never Tear Us Apart" é a de Paloma Faith, que saíu como single do álbum Fall to Grace (2012).

https://youtu.be/-mVLqLvPKLc

Dream

Os soños tamén son unha constante nos contidos das cancións ó longo do tempo e en tódolos estilos musicais posibles. É raro que na discografía de cada artista e de cada banda non exista un tema relacionado cos soños, así que velaquí vai unha selección monográfica con seis cancións co título "Dreams". Obviamos, iso si, dúas cancións con este título que xa pasaron polo blog, que son a de Fleetwood Mac e a de Gabrielle. Sen máis, arrancamos coa de Uriah Heep que pecha o álbum Wonderworld (1974).

https://youtu.be/VEmkYNR13J4

Totalmente diferente é o "Dreams" de Enya pertencente á banda sonora de The Frog Prince (1985), unha tranquila balada da que nos ten acostumados a irlandesa, ideal para un momento de descanso.

https://youtu.be/7NjOGVh2niw

E de volta ó rock, esta vez co "Dreams" de Van Halen, que se inclúe no álbum 5150 (1986).

https://youtu.be/sZLKtjATZt0

Das máis coñecidas é a canción de The Cranberries que se atopa no debut dos irlandeses Everybody Else Is Doing It, So Why Can't We? (1993) e que tanto éxito lle reportou á banda de Dolores O'Riordan, xunto co single "Linger".

https://youtu.be/HUwTELZd05k

Nótase que os soños están presentes case sempre nos discos cos que as bandas comezan a súa andaina na música. Ó igual que The Cranberries, TV on the Radio acollían no seu debut Desperate Youth, Blood Thristy Babes (2004) unha canción chamada "Dreams".

https://youtu.be/lbahpgNDFrE

Pero non só os debutantes viven de soños, os consagrados tamén. A Uriah Heep e a Van Halen, que incluíran as súas respectivas cancións cando xa levaban varios discos ás súas costas, haille que sumar Beck, que este mesmo ano editou un single co nome de "Dreams", do que moitos fans esperan que sexa un anticipo dun próximo álbum do californiano.

https://youtu.be/r-COVcMZL8E

Devils Haircut

O prestixio de Beck como músico aumentou despois da publicación de Mellow Gold (1994) e foi sen dúbida na década dos noventa onde a súa discografía viviu a etapa de maior esplendor, unha reputación que aínda se mantén na actualidade, pois os seus últimos traballos conservan esa chispa que xa se lle adiviñaba en Mellow Gold. Odelay (1996) continuou a boa estela do álbum anterior e é dos máis aplaudidos polos fans e pola crítica especializada. Trátase dun disco ecléctico, no que Beck recolle unha morea de estilos nas trece cancións que o compoñen. Quizais o máis rechamante sexa a influencia que exerceu para este traballo a banda de Van Morrison, Them, que está presente en varias cancións, como en "Jack-Ass", como xa tivemos ocasión de ver. Outra que tamén tirou do repertorio de Them é o segundo single, "Devils Haircut", das máis aclamadas do álbum e que, ademais de Them, Beck aproveita para recuperar unha das cancións do gran batería Pretty Purdie.

http://youtu.be/N3ZsKeX2_7A

Bernard "Pretty" Purdie lograra inculcar protagonismo á bateria, un instrumento fundamental no son, pero que sempre quedaba relegado na presenza doutros. Como xa vimos, creou unha secuencia que despois aparecería en cancións doutros músicos. Pero en "Devils Haircut" Beck rescata unha das cancións de Pretty Purdie, "Soul Drums", do álbum do mesmo título que publicou en 1967.

http://youtu.be/23ihawJKZcE

Them contribúe con dúas cancións para a elaboración de "Devils Haircut". As dúas pertencen ó segundo álbum, Them Again (1966). Unha delas é a versión que os norirlandeses fixeron do tema de James Brown "Out of Sight".

http://youtu.be/GLUYz-cbq5Y

Por certo, a versión orixinal de "Out of Sight" gravouna James Brown en 1964 con son de rhytm&blues.

http://youtu.be/xaOmCHMzXa8

A outra canción de Them é "I Can Only Give You Everything", un tema composto por Mike Coulter e Tommy Scott.

