Amosando publicacións coa etiqueta Varios. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Varios. Amosar todas as publicacións

venres, 10 de marzo de 2017

All That You Are

Econoline Crush é unha banda canadense que polo momento non tivo unha grande repercusión mundial coa súa música, pero se iso pode supór algún tipo de eiva para unha banda disposta a comer o mundo, non digamos cando ves (ou mellor dito, escoitas) cómo outra banda con máis éxito saca unha canción que se parece sospeitosamente a unha túa. Como publicidade, pode estar moi ben, pero seguramente que ós rapaces de Econoline Crush preferirían triunfar polos seus propios medios e non pola canción de Nickelback "Figured You Out", que ten moitas similitudes con "All That You Are", unha canción que Econoline Crush gravou no álbum The Devil You Know (1997).


E é que a canción de Nickelback "Figured You Out", pertencente a The Long Road (2003) ten trazos moi parecidos a de Econolinde Crush e, claro, a cousa acabou nunha demanda interposta por un posible caso de plaxio.

luns, 4 de abril de 2016

Uhh Ahh

A comezos dos noventa púxeronse de moda os grupos vocais de R&B procedentes dos Estados Unidos, unha situación que dende os anos 60 co doo wap non se volvera producir. Nesta especie de revival ten moito que ver o éxito que moi cedo tivo Boyz II Men, un trío procedente de Filadelfia, que coas súas harmonías vocais decontado gañou moitos adeptos tanto no seu país coma fóra das súas fronteiras. O primeiro álbum que publicaron foi Cooleyhighharmony (1991) co selo da Motown, que malia ter deixado atrás a súa mellor época, seguía a apostar pola música que lle conferira a súa identidade."Uhh Ahh" é unha das cancións deste álbum de debut.

http://i1.wp.com/okmagazine.com/wp-content/uploads/2014/08/boyz-to-men-90s-outfits.jpghttps://youtu.be/ci8hWx4CR-k

Beyoncé basea a súa canción "Countdown", pertencente ó álbum 4 (2011) na canción de Boyz II Men.

http://images4.fanpop.com/image/photos/23500000/Beyonce-NBA-2011-beyonce-23513675-406-594.jpghttps://youtu.be/2XY3AvVgDns

luns, 15 de febreiro de 2016

A Woman Needs Love

O grupo de R&B Raydio tivo unha andaina tan intensa como corta. En tan só catro anos editou outros tantos discos e en todos hai algunha canción inesquecible do R&B dos oitenta. O gran impulsor deste grupo é o compositor e músico Ray Parker Jr., que tras pechar a súa etapa con Raydio, comezou a editar discos en solitario con bastante fortuna e acadou o seu maior éxito coa banda sonora de Ghostbusters en 1984. Pero antes de que Raydio se disolvese, apareceu un último disco A Woman Needs Love (1981) cuxa canción que o titula é unha das grandes composicións de Ray Parker Jr.

https://youtu.be/h2w8nTrIg_o

Ademais de cultivar a súa propia carreira en solitario, Ray Parker Jr. tamén se dedicou a traballar como compositor e produtor doutros artistas. Unha das bandas que impulsou foi a de Bobby Brown, New Edition, á que lle produciu o álbum epónimo de 1984. Para ese disco Ray Parker Jr. reciclou a canción de Raydio "A Woman Needs Love" e cambiándolle a letra, pero conservando toda a melodía, creoulles a New Edition a canción "Mr. Telephone Man".

https://youtu.be/SP9zFehci78

martes, 9 de febreiro de 2016

Lost in Emotion

Hai veces en que á hora de compoñer unha canción o autor toma máis dunha referencia que logo quedan reflectidas na nova composición. Menos habitual é que esas referencias se tomen dunha mesma fonte, ou dito doutro xeito, se busquen na obra do mesmo artista, pero tamén adoita acontecer. Lisa Lisa and Cult Jam foi un grupo que nos oitenta obtivo algún éxito cos novos ritmos urbanos e unha das cancións coa que triunfaron foi "Lost in Emotion", do seu segundo álbum Spanish Fly (1987), na que o recordo da música de Mary Wells envolve cada nota. De feito, tal como recoñeceron os creadores desta canción, "Lost in Emotion" bebe indirectamente de dúas cancións desta artista que comezou a súa carreira na Tamla Motown.

