Rain (3)

Velaquí unha nova entrega da serie monográifica dedicada ás cancións que falan de choiva. Para esta ocasión ofrecémosvos seis cancións dos oitenta e dos noventa, que seguro saberán degustar os amantes do pop e do rock de hai unhas décadas. Arrincamos coa sensacional canción de Whitesnake "Crying in the Rain", que aparecía por primeira vez no quinto álbum da banda, Saints & Sinners (1982) e que logo Whitesnake habería de volver gravar no álbum epónimo que se editou en 1987.

 https://youtu.be/G3iVEb8ujQk

Tamén magnífica é a canción de Peter Gabriel "Red Rain", pertencente ó álbum So (1986). Sen dúbida ningunha, esta canción constitúe unha das máis aclamadas na discografía do ex líder de Genesis.

 https://youtu.be/FkLTwX0duY4

Outro exemplo de canción que fala de choiva procede dos escoceses The Jesus and Mary Chain con "Happy When It Rains", pertencente a  Darklands (1987). O título desta canción habería de inspirar anos máis tarde unha das máis famosas de Garbage, que tamén veremos noutra entrega deste monográfico sobre a choiva.

 https://youtu.be/UOJFPyHovgM

Ó igual que fixera o seu ex colega de Genesis, Phil Collins tamén lle escribiu á choiva en  "I Wish It Would Rain Down", tema do álbum  ...But Seriously (1989).

https://youtu.be/YcY3FH208l8

E rematamos por hoxe con dous temas moi rockeiros de 1997 que levan o mesmo título, "Rain". A primeira é a canción de Muse, que daquela aínda estaba case en cueiros e aínda non chegara a editar ningún álbum. De feito, a canción "Rain" da banda de Matt Bellamy pertence a unha das maquetas que Muse editou ó longo da súa traxectoria, Newton Abbot Demo (1997).

https://youtu.be/dTQ0C7EH3nI

Ese mesmo ano unha das bandas máis veteranas do rock, Kiss, publicaba Carnival of Souls: The Final Sessions (1997) onde tamén aparece unha canción titulada "Rain".

https://youtu.be/z0F-yyT4XZo

Sussudio

Sen deixar de lado a Genesis, banda que lideraba trala marcha de Peter Gabriel, Phil Collins cultvou unha carreira en solitario paralela que se foi consolidando con cada novo álbum. A terceira entrega, No Jacket Required (1985), resultaba a máis ambiciosa ata aquel momento, onde se mudaba a seriedade dos anteriores traballos por ritmos moi bailables, algo que Collins xa deixaba entrever no disco anterior, Hello, I Must Be Going! cando versionaba a canción de The Supremes "You Can't Hurry Love". Así, mostrando a súa faciana máis desenfadada, en No Jacket Required atópanse cancións do máis optimistas como "Sussudio", onde o protagonismo da batería, o instrumento que Genesis mellor dominaba, enche unha melodía que convida ó baile.

https://youtu.be/q9xNhcvZ6UI

 Outra canción cun son moi semellante a de Phil Collins é a da Miami Sound Machine "Conga", un éxito que aparece no álbum Primitive Love (1985), editado varios meses despois que No Jacket Required. Ó igual que "Sussudio", "Conga" incide tamén na importancia da batería, potenciando ó ritmo latino dos outros instrumentos. O compositor, Enrique García, era o batería da banda, polo que non estraña o resultado. 

https://youtu.be/hJ6WVIJdks0

Ripples

Que o sétimo álbum de Genesis, A Trick of the Tail (1976), foi o máis difícil de sacar adiante é algo que recoñece todo o mundo. Trala marcha do carismático Peter Gabriel, o batería Phil Collins, o último en chegar, tomou as rendas do grupo, aínda que o peso creativo recaeu fundamentalmente nos seus compañeiros Mike Rutherford e Tony Banks. Precisamente entre os dous compuxeron "Ripples", o tema máis longo de todo o álbum, pero non por isto o máis aburrido. A canción é unha boa mostra de rock progresivo, do mellor que ten feito Genesis dadas as circunstancias en que se levou a cabo o álbum. Tamén é o xeito de reivindicarse da banda, disposta a facer frente a calquera adversidade por riba de posibles egos. En A Trick of the Tail aparecen por primeira vez nos créditos das cancións os nomes individuais dos compositores e non simplemente o da banda, como dando a entender que Genesis era algo máis ca Peter Gabriel e o seu grupo. 