http://youtu.be/VH0G1o8xbt4

The Four Horsemen

Na actualidade Vangelis e Demis Roussos son dous reputados músicos gregos que souberon levar o país helénico a un sitio destacado dentro do panorama musical internacional, mais ámbolos dous músicos, xunto con Loukas Sideras e Anargyros Koulouris tiveron unha orixe común: Aphrodite's Child, sen dúbida unha das bandas máis influíntes desde finais dos anos 60. E non obstante, Aphrodite's Child non tivo unha traxectoria moi longa, porque os membros pronto decidiron seguir facendo música por separado, e tan só  en cinco anos a andaina de Aphrodite's Child rematou con tres discos para a posteridade. No último, o dobre álbum 666 (1972) co que se despedían, atópase "The Four Horsemen", unha das cancións máis recordadas da breve pero intensa carreira de Aphrodite's Child.

http://youtu.be/QVExlaxaweo

A influencia concreta de "The Four Horsemen" deixou pegada en dúas dúas cancións das últimas décadas. Para a banda de Richard Ashcroft, The Verve, a canción "The Rolling People", que aparece no exitoso Urban Hymns (1997) dos británicos, debe boa parte da inspiración á de Aphrodite's Child.

http://youtu.be/8p7jMXnLewY

O mesmo se pode comentar do tema de Beck "Chemtrails", do álbum Modern Guilt (2008) cuxo son remite de maneira clara á canción dos gregos.

http://youtu.be/pUDL0zwa1fQ

In the Air Tonight

Cando Genesis estaba gañando certa estabilidade trala marcha de Peter Gabriel, Phil Collins teimou en que el tamén quería ter a súa carreira á marxe do grupo. Significaba iso un novo seísmo nunha das bandas con máis estilo do Reino Unido? Nin moito menos, porque Phil Collins só se estaba tomando un respiro e en ningún momento tivo intención de deixar de lado ós compañeiros. Genesis paraba para coller novos folgos. E dese modo, en 1981 aparecía Face Value, o primeiro disco en solitario do famoso batería e vocalista de Genesis, e Phil Collins presentábao cunha potente canción que escribira en 1979 tralo divorcio da súa primeira muller. Co paso do tempo, "In the Air Tonight", está considerada un dos mellores temas de Phil Collins.

http://youtu.be/YkADj0TPrJA

Como todo bo tema onde a batería é o instrumento que sobresae por riba dos demais, "In the Air Tonight" atopou un fácil acomodo nas composicións dos artistas de hip hop, que souberon adaptala ó seu estilo, pero igual sería demasiado pesado ofrecer unha selección destes temas. Non obstante, imos quedar con dúas cancións, que lle deben moito a "In the Air Tonight". A primeira, sen empregar anacos da canción de Collins, si ten un son que parece beber directamente dela. Trátase do tema de Beck "Nicotine and Gravy", que aparece no exitoso álbum Midnight Vultures (1999).

http://youtu.be/EzZ0hfFrQW0

A segunda é un tema de hip hop, que exemplariza ben o emprego de "In the Air Tonight. Eliximos o que aparece no disco homónimo de Sean Kingston en 2007, co título de "I Can Feel It".

http://youtu.be/IFynEDADJig

It's All Over Now, Baby Blue

Co quinto disco Bringing It All Back Home (1965), Bob Dylan afianzábase como un paladín do folk ó que non era doado facerlle sombra. O nivel compositivo e poético de Dylan chegara a un punto en que case calquera canción saída da súa man estaba á altura da poesía que se publicaba nese momento e a súas letras lograban emocionar a unha sociedade que sentía que os tempos estaban cambiando. A canción que pecha o disco, "It's All Over Now, Baby Blue", non tardou en ser versionada, como ben sucedía coa meirande parte das cancións de Dylan, e moitos teóricos atoparon un bo pasatempo conxecturando sobre a identidade dese Baby Blue á quen está dedicada a canción. Non obstante, Bob Dylan nunca se pronunciou sobre o particular, polo que o misterio aínda continúa hoxe.