https://youtu.be/tjLS2KVXohc

As cancións de Mary Wells que propiciaron que "Lost in Emotion" se puidese transformar nun tema de Lisa Lisa and Cult Jam pertencen á mesma época, aínda que a discos diferentes. Unha delas é "You Beat Me to the Punch", do seu segundo álbum, The One Who Really Loves You (1962).

https://youtu.be/OCUXSdg6PCc

A outra está no seguinte álbum de Mary Wells, Two Lovers and Other Hits (1963) e é o tema "Two Lovers", que quizais garde máis similitude con "Lost in Emotion".

https://youtu.be/oa4MqpN-A2k

venres, 5 de febreiro de 2016

Automatic

The Pointer Sisters labraron a súa carreira ó abeiro da escena funk, soul e R&B dos setenta dende moi cedo. Por iso unha década máis tarde o grupo feminino era xa todo un veterano, e as súas cancións cada vez eran mellores. Coa publicación do décimo álbum, Break Out (1983), The Pointer Sisters acadou o seu máximo apoxeo, pois ademais de situarse moi ben nas listas de vendas anglosaxonas e estadounidenses, os distintos singles callaron lle proporcionou ó grupo que fose candidato a varios premios musicais importantes. O segundo single do álbum, "Automatic", é unha das principais cancións de The Pointer Sisters.


Esquecida durante máis dunha década, a canción "Automatic" tomou novos folgos hai varios anos con senllas versións de Ultra Naté e de Hot Leg nos seus respectivos estilos. A de Ultra Naté, pertencente ó álbum Grime, Silk and Thunder (2007), ó ser en clave electrónica non se diferencia gran cousa da orixinal, pero o toque persoal de Ultra Naté queda patente.


O supergrupo que o líder de The Darkness, Justin  Hawkins, montou, Hot Leg, tamén versionou "Automatic" no ano 2008, en clave rock.

luns, 1 de febreiro de 2016

Angelia

Nos oitenta  déronse a coñecer unha recua de solistas máis achegados ó rock que ó pop que triunfaron sobre todo coas baladas. Un dos músicos máis importantes desa época é Richard Marx, quen colleitou sona de rompecorazóns coas súas fermosas cancións, ás que as guitarras eléctricas lles daba unha forza que só as bandas de rock conseguían. No seu segundo álbum, Repeat Offender (1989), a balada "Right Here Waiting" abriulle tódalas portas que ata entón se lle resistían, pero a favorita deste músico e compositor é o corte 3 "Angelia", que tamén foi o terceiro single do álbum. O son desta canción recorda moito ó de Def Leppard, de tal xeito que mesmo parece unha canción propia da banda de Joe Elliott. 


E os rapaces de Def Leppard, que de parvos non teñen un pelo, devolvéronlle a xogada a Richard Marx no álbum que estaban preparando, Adrenalize (1992), ó reproducir uns acordes moi semellantes ós de "Angelia" na canción "Have You Ever Needed Someone so Bad".

martes, 26 de xaneiro de 2016

Sunshine Superman

O cantautor escocés Donovan, coñecido tamén como o Bob Dylan europeo, editou o seu terceiro disco Sunshine Superman (1966) en plena febre psicodélica musical, polo que as cancións do álbum non podían escapar desa intensa influencia. Dese modo, o folk primitivo co que Donovan se presentara uns anos antes collía novos azos e metíase de cheo na nova orde que dominaría o pop e o rock nos seguintes anos. A canción que titula ese terceiro disco é unha das máis coñecidas da súa discografía e apareceu con diferentes formatos recompilatorios da obra de Donovan.


No álbum de debut de Hüsker Dü Everything Falls Apart (1983) aparece unha soa canción allea ó grupo e esa é "Sunshine Superman". Así de chula lles quedou a versión á banda de Minnesota.