https://youtu.be/gJa9gEUa0To

Xa comprobamos outras veces que o álbum We Can't Dance (1991) mostra diferentes etapas da andaina de Genesis, que parecen sobrepoñerse nese disco. Como viamos, a cara B do single "I Can't Dance" "On the Shoreline" ten algunha semellanza con "No Son of Mine", pero non é o único exemplo. A canción que pecha We Can't Dance, "Fading Lights", ten algunha reminiscencia de "Ripples" na melodía do retrouso.

https://youtu.be/XXKLSX05jWw

No Son of Mine

Genesis tivo un novo renacer a comezos dos noventa. Tras cinco anos de silencio, a banda de Phil Collins, Mike Rutherford e Tony Banks regresou co álbum We Can't Dance (1991), un dos máis populares da veterana banda, que mostraba así que o período de parón que tiveron onde Collins aproveitou para impulsar a súa carreira en solitario servira para reforzar o traballo colectivo. O primeiro single, "No Son of Mine", xa confirmaba que Genesis estaba ó nivel do anterior álbum Invisible Touch (1986). Por outra banda, en "No Son of Mine" consolidábase un son propio, moi característico da última etapa de Genesis, que se deixaba notar nalgunhas outras cancións da banda e que mesmo pareceu "contaxiar" a música do ilustre fundador, Peter Gabriel.

https://youtu.be/KZbHcAPsllE

"On the Shoreline" é unha canción que finalmente non formou parte do álbum, pero aparece na cara B do single "I Can't Dance". O son de Genesis é inconfundible e as primeiras notas teñen unha certa reminiscencia de "No Son of Mine", o que quizais faría máis conveniente que aparecese na cara B dese single. 

https://youtu.be/En3X3EyqUrk

En menor medida, Peter Gabriel reproduce uns lenes ecos dese mesmo son nalgúns tramos da súa canción "I Grieve", do álbum Up (2002).

https://youtu.be/fQ3wpjdYMqk

Mercy Street

No seu quinto álbum en solitario, So (1986), Peter Gabriel incluíu algunhas das cancións máis memorables da discografía do ex líder de Genesis, coma é o caso de "Sledgehammer", "Don't Give Up" e "Red Rain", xunto con outras tan marabillosas como as anteriores, que amosan a un Gabriel plétorico tanto á hora de compór como logo na interpretación. Producido polo propio Peter Gabriel e Daniel Lanois, tamén forma parte de So "Mercy Street", que sen chegar a ser single, acostuma a ser unha das cancións favoritas dos fans de Peter Gabriel. O músico inspirouse na obra do mesmo nome de Anne Sexton para este tema.

https://youtu.be/DYw9UrsFJa4

Los Secretos acaban de publicar un álbum de versións co nome de Algo prestado (2015) onde adapatan ó castelán doce cancións de artistas e grupos que marcaron a súa carreira como Jackson Browne, Foreigner e outros máis recentes coma Fountains of Wayne. A versión que fixeron de "Mercy Street" titulárona "Calle Compasión" e quedoulles así de ben.

https://youtu.be/jB0bRgpP6B0

In the Sun

Á parte de fundar Genesis e de ser un dos artistas máis prestixiosos das últimas décadas, Peter Gabriel tamén se caraceriza por descubrir novos talentos ó longo e ancho do planeta. Lembremos que co seu apoio  a música de Youssou N'Dour chegou a todas partes, no que supuxo o descubrimento máis celebrado ó que nos acostumou este veterano artista. Pero na carteira de artistas nos que se fixou o ex líder de Genesis tamén está Joseph Arthur, un cantautor de Ohio, que debutou en 1997 na discográfica que montou Peter Gabriel con Big City Secrets e no que ademais de Gabriel, tamén participou Brian Eno. Non obstante, nese álbum Joseph Arthur non incluíu unha canción que daquela adoitaba tocar nos concertos, pero que no seguinte álbum, Come to Where I'm From (2000), xa aparecía como un dos temas estrelas. Trátase de "In the Sun", segundo single extraído, e sen dúbida, unha das cancións favoritas do seu valedor.