http://youtu.be/Uz9BAE1FZGM

Sería difícil facer unha lista pormenorizada de tódalas versións que se gravaron de "It's All Over Now, Baby Blue", debido as excelentes interpretacións que hai, pero quizais haxa que quedar coa de Them, xa que a versión que a antiga banda de Van Morrison no álbum Them Again (1966) é das máis orixinais e deu lugar a novas versións da canción a partir desta.

http://youtu.be/OQiMxD4fvhw

E da de Them non só se derivaron novas versións, senón que tamén deu lugar a novas cancións totalemente novas, que xa pouco teñen que ver coa orixinal de Bob Dylan. A máis coñecida é a de Beck "Jack-Ass", pertencente ó álbum Odelay (1996).

http://youtu.be/2HMhfdfxR98

A outra tamén coñecida é a do grupo de hip hop Insane Clown Posse "Another Love Song", single tomado do álbum The Amazing Jeckel Brothers (1999) e que toma elementos da canción de Beck sen perder a referencia da de Bob Dylan.

http://youtu.be/YfxDhNysSpg

Cellphone's Dead

Sabemos que Beck é todo un especialista en facer cancións combinando o son e as estruturas doutras moi variadas, así que hoxe imos con outra que se axusta ós parámetros ós que este artista non ten acostumados. Trátase de "Cellphone's Dead", do álbum The Information, publicado en 2006. A novidade neste caso é que "Cellphone's Dead" contén elementos dunha canción anterior de Beck, como veremos máis adiante. Con todo, hai que indicar que os recursos que emprega Beck para facer música, lonxe de restarlle méritos pola pouca orixinalidade que se pode aprezar nos seus traballos, consegue resaltar unha obra cunha personalidade propia que ensalza ó músico, algo que non está ó alcance de calquera, pois moitos outros que intentaron seguir a mesma fórmula acabaron por fracasar.

http://youtu.be/KH6z2ie_6l4

A primeira canción que lle vén á cabeza a calquera que escoite "Cellphone's Dead" cun pouco de atención e de coñecemento é "Chameleon", unha das pezas máis famosas de Herbie Hancock, que aparece no álbum Head Hunters (1973) e que Hancock compuxo coa colaboración de Bennie Maupin, Paul Jackson e Harvey Manson. Dende logo, o comezo de "Cellphone's Dead" ten reminiscencias desta canción de jazz.

http://youtu.be/ejaumVVHAUQ

A outra canción á que se parece "Cellphone's Dead" é a "Hell Yes" do propio Beck, como comentabamos máis arriba. Pertence ó disco anterior de Beck Guero, que aparecera no mercado en 2005, un ano antes de The Information.

http://youtu.be/9BQliE3h0q0

Pero como parte das cancións de Beck, "Hell Yes" está baseada noutra, en concreto, ó igual que no caso de "Cellphone's Dead", é unha canción dos anos 70, neste caso nunha de Ohio Players titulada "Far East Mississippi", do álbum Contradiction (1976).

http://youtu.be/Puks6UTw1EQ

Sissyneck

A mediados dos anos 90n Beck era xa todo un artista consagrado na escena do rock alternativo. Co disco Mellow Gold de 1994 Beck acadara un oco no estrelato e nesa liña seguiron os seguintes traballos que foi publicando. Se ben One Foot in the Grave, que viu a luz cando os ecos de Mellow Gold aínda non se acabaran de apagar, non tivo unha repercusión tan ampla coma o seu predecesor, Odelay (1997) volveu situar a Beck no cumio. Unha das cancións destacadas dese disco é "Sissyneck", que é un pequeno compendio de tres cancións que, entrelazadas, forman un dos singles máis potentes do cuarto álbum de Beck.

http://youtu.be/pQtgGRtNvow

O comezo de "Sissyneck" é  un asubío que Beck toma do tema de Dick Hyman "The Moog and Me", que aparece no disco The Age of Electronicus (1969), un dos primeiros traballos de música electrónica.

http://youtu.be/0-j7BTDC4I4

Outra das cancións que aparece de forma latente en "Sissyneck" é "A Part of Me", de Country Funk, unha banda de finais dos 60 que a incluíu no seu debut discográfico que se chamaba igual que a canción.

