How Soon Is Now?

O tándem formado por Morrisey e por Johnny Marr foi o alicerce en que se asentou unha das bandas de rock alternativo máis importantes dos anos oitenta, The Smiths. A seguridade que tiñan nas súas composicións animábaos mesmo a editar singles soltos que logo non se recollían nos vindeiros discos de estudio malia ser moi boas cancións, e despois había que esperar a que aparecesen nos sucesivos compilatorios. O caso é que nestes singles tanto a canción da cara A coma da B adoitaban ser formidables e acababan por acadar tanto éxito como os singles pertencentes ós discos. "How Soon Is Now?" apareceu na cara B dun single de 1985.

https://youtu.be/pEq8DBxm0J4

Pero se por unha cousa é interesante "How Soon Is Now" é polas cancións que serviron de inspiración indirecta, sobre todo á hora de gravala no estudio. O resultado está tan ben logrado que o efecto que produce é o dunha canción independente de calquera outra influencia externa e no entanto, a distinta instrumentación débelle de xeito indirecto, iso si, algo a certas cancións de estilos moi diferentes do de "How Soon Is Now". Como a de Bo Diddley "Mona" (1957) para a guitarra sincopada.

https://youtu.be/678JyXiRCXM

Tamén a canción de Hamilton Bohannon (1975) tivo a súa cota de participación en "How Soon Is Now?", tamén nas guitarras da canción de The Smiths.

https://youtu.be/M3tuJ4qFmxY

Para o son da batería pensouse un pouco no da canción de Can "I Want More", do álbum Flow Motion (1976) e é talvez a influencia máis patente en "How Soon Is Now?". Ó igual que o tema de Hamilton Bohannon, comparte sons funk.

https://youtu.be/E0nfjguTclg

Heaven Knows I'm Missing Him Now

Nos variados anos 60 o pop máis comercial estaba dominado por unha rapariga inglesa que lograra gañar en 1967 o daquela prestixioso festival de Eurovisión coa canción "Puppet on a String", que logo foi versionada en case tódolos idiomas. Falamos como non, de Sandie Shaw, que a raíz daquel éxito televisivo, a súa sona chegou a toda Europa. A pesar de que Sandie Shaw se encargou de que nos seus discos se incluísen versións e composicións dos autores de renome do momento coma Dylan, os Beatles, os Stones e mesmo Jimmy Page, Shaw só conseguía colocarse nos primeiros postos das listas de vendas con cancións pop que tiñan exactamente o mesmo estilo ca "Puppet on a String" e finalmente sería por este tipo de cancións polo que aínda todo o mundo se lembra dela. "Heaven Knows I'm Missinjg Him Now", single de 1969, forma parte desas cancións de pop facilón co que os fans de Sandie Shaw estaban acostumados; non obstante, esta canción nin sequera se chegou a introducir nas listas de vendas.

http://youtu.be/IiYEpm_1lI8

Calquera pode considerar "Heaven Knows I'm Missing Him Now" un tema menor, sen a mínima transcendencia e así o acredita tanto a letra como a música. No entanto, entre os admiradores da música de Sandie Shaw atópase Morrisey e sen dúbida, esa é unha das súas favoritas. Non é que un dos principais integrantes de The Smiths se servise do estilo da canción para versionala (malia que The Smiths si teñen versionado algunha outra de Sandie Shaw) ou para facer unha nova baseada nela. O que realmente cativou a Morrisey foi o título, co que Morrisey compuxo "Heaven Knows I'm Miserable Now" (1984), single que se editou solto. E aí rematan as semellanzas coa canción de Sandie Shaw. Da música ocupouse Johnny Marr e é unha das esenciais na discografía de The Smiths, con todo o estilo de seu da banda de Manchester.

http://youtu.be/TaUUYV7wKos

Bigmouth Strikes Again

Son moitas as cancións escritas por Morrisey e Johnny Marr que serviron para afianzar a The Smiths como unha das grandes bandas dos 80. Por se fose pouco, os dous arttífices deste proxecto tamén participaban activamente na produción dos discos e iso finalmente se notaba no resultado final. The Queen Is Dead, o terceiro disco de The Smiths, publicado en 1985, é posiblemente o mellor da discografía, pois a colección de cancións que forma o álbum e dunha enorme calidade. Pensemos por exemplo en "Bigmouth Strikes Again", capaz de concentrar nos seus escasos tres minutos e medio de duración a esencia de The Smiths. O comezo acústico das primeiras notas deixou pegada noutras bandas que tiñan a The Smiths como unha referencia ineludible.

http://youtu.be/-uZzBJMTnFQ

Vexamos agora un dos exemplos máis claros da influencia que esta canción en concreto produciu nunha gran banda que nos anos 80 empezaba a dar os seus primeiros pasos. Falamos dos zaragozanos Héroes del Silencio, que en 1987 se estreaban cun EP titulado Héroe de Leyenda que contén unha das súas mellores cancións "Mar adentro", e que ó ano seguinte abriría o primeiro disco de longa duración da banda de Bunbury El Mar no Cesa. O principio desta canción lembra moito á de The Smiths.

http://youtu.be/R5B67ryzTOg

I'm Throwing my Arms around Paris

Os fans de The Smiths respiraron tranquilos cando Morrisey anunciou a súa carreira en solitario, xa que o estilo do líder da banda de Manchester garantía que o espíritu de The Smiths continuaba vivo, malia que tamén se esperaba unha lóxica renovación no estilo. En calquera caso, Morrisey non defraudou, a pesar de que xa non tiña ó lado a Johnny Marr para poder dicir que The Smiths seguían aí e alomenos quedaba a sensación que The Smiths non marcharan de todos. Morrisey segue a facer grandes cancións e en 2009 editou Years of Refusal (2009) que contén excelentes cancións coma "I'm Throwing my Arms around Paris".

http://www.goear.com/listen/dda5f2f/im-throwing-my-arms-around-paris-morrisey

E se The Smiths era unha fonte de inspiración para moitos artistas, Morrisey continuouno sendo igual. Keane, que é das últimas bandas que máis recordan o estilo de The Smiths teñen no seu último disco Strangeland (2012) o fabuloso tema "Silence by the Night", primeiro single e que tanto lembra a canción de Morrisey.

http://youtu.be/0BHBjWttvO4

Kimberly

En 1975 saía publicado en Estados Unidos o álbum de debut de Patti Smith, Horses, producido por John Cale. O resultado viña a supoñer a consagración dunha cantautora ó rock cun primeiro disco decisivo que apostaba forte polo incipiente punk que conquistaría a música na segunda metade da década de 1970. Por outra banda, tamén foi decisivo para o movemento feminista que reivindicaba a presenza da muller no mundo do rock, ata daquela  dominado maioritariamente polos homes, sen caer nos estereotipos habituais que se empezaban a asociar a aquelas mulleres que se querían dedicar á música. Á marxe de todo isto, Horses, está cheo dunhas grandísimas cancións que influíron de maneira notable en músicos de moi diferentes estilos e tendencias. "Kimberly", o corte que abre a cara B do disco, é unha desas sensacionais cancións.

http://www.goear.com/listen/bb36eb0/kimberly-patti-smith

Johnny