Coas bases de "Sunshine Superman" Imani Coppola elaborou o único éxito que tivo na súa carreira, a canción "Legend of a Cowgirl", pertencente ó seu primeiro disco Chupacabra (1997).

venres, 15 de xaneiro de 2016

White Horse

O dúo danés Laid Back, formado por John Guldberg e Tim Stahl, acadou certo éxito na música electro de comezos dos oitenta coa canción "White Horse", que se inclúe no seu segundo álbum, Keep Smiling (1983). "White Horse", como ben indica o título, fai referencia ás drogas, concretamente á heroína, cuxo consumo xa entón se comezaba a asociar cos ambientes techno dos clubs. Non obstante, ningunha das outra sete cancións que forman parte do mesmo LP que "White Horse" obtivo nin unha sombra da acollida desa canción e o mesmo aconteceu coas demais cancións que Laid Back editou nos sucesivos discos que publicaron, o último en 2013.


O impacto de "White Horse" pode medirse no número de cancións que empregaron algúns dos seus elementos como parte. Unha delas é a de Monifah, "Touch It", do álbum Mo' hogany (1998)


Outra é por exemplo a de Danii Minogue, "Push", do álbum Neon Lights  (2003).

mércores, 13 de xaneiro de 2016

Beep Beep

A finais dos anos cincuenta, os grupos vocais de pop eran moi habituais na escena estadounidense. Se ben é verdade que os que máis éxito tiveron foron os Beach Boys, outros poden presumir de que alomenos unha das súas cancións perduraron no tempo. É o que lles pasou a The Playmates co single que sacaron en 1958 titulado "Beep Beep". Inspirada nas carreiras de coches, "Beep Beep" acadou unha rápida popularidade que situou o single nos primeiros postos do Billboard e que serviría para ilustrar calquera tipo de competición entre coches, especialmente dos que estaban de moda naquel momento e dos que se fala na letra da canción: os Cadillac e os Rambler.


Aínda que non comparta estilo con The Playmates, Marilyn Manson reciclou o son de "Beep Beep" na súa canción "Misery Machine", pertencente ó álbum Portrait of an American Family (1994).

luns, 11 de xaneiro de 2016

How Come You Never Go There

Feist é unha das cantautoras  máis respectadas do panorama internacional. A eclosión definitiva chegou coa publicación do seu segundo álbum, Let It Die (2004), onde se inclúe a canción "Mushaboom", que apareceu nalgúns anuncios publicitarios, o que impulsou a súa carreira. Despois chegaría The Reminder (2007), que suporía a consolidación desta moza como compositora ó asinar cancións coma "My Moon, My Man", "1234" e "I Feel It All", o que lle valeu algúns premios como o Juno Award ó álbum do ano. Con esa bagaxe, o seu seguinte álbum, Metals (2011), era un traballo do máis agardado, pero non acadou a repercusión comericial do anterior. Con todo, recibiu boas críticas dos medios especializados, xa que o seu nivel é semellante ó dos demais discos. O primeiro single foi "How Come You Never Go There".


Cando Hozier debutou co seu álbum epónimo en 2014 conseguindo unha gran acollida coa canción "Take Me to Church",  Chilly Gonzales, pianista e colaborador de Feist, acusou ó músico irlandés de basear parte da melodía da súa canción na de Feist. 

luns, 28 de decembro de 2015

All My Love

Nas formacións masculinas dos noventa, especialmente as procedentes de Estados Unidos, a música que máis se levaba era o R&B e outros estilos afíns. Malia que as boys band como os Bakstreet Boys e N'Sync copaban todo o mercado, outras trataban de atopar o seu sitio co apoio de rapeiros consagrados que participaban nos seus traballos. Dese modo foi como 112 presentou o seu segundo álbum, Room 112 (1998), no que colaboran persoeiros tan coñecidos do mundo do hip hop como Faith Evans e Lil'Kim, mentres que da produción executiva se resposabiliza, entre outros, Sean "Puffy" Combs e a cantautora Dianne Warren. "All My Love" é unha das baladas do disco e, sen ser a mellor canción que se pode atopar en Room 112, é das máis coñecidas de 112.