http://youtu.be/uNF2cbW37mo

Quizais poida resultar estraño a ausencia de "In the Sun" no debut de Joseph Arthur, porque o certo é que nese ano de 1997 Arthur cedeulla a Peter Gabriel para que a gravase no disco de homenaxe a Lady Di Diana, Princess of Wales: Tribute. Posiblemente ó escoitar á versión de Peter Gabriel, Joseph Arthur decidiu incluír a súa propia versión no seguinte álbum.

http://youtu.be/SazNoLgfoAo

Michael Stipe tamén escolleu "In the Sun" para incluíla nun EP que publicou á marxe de REM en 2006 e no que colaboraban outros artistas amigos de Stipe. A versión de "In the Sun" conta coa participación de Chris Martin.

http://youtu.be/3U7aL3DHD_s

E cunha liña melódica máis en consonancia coas dúas primeiras versións que se gravaron de "In the Sun", a canción de Starsailor "Tell Me It's Not Over" anunciaba o lanzamento do cuarto disco da banda inglesa, All the Plans (2009).

http://youtu.be/MwesGzgGtoU

In the Air Tonight

Cando Genesis estaba gañando certa estabilidade trala marcha de Peter Gabriel, Phil Collins teimou en que el tamén quería ter a súa carreira á marxe do grupo. Significaba iso un novo seísmo nunha das bandas con máis estilo do Reino Unido? Nin moito menos, porque Phil Collins só se estaba tomando un respiro e en ningún momento tivo intención de deixar de lado ós compañeiros. Genesis paraba para coller novos folgos. E dese modo, en 1981 aparecía Face Value, o primeiro disco en solitario do famoso batería e vocalista de Genesis, e Phil Collins presentábao cunha potente canción que escribira en 1979 tralo divorcio da súa primeira muller. Co paso do tempo, "In the Air Tonight", está considerada un dos mellores temas de Phil Collins.

http://youtu.be/YkADj0TPrJA

Como todo bo tema onde a batería é o instrumento que sobresae por riba dos demais, "In the Air Tonight" atopou un fácil acomodo nas composicións dos artistas de hip hop, que souberon adaptala ó seu estilo, pero igual sería demasiado pesado ofrecer unha selección destes temas. Non obstante, imos quedar con dúas cancións, que lle deben moito a "In the Air Tonight". A primeira, sen empregar anacos da canción de Collins, si ten un son que parece beber directamente dela. Trátase do tema de Beck "Nicotine and Gravy", que aparece no exitoso álbum Midnight Vultures (1999).

http://youtu.be/EzZ0hfFrQW0

A segunda é un tema de hip hop, que exemplariza ben o emprego de "In the Air Tonight. Eliximos o que aparece no disco homónimo de Sean Kingston en 2007, co título de "I Can Feel It".

http://youtu.be/IFynEDADJig

Entangled

Genesis nunca se caracterizou pola permanencia demasiado longa dalgúns dos seus membros máis emblemáticos, especialmente na batería. Se tralo primeiro disco Chris Stewart abandonou a formación para gañarse a vida cardando ovellas e houbo que esperar uns anos para que Phil Collins se fixese co posto, a marcha de Peter Gabriel, fundador, vocalista e en definitiva, alma máter, debeu deixar a máis de un co pé cambiado. Pero a banda seguía e os restantes compoñentes non tardaron en pórse a buscar un novo vocalista, mais os candidatos que se presentaron non convenceron, co cal, Phil Collins deu un paso ó fronte, e converteuse na voz de Genesis sen deixar de lado á batería. O primeiro traballo de Genesis despois deste balbordo foi A Trick of the Tail (1976), primeira proba de fogo que superaron sen problema, xa que a ausencia de Gabriel apenas se notou. "Entangled", composta por Tony Banks e Steve Hackett, é unha das mellores cancións do disco.

http://youtu.be/01CnBGWvBpE

Os arranxos de "Entangled" inspiraron unha das cancións do álbum de Elbow Asleep in the Back (2001) co que a banda de Guy Garvey comezou a súa andaina. "Newborn" recolle a influencia que exerceu Genesis  na banda.

http://youtu.be/syQOaO9s2Tw

The Eyes of Truth

Michael Cretu, o artífice de Enigma, demostrou que sabía crear auténticos cócteles musicais mesturando as máis variadas tendencias e estilos de xeito arriscado, pero cun resultado perfectamente coherente que se convertiu no selo inconfundible de Enigma. Iso de empregar cantos gregorianos con sons propios das discotecas chegou a escandalizar no seu momento, mais a ninguén se lle escapa hoxe que a contribución de Cretu é máis que positiva. "The Eyes of Truth", canción do álbum The Cross of Changes (1994), resume moi ben o labor de Enigma, ese estilo peculiar de crear algo novo a partir do xa existente. En "The Eyes of Truth" conflúen unha variedade de samples dos máis diversos estilos que a converten nunha amálgama única, e todo concentrado en apenas algo máis de cinco minutos.

http://youtu.be/b8ri14rw32c

Un dos samples que Cretu empregou pertence ó tema de Vangelis "Mare Tranquilitatis", do álbum  Albedo 0.39 (1976). Unha forma de homenaxear a un dos pioneiros da música electrónica e experimental do que Cretu tanto aprendeu.

http://youtu.be/Ka5dfgHj9nc

Mais as influencias que inspiran o tema de Enigma son  practicamente coétaneas do álbum The Cross of Changes e pertencen a cancións que se editaran pouco tempo antes. O disco de Anne Dudley e Jaz Coleman  Songs from the Victorious City (1991) foi decisivo para a composición de "The Eyes of Truth", como ben reflicte "Endless Festival".

http://youtu.be/DDPbxGWJLGA

Por outra parte, cómpre sinala-la influencia dos últimos traballos de  Genesis e de Peter Gabriel nesta canción . En "Eyes of Truth" atopamos un rastro directo do tema de Genesis "Dreaming  While You Sleep", do álbum We Can't Dance (1991).

http://youtu.be/mMEhTI-jko8

Tamén resulta curioso o leve parecido da canción de Peter Gabriel "Kiss That Frog" do álbum Us (1992) co tema anterior dos seus ex compañeiros de Genesis, e de certa maneira, Cretu soubo aproveitalo.

http://youtu.be/Hw4N7OGnKf0

E tamén de xeito moi directo está presente U2 con"Ultraviolet (Light My Way)", pertencente ó gran álbum Achtung Baby (1991). Ese traballo foi o mellor dese ano, e tendo en conta a cantidade de temas que Cretu emprega do ano 1991, resultaría raro que se lle pasase desapercibido a Cretu.

http://youtu.be/Mk-tdsonJlk

E dando unha volta máis, "Ultraviolet (Light My Way)" lembra moitísimo no retrouso á canción de The Rolling Stones "Out of Time", pertencente a  Aftermath (1966). Seguro que Cretu non recorreu a ningún tema dos Stones precisamente porque xa se atopaban ecos dun deles na canción de U2.

http://youtu.be/2xKC3ZQDcoI

Biko

Sen esquecernos do día dedicado a Nelson Mandela polo seu aniversario, está ben recordar algunhas das cancións que se fixeron para protestar contra a política do apartheid que sufriu Sudáfrica durante tanto tempo. Un dos primeiros músicos en volver a ollada cara Sudáfrica foi Peter Gabriel, que sempre se caracterizou por ter moi presente o continente africano na súa carreira; de feito, a el lle debemos que nos descubrise a Youssou N'Dour. En 1980 no seu disco homónimo Peter Gabriel incluíu unha canción memorable dedicada a un dos maiores activistas que loitou contra o apartheid, Steve Biko. "Biko" converteuse así nun himno a prol dos dereitos civís, unha canción que avoga por erradicar o racismo, non só da sociedade sudafricana, senón en todo o mundo.

http://www.goear.com/listen/7b35976/biko-peter-gabriel

Unha das versións máis curiosas que se fixeron de "Biko" débese ó grupo xermano BAP, en 1988. Wolfgang Niedecken, o seu líder, traduciu a letra ó alemán, quedándolle así. Aparece no álbum Da Capo dese mesmo ano.

http://youtu.be/Boai8HGZiP4

O espíritu que levou a Peter Gabriel a compór "Biko" inspirou a Steve Van Zandt, un dos componentes da E Street Band e tamén coñecido como Little Steve, para crear "Sun City". Seguindo o modelo que Michael Jackson levou a cabo con "We Are the World" no que numerosos artistas cantaban para recaudar fondos contra a fame en África, Little Steve tamén reuniu unha pléiade de estrelas, entre elas ó propio Peter Gabriel, baixo o nome Artists United Against Apartheid para lembrar a loita contra esa inxustiza. A cousa non acabou nunha soa canción, senón que foron sete cancións que apareceron nun EP co título Sun City. Isto ocorría en 1985.

http://youtu.be/bY3w9gLjEV4

Hot Fun in the Summertime

Despois de catro discos publicados con notable éxito, en 1970 chegou ás tendas de música o primeiro recompilatorio de grandes éxitos de Sly and the Stone Family, que reunía as mellores razóns polas que esta banda era unha das mellores do momento. Por se fose pouco, o recompilatorio non se limitaba só a recoller o melloriño de Sly e o resto da familia Stone co engado duns cantos temas novos de recheo para facer máis atractiva á venda, senón que as tres cancións inéditas reincidían na calidade e o talento de Sly and the Stone Family para crear melodías e temas influentes. "Hot Fun in the Summertime" foi escollido como o single que presentaba o disco, unha decisión sumamente acertada.

http://youtu.be/3ahhmiuyko0

Non pasaran nin dez anos cando a sona de "Hot Fun in the Summertime" comezou a dar os seus froitos. Fixémonos no comezo da canción de Toto "Hold the Line". O piano está inspirado no da canción de Sly and the Stone Family, como ben teñen recoñecido David Paich e Jeff Porcaro nas entrevistas cando lles preguntaron ó respecto, así como a admiración que senten pola música deste grupo. "Hold the Line" foi o primeiro éxito de Toto e aparece no álbum epónimo co que se deron a coñecer en 1978.

http://www.goear.com/listen/7489611/hold-the-line-toto

Tamén, aínda que en menor medida, "Hot Fun in the Summertime" está detrás da inspiración dunha canción doutra gran banda. "Misunderstanding", de Genesis, recollida no álbum Duke (1980), lembra levemente ó estilo de Sly Stone. Phil Collins dixo nalgunha ocasión que se inspiraran nela. 

http://www.goear.com/listen/5f48dbb/misunderstanding-genesis

Getting Better

Con toda a probabilidade, se se fixese unha enquisa sobre os discos máis influentes no mundo da música, seguramente que o primeiro posto estaría ocupado por Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, o famosísimo álbum que os  Beatles publicaron en 1966. Non hai unha soa canción dese álbum que non fose versionada ou servise de inspiración para novos temas. "Getting Better" é unha delas.

http://www.goear.com/listen/de73ef4/getting-better-the-beatles

Unha das primeiras cancións inspiradas en "Getting Better" é "A Trick of the Tail", de Genesis, que ten un ritmo moi similar, tal como ten recoñecido Tony Banks, o autor do tema. "A Trick of  the Tail" pertence ó álbum do mesmo título, o sétimo na andaina da banda de Peter Gabriel e o primeiro con Phil Collins á batería. Foi publicado en 1976.

http://www.goear.com/listen/25748a4/a-trick-of-the-tail-genesis

Aínda que os primeiros en samplear esta canción dos Beatles de forma evidente  foron Public Enemy. Esta banda de hip-hop empregaron "Getting Better" na canción "Who Stole the Soul?" do álbum Fear of a Black Planet. (1990).

http://youtu.be/PkWKwRuDRes

Os últimos en acordarse de "Getting Better" para crear un novo tema foron os italianos Elio e le Storie Tese, unha banda de hard rock que no seu disco de 2008  Studentessi incluíron "Il Congresso delle Parti Molli", baseada no tema dos Beatles.

http://youtu.be/trBzU_UQrc4

Another Day in Paradise

A Phil Collins sempre lle preocupou o problema das persoas que se ven obrigadas a vivir na rúa. Xa cando estaba en Genesis escribiu un tema sobre as persoas sen teito titulado "Man on the Corner", pero sería durante a súa carreira en solitario cando asinase a canción por excelencia sobre este problema social. "Another Day in Paradise", o single que presentaba o seu cuarto traballo discográfico á marxe de Genesis ...But Seriously (1989), contén unha letra conmovedora e é unha das baladas máis representativas de Collins.

http://www.goear.com/listen/a1291a2/another-day-in-paradise-phil-collins

A primeira versión destacable de "Another Day in Paradise" apareceu nas ondas radiofónicas apenas un ano despois do lanzamento do álbum de Phil Collins a cargo de Jam Tronik, que transformaron a balada nun tema dance destinado ás pistas de baile. Esta versión está recollida no recompilatorio británico Now That's What I Call Music 17 (1990) que recollía o melloriño do pop do momento nas Illas Británicas. Mesmo contén a canción de Phil Collins "I Wish It Would Rain Down", outro dos grandes temas de ...But Seriously.

http://youtu.be/gJrjbHusYBU

 Moi influenciado polo son de "Another Day in Paradise", Phil Collins compuxo xunto con David Crosby o tema "Hero", que aparecería no disco de Crosby Thousand Roads (1993). Phil Collins tamén colaborou na gravación e mesmo fixo a súa propia versión para a cara B do single "We Wait and We Wonder", do álbum de Collins de 1993 Both Sides.

http://www.goear.com/listen/2189ef7/hero-david-crosby-phill-collins

Aínda que máis evidente é o sample de "Another Day in Paradise" que empregou Supafly Inc. en 2006 no tema "Moving too fast".

http://www.goear.com/listen/65f91ba/moving-too-fast-supafly-inc

Strawberry Fields Forever

Que se pode dicir de The Beatles que non se dixese xa? Son os máis grandes e marcaron unha revolución insuperable na música. Todo artista que se prece de selo sinala a The Beatles como referente da súa música, aínda que esta pouco teña que ver co son dos de Liverpool. De feito, non hai canción que leve a firma de The Beatles que non fose versionada en infinidade de ocasións e polos grupos e intérpretes dos máis variados estilos. John Lennon e compaña merecen un blog de seu con tódalas versións!

Mentres tanto, imos quedar cunha das súas cancións máis grandes: "Strawberry Fields Forever", que se ía incluír no lendario Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, pero que se publicou como cara B de "Penny Lane" en 1967. Despois aparecería recollida en Magical Mystery Tour publicado en Estados Unidos ese mesmo ano. A canción está dedicada ó orfanato onde Lennon pasou parte da súa infancia, aínda que tamén hai quen afirma que fala dos campos de amorodos de Almería onde pasou unha tempada.

 http://www.goear.com/listen/9da37a8/strawberry-fields-forever-the-beatles

Agora quedamos con algunha versión. Imposible polas todas por moi boas que sexan. A primeira é de Peter Gabriel de 1976.

 http://youtu.be/KBXXqpOq9po

A versión ska que os arxentinos Los Fabulosos Cadillac fixeron en colaboración con Debbie Harry no álbum Rey Azúcar (1995).

 http://youtu.be/smFCkjGySoU

Finalmente, deixamósvos a canción coa que Niño y Pistola homenaxean a "Strawberry Fields Forever". É a canción "She Was" do álbum Como un maldito guisante (2006), que remata cos primeiros acordes deste clásico de The Beatles.

 http://www.goear.com/listen/2ed1adf/she-was-nino-y-pistola

My Body Is a Cage

Trala publicación da súa ópera prima Funeral en 2004, Arcade Fire foi toda unha revelación na primeira década do século XXI. As expectativas confirmáronse tres anos despois co segundo álbum Neon Bible (2007), que ten o mesmo título que a primeira novela de John Kennedy Toole. Unhas letras coidadas, uns arranxos musicais elaborados cunha ampla variedade de instrumentos e unha produción brillante unido a un vertixinoso directo, converteu á banda de Win Butler e Régine Chassagne en todo un estandarte deste novo milenio como se veu co seu último traballo The Suburbs (2010). Os de Québec poden sentirse orgullosos de chegar tan lonxe sen contar sequera cunha gran discográfica detrás deles. Boa mostra do seu talento atopamólo en cancións como "Black Mirror" e "No Cars Go" do segundo álbum. Precisamente, este álbum pechábase cun corte que mostra toda a forza épica de Arcade Fire "My Body Is a Cage", un tema cun son escuro, pero terriblemente emotivo que foi incluido nun capítulo da sétima temporada de House.

 http://www.goear.com/listen/df831bf/my-body-is-a-cage-arcade-fire

Nos últimos anos instalouse entre os artistas consagrados a moda de editar un disco de versións en clave sinfónica. Sting e George Michael foron algúns que contan entre os seus últimos traballos con este fenómeno, pero un dos primeiros en apuntarse a isto foi Peter Gabriel, que ademais pactou cos artistas que ía versionar que estes gravasen algunha versión dos éxitos de Gabriel. Un dos temas que figuran no álbum Scratch My Back (2010) é "My Body Is a Cage".

 http://www.goear.com/listen/2d1d061/my-body-is-a-cage-peter-gabriel