http://youtu.be/a31y8S7vxvg

E por último, aparece tamén a canción de Sly and the Stone Family "Life", que lle daba título ó disco de 1968.

http://youtu.be/lOB5vw7aNGc

Hog Leg

O métal e o hardcore de finais dos anos 80 experimentaron un son moito máis duro do que se coñecía ata o momento, ata o punto de acadar niveis onde xa se confundía co ruído puro, prescindindo de calquera trazo de melodía. Era a época dourado do grunge, e a rabia que saía das guitarras de bandas coma Soundgarden, Green River e mesmo Rage Against the Machine, atopaban o seu público fiel nunha xuventude que liberaba así a súa frustación. Nese espazo tamén estaba presente The Melvins, a banda de Buzz Osborne, dispostos a labrarse un terreo no novo hardcore. En 1991 publicaron un EP, Eggnog, que contén "Hog Leg", un tema non apto para persoas con oídos sensibles.

http://youtu.be/BhtyikrRKbc

En 1994, Beck consagrouse na música co seu terceiro álbum Mellow Gold cheo de éxitos como "Loser", que como xa vimos, contén un sample de Johnny Jenkins. Pero non só a gran canción dese disco contiña samples; sorprendentemente "Beercan" renova o son do tema de The Melvins.

http://youtu.be/zVay-RfNGv8

Everybody's Got to Learn Sometime

Como acontece con moitos grupos e artistas, The Korgis fica na memoria colectiva da xente por unha soa canción que perpetuou  á banda de James Warren na historia musical do pop. Pero que canción! "Everybody's Got to Learn Sometime", do segundo álbum da banda británica Dumb Waiters (1980) é das baladas máis espectaculares da década dos 80.

 http://www.goear.com/listen/02ab19c/everybodys-got-to-learn-sometime-the-korgis

Unha das versións máis interesantes é a que fixo Beck para a a banda sonora da película Eternal Sunshine of the Spotless Man en 2004.

http://www.goear.com/listen/ac689dc/everybodys-got-to-learn-sometime-beck-

Dese ano tamén destaca a versión que fixo Zucchero con Vanessa Carlton, e en 2008 apareceron novas versións a cargo de Krezip, Daniël Lohues, Laidback  Luke, Robyn Loau e Glasvegas e  en 2009 destaca a dos suecos The Field, do álbum Yesterday and Today; pero imos quedar agora coa de Sharon Corr de 2010 do seu álbum en solitario Dream of You.

http://www.goear.com/listen/14a8b02/everybodys-got-to-learn-sometime-sharon-corr

I Walk On Gilded Splinters

"I Walk On Gilded Splinters" é a canción máis famosa de Dr John, un músico de blues e jazz de Nova Orleáns, grazas ás versións posteriores que se fixeron da canción. Aparece no seu álbum de debut de 1968 Gris Gris, producido por Harold Battiste e é a canción que pecha o disco.

 http://www.goear.com/listen/8517cf2/i-walk-on-guilded-splinters-dr-john

A versión máis importante realizouna en 1970 Johnny Jenkins, un guitarrista de blues que traballara con Otis Redding e que influiría de maneira notable nun dos guitarristas máis grandes de tódolos tempos, Jimi Hendrix. "I Walk On Gilded Splinters" abría o álbum Ton-Ton Macoute! e nela destaca o ritmo da batería de Butch Trucks, que acabaría por ser sampleado noutras cancións, como veremos a continuación.

 http://youtu.be/udAJV4dVNyY

O primeiro sample importante ímolo atopar no éxito de 1993 "Loser", de Beck, anticipo do álbum Mellow Gold (1994), terceiro disco deste músico californiano e que  se convertiría nun dos álbumes máis importantes de rock alternativo da década dos 90, debido precisamente a cancións como "Loser".

 http://www.goear.com/listen/d9c5740/loser-beck

A última vez que se empregou como sample nunha canción de éxito foi no single de lanzamento do terceiro álbum de Oasis, Standing on the Shoulder of Giants (2000). "Go Let It Out" comeza precisamente co característico son da batería que utilizara Johnny Jenkins.

 http://www.goear.com/listen/ebb01f4/go-let-it-out-oasis