"All My Love" saíu do esquecemento grazas sobre todo a revisión que Kevin Lyttle fixo dela para a súa canción "Turn Me On", que sería o seu maior éxito. Elixida como single de presentación do álbum epónimo co que Lyttle debutaba en 2004, estaba pensada para ser unha balada, seguindo a súa predecesora de 112, pero as mesturas convenientes que se fixeron para a súa posta en escena final, tal como chegou ás radiofórmulas de medio mundo, converteron a "Turn Me On" nunha das cancións do verán de 2004.

venres, 20 de novembro de 2015

I Want You

A música disco, que arrasaba nos setenta e comezos dos oitenta, tivo unha fonda implantación en Italia, onde probablemente o éxito que Giorgio Moroder tiña como produtor e músico fixo que se establecese unha forma particular de entender este xénero, que finalmente se acabou coñecendo coa etiqueta de italo-disco. O caso é que a comezos dos oitenta, o país que musicalmente exportara ó mundo grandes cantantes melódicos que facían bandeira do romanticismo tamén se sumaba ós estilos máis modernos cunha fornada de novos artistas moldeados á calor das pistas de baile. Un deles foi Gary Low, que debutou co álbum Go On (1983), onde se atopa un dos seus maiores éxitos, "I Want You", un maxi single de oito minutos aproximadamente, onde a primeira metade é toda instrumental.


Na primeira década deste século, moitos artistas de música electrónica atoparon un revulsivo no "I Want You" de Gary Low. Por exemplo, os dj's franceses Miss Kittin & The Hacker empregaron a base da canción de Low no tema "The Beach", pertencente a First Album (2001). En realidade, Miss Kittin & The Hacker o único que se limitan a facer en "The Beach" é reproducir machaconamente o son de "I Want You" e engadir uns cantos versos de colleita propia, o que evita que "The Beach" sexa unha simple versión da canción de Low.


O mesmo procedemento seguiu o produtor JD Davis, na canción "In My Eyes" (2009) do seu proxecto Sinema, pero polo menos, esta nova canción conta con algo máis de elaboración, xa que se preocupou de escribirlle unha letra durante toda a metraxe.


 Outro que tamén aproveitou as bases de "I Want You" é Whashed Out para crear esta vez unha canción moito mái tranquila e relaxante acorde ó estilo deste músico. "Feel It All Around" forma parte do EP Life of Leisure (2009).

xoves, 19 de novembro de 2015

Alone

Non son moitas as bandas de hard rock e power pop comandadas por mulleres que acadaron as cotas máis altas do éxito. No entanto, Heart foi unha banda pioneira nese sentido e o seu son inspirou a unha manchea de mozas que logo haberían de ter un protagonismo destacado en movementos como o punk e o grunge. Malia non formar parte das orixes da banda,  as irmáns Wilson, Ann e Nancy, son as caras visibles de Heart desde que o grupo de estabilizou e empezou a editar discos, establecendo así un paralelismo con outras bandas como Fleetwood Mac. Bad Animals (1987) é o noveno álbum desta consagrada formación e nela está a canción "Alone", que Heart popularizou, pois en realidade está sacada dunha comedia da CBS, que se transmitira anos antes.


Celine Dion recuperou a canción de Heart no seu álbum Taking Chances (2007) no que constitúe a versión máis importante que se ten feito ata de "Alone" ata o de agora. 


Parece que nos últimos anos a canción de Heart recolectou moitos asiduos entre os artistas novos, que aproveitan para incorporar algún anaco ás súas propias cancións. Un exemplo é o de Jason Derülo e a canción "What if", pertencente ó album epónimo que lle serviu de debut en 2010. O piano está tomado directamente de "Alone".


Outro exemplo é o de Alyssa Reid, que fai unha particular versión de "Alone", onde introduce algúns cambios na letra amais de engadirlle unha parte de hip hop, polo que non se pode falar estrictamente dunha canción nova con elementos doutra antiga. A versión reformada leva o título de "Alone Again" e pertence ó album de debut desta canadense, The Game (2011).

luns, 16 de novembro de 2015

Sorprendente

O hard rock en España comezouno a escribir unha serie de bandas a finais dos setenta, que baixo a denominación xeral de rock urbano, introduciron unha corrente que ata aquel momento, parecía resisitirse a entrar con forza nunha sociedade afeita a outros gustos musicais. No entanto, atopou un público fiel que o colocou como unha das tendencias principais no medio doutros xéneros máis asentados no panorama musical. Así, lonxe de ser un movemento underground, hoxe moitas desas bandas e artistas que o levantaron a cabo gozan dun prestixio gañado a base de ofrecer un traballo honesto sen renunciar as súas crenzas. Nomes como Obús, Barón Rojo, Coz, Asfalto, Ñu, Barricada, Los Suaves e Leño son algúns que ilustran esta historia. Precisamente velaquí tendes unha canción de  Leño, con Rosendo Mercado ó frente; "Sorprendente" pertence ó derradeiro álbum de estudio da banda, Corre, corre (1982)


Outra gran banda é Los Suaves, que no terceiro álbum, Ese día piensa en mí (1988) incluíu unha das súas cancións míticas, "Dolores se llamaba Lola", que no comezo parece compartir algún riff coa canción de Leño.


xoves, 12 de novembro de 2015

Closer to the Heart

Rush é unha das bandas de rock canadenses máis importantes dos anos setenta. O grupo composto por Geddy Lee, Alex Lifeson, Neil Peart, John Rutsey e Jeff Jones irradiou dende Toronto cancións cargadas de rock progresivo que chegaron a callar no imaxinario da época e que xa forman parte da historia do rock. Desde o seu debut cun álbum epónimo, Rush deu mostras de ser unha das bandas máis prolíficas do panorama musical ó sacar unha media de dous discos por ano sen que o seu nivel se resentise. A Farewell to Kings (1977) é o quinto álbum de Rush e velaquí unhas das súas cancións, "Closer to the  Heart", cuxa influencia indirecta parece que repercutiu nalgunhas cancións de décadas posteriores.

https://youtu.be/quBCjo2rUZg

A gran canción de The La's, "There She Goes", de 1988 e que logo aparecería no único álbum da banda que se editou dous anos despois, ten un lixeiro aire no comezo á "Closer to the Heart", malia que logo as dúas cancións se diferencien en tódolos aspectos.

https://youtu.be/eu2iv-vMKT8

E tamén se pode dicir, aínda que con moitas reservas, que hai algún eco da canción de Rush no maior éxito doutro canadense, Tal Bachman, ó igual que sucede coa de The La's; "She's So High" deulle sona o seu álbum epónimo de debut, que se publicou en 1999.

https://youtu.be/_ElORM9O-0U

Pero se hai unha canción que se pode considerar unha sombra de "Closer to the Heart" é a de Landon Pigg "Falling in Love at a Coffe Shop", single de 2007.

mércores, 11 de novembro de 2015

Rock and Roll Part 2

Resulta difícil crer que o denostado (e con razón) Gary Glitter, noticia ultimamente polos escándalos sexuais con menores, fose no seu día un reputado músico e presentador de televisión que gozaba do respeto da sociedade. Ó abeiro do glam rock que Marc Bolan e David Bowie postularan pouco antes, Glitter construíu a súa carreira que se estreou coa publicación do seu primeiro álbum, Glitter (1972), onde entre algunhas versións de pioneiros coma Chuck Berry e Ritchie Valens, presentaba varios temas propios. O máis coñecido e que máis fama lle reportou é "Rock and Roll", tema dividido en dúas partes; a primeira é o primeiro corte do álbum e a segunda, o último. A segunda parte é unha peza practicamene instrumental que se reproduce cada pouco tempo en calquera tipo de evento.

https://youtu.be/Nras3c8r45k

Unha das cancións máis populares de The Black Keys é "Gold on the Ceiling", single do exitoso álbum El Camino (2012). Entre as influencias que se recollen  nesta canción, algúns críticos aprecian algún eco da segunda parte de "Rock and Roll".

https://youtu.be/OAdTbE9LAtY

martes, 10 de novembro de 2015

Hello

Liñas melódicas semellantes, riffs sospeitosamente parecidos, elementos reciclados e tratamento similar da  mesma temática son parte intrínseca da historia da música e os exemplos que sementaron polémica son abundantes. A máis recente é a que afecta ó novo single de Adele, "Hello", anticipo do novo álbum 25, que sairá á venda o vindeiro día 20 deste mes de novembro. Como é habitual, a crítica analizou polo miúdo a nova canción dunha das artistas máis importantes dos últimos anos e decontado xurdiron as comparacións con outras cancións, na procura dunha influencia clara que inspirase a Adele. E unha vez acadado o obxectivo, aínda que sexa moi circunstancial e traído polos pelos, comeza un ruxe- ruxe que, en teoría, prexudica a nova canción, malia que en realidade é unha poderosa arma promocional que só fai espertar máis interese. Non sería raro que mesmo a propia discográfica sexa quen fomente este tipo de campañas.


A primeira canción  en que pensou a crítica foi nunha do mesmo título, o "Hello" de Lionel Richie, pertencente a Can't Slow Down (1983). Desde logo, ambas coinciden en que son baladas e a voz do narrador saudando a un receptor ó outro do teléfono, pero ata aí as semellanzas. Os dous "Hello" son cancións totalmente distintas.


E nestas, dándolle voltas ó "Hello" de Lionel Richie, a alguén lle véu á memoria á canción de Tom Waits "Martha", do álbum Closing Time (1973) co que debutou. En efecto, esta canción garda máis semellanza co "Hello" de Adele, que esta última coa de Lionel Richie. A temática é a mesma, un personaxe que chama por teléfono a un antigo amor despois de moitos anos, envolta nunha balada moito máis acorde entre si que a de Richie. Se logo engadimos que nas últimas entrevistas Adele ten declarado que a música de Waits foi unha influencia para o seu novo traballo, temos a combinación perfecta. Pero se escoitades ben ambas cancións, decatarédesvos que non coinciden nin na letra nin na melodía para afirmar categoricamente que teñen moito máis en común.

xoves, 5 de novembro de 2015

Hurting Each Other

O maior éxito na carreira de Jimmy Clanton é a canción "Just A Dream", que obtivo nos seus comezos, pero o resto da súa produción discográfica tamén se compón de bos temas, algún tan recordados como "Venus in Blue Jeans", pero así e todo, a maioría deles fican bastante esquecidos. Seguramente, moi pouca xente poida afirmar que a coñecida canción de The Carpenters, "Huring Each Other", gravouna el por primeira vez, dándoa a coñecer como un single solto, sen concretarse nun álbum. Sen chegar a romper as listas de vendas, "Hurting Each Other" acadou unha grande popularidade entre outros músicos que non tardaron nada en versionala con máis fortuna, o que con toda probabilidade motivou que resultase máis complicado identificala con Jimmy Clanton como primeiro intérprete.


Unha das primeirísimas versións que se fixeron de "Hurting Each Other" foi a de The Guess Who cando aínda se chamaban Chad Allan & The Expressions no álbum Hey Ho (What You Do to Me!) (1965). Apenas había uns meses que se publicara a orixinal, pero a banda canadense adoptouna sen variar demasiado o estilo que Jimmy Clanton empregara.


Ademais da versión de The Guess Who, houbo outras como a de The Walker Brothers e a de Ruby and the Romantics, pero en realidade "Hurting Each Other" logrou triunfar coa versión de The Carpenters, que aparece no álbum A Song for You (1972). Desde logo, o ton da canción acae como unha luva no xeito de cantar dos irmáns Carpenter, de tal maneira que moita xente identifica esta canción como propia deles.

mércores, 4 de novembro de 2015

Aubrey

A banda californiana Bread non tivo moito recorrido, pero a súa música, mestura de pop e rock sen grandes pretensións, acompañou os últimos anos da década dos sesenta e boa parte dos setenta condensados en seis álbums e outros tantos compilatorios. Unha das cancións que máis se recordan de Bread é "Aubrey", un dos singles de Guitar Man (1972), o penúltimo disco que a banda editou antes de disolverse. Seica a canción se lle ocorreu ó líder David Gates tras ver a película Breakfast at Tiffany's onde Audrey Hepburn fai unha soberbia interpretación. Pero para que o motivo de inspiración do tema non fose tan obvio, Gates titulouno "Aubrey", que dá máis xogo á ambigüidade. O resultado é unha bonita composición melancólica que se presta para un tempo outonal.


Na canción de Vampire Weekend "Step", pertencente a Modern Vampires of the City (2013), resoan ecos que remiten á melodía de "Aubrey", aínda que cun ritmo moito máis acelerado, o que escurece a achega de Bread.