54-56 That's My Number

Toots & the Maytals tiveron un dos seus maiores éxitos coa canción "54-56 That's My Number", un single que editaron en 1969. Xusto nese momento, a finais dos sesenta, os ollos, e sobre todo os oídos, do panorama musical centráronse na música xamaicana, o popular reggae, ó que comezaban a descubrir grazas a músicos da talla de Jimmy Cliff  e de Bob Dylan, que arrastraron a outros músicos compatriotas ó máis alto. Esa vaga de interese polo reggae soubérona aproveitar moi ben Toots & the Maytals, que entre finais dos sesenta e comezos dos setenta, sacaron uns cantos singles que se concentraron no discos From the Roots (1970) e Monkey Man, tamén do mesmo ano, que callaron de maneira notable nalgunhas bandas posteriores coma The Clash e artistas coma Norman Cook, que sempre recoñeceron a súa preferencia pola música destes xamaicanos.

https://youtu.be/yjg6flu3zuc

Joe Strummer, líder de The Clash, réndelle unha sentida homenaxe a esta canción de Toots & the Maytals na parte final do tema de The Clash "Jail Guitar Doors" ó rematar cos versos finais de "54-56 That's My Number". "Jail Guitar Doors" pertence á edición americana do álbum de debut The Clash  81979).

https://youtu.be/dNVZKRT2zGk

Toots & the Maytals volveron gravar unha nova versión de "54-56 That's My Number" para o álbum compilatorio True Love (2004), con artistas invitados. Para o seu clásico de 1969 contaron con Jeff Beck.

https://youtu.be/0sy6lzt2xU8

Dub Be Good to Me

Un dos variados proxectos nos que se embarcou Norman Cook foi Beats International. Esta aventura de música electrónica apenas durou catro anos, pero foi o primeiro grupo no que Cook tivo contacto cos sintetizadores, a música funk, o electropop, que tanta axuda lle ía valer para desenvolverse noutros proxectos. Beats International xurdiu tralo remate de The Housemartins e precisamente por iso, a súa transcendencia é básica na carreira de Cook cara ós sons electrónicos que logo se haberían de reflectir tan ben en Fatboy Slim, a oesar de que a andaina de Beats International foi bastante breve. Só sacaron dous discos antes de disolverse. O primeiro foi Let Them Eat Bingo (1990) e tamén foi o que tivo máis éxito, grazas sobre todo a "Dub Be Good to Me", o single que conseguía mesturar a The Clash con The S.OS Band, dous grupos con estilos tan diferentes.

http://youtu.be/3hojHPd8fLo

O tema de The Clash "The Guns of Brixton" é un nos que se apoiou "Dub Be Good to Me". Pertencente a London Calling (1984), "The Guns of Brixton" estrutura a través da melodía parte da canción de Beats International.

http://youtu.be/wqcizZebcaU

O outro alicerce que sostén "Dub Be Good to Me" é "Just Be Good to Me" de The S.O.S Band, que está en On the Rise (1983). Xa só o parecido no título indica que Beats International fixo unha revisión profunda deste tema aliñándoo de forma perfecta co de The Clash.

http://youtu.be/RCcg7ctrC4w

Esta última tamén foi orixe de numerosas cancións que empregaron as bases para temas novos. É o caso de "Just Be Good to Green" de Professor Green e Lily Allen, que está no álbum do primeiro Alive Till I'm Dead (2010).

http://youtu.be/jKjUMwLWBT4

Rock the Casbah

The Clash vivía o seu mellor momento a comezos dos anos 80 cando o a banda acadara un estilo propio que comezaba a deixar pegada noutros grupos que admiraban a contundencia das letras de Joe Strummer e compañía, así como o seu son que combinaba o mellor punk cos sons de New Wave máis actual do momento. O quinto disco Combat Rock (1982) móstranos un dos traballos fundamentais de The Clash, con cancións convertidas case en himnos por unha xeración, como é "Rock the Casbah", un dos mellores temas dese álbum, xunto co gran "Should I Stay or Should I Go".

http://www.goear.com/listen/4f467b2/rock-the-casbah-the-clash

A influencia de The Clash foi notoria en gruupos da época como os granadinos 911, co que Joe Strummer colaborou ( e recentemente lle acaban de dedicar unha rúa en Granada) e Pistones, que debutaron en 1983 co disco Persecución e que contén unha das cancións máis importantes da historia do pop rock español, "El Pistolero", onde a presenza do son de The Clash se deixa ver en cada nota.

http://www.goear.com/listen/94fb403/el-pistolero-pistones

Straight to Hell

Combat Rock , o quinto disco de The Clash e que se editou en 1982, é posiblemente o mellor traballo da banda de Joe Strammer. Na mesma liña que os anteriores, Combat Rock contén letras de corte político e social combinda co punk máis influente de comezos dos 80 con toques de New Wave. A canción máis representativa é "Should I Stay or Should I Go", que se editou como cara B de "Straight to Hell". Esta última non goza de tanta popularidade, pero é unha das máis versionadas de The Clash.

http://www.goear.com/listen/c7d24ed/straight-to-hell-the-clash

A versión máis importante deste tema é o que gravou Lily Allen xunto o componente de The Clash Mick Jones en 2009 para o disco compilatorio War Child: Heroes.

http://www.goear.com/listen/4d0705a/straight-to-hell-the-clash-lily-allen-ft-mick-jones

Mais non só se fixeron versións. "Straight to Hell" foi empregado como sample por M.I.A. no seu tema "Paper Planes" no álbum Kala de 2008.

http://www.goear.com/listen/d137029/paper-planes-mia

Train in Vain

Trala eclosión do punk nos anos 70 en Reino Unido coa irrupción dos revolucionarios Sex Pistols, outras bandas británicas promoveron tamén a consolidación deste fenómeno en principio marxinal dentro do rock. Xunto a mencionada banda de Johnny Rotten e Sid Vicious e Jam, a banda de Paul Weller, destaca The Clash, liderados por Mick Jones, que en 1979 publicaban o seu terceiro traballo discográfico London Calling, que contén "Train in Vain", unha xoia ó final do álbum que non aparece no tracklist. Non por iso deixa de ser un dos temas máis importante e recoñecidos da banda británica, moi influente na historia do rock.

 http://www.goear.com/listen/50698e1/train-in-vain-the-clash

Versionada un número considerable de veces por artistas que recoñecen a influencia de The Clash no seu son, unha das máis destacadas é a que fixo Annie Lennox no seu disco de versións  Medusa (1995) dándolle un toque soul.

 http://www.goear.com/listen/0e7c745/train-in-vain-annie-lennox

Como sample aparece na canción de Garbage "Stupid Girl" do seu debut Garbage (1995). A banda do produtor Butch Vig e Shirley Manson empregaron como base o ritmo da batería de "Train in Vain".

 http://www.goear.com/listen/de680e2/stupid-girl-garbage

"Train in Vain" tamén foi adaptada ó portugués pola banda de rock brasileira Ira!, que a gravaron para un concerto acústico de MTV Brasil en 2004. Titulárona "Pra Ficar Comigo".

 http://www.goear.com/listen/20b7788/pra-ficar-comigo-train-vain-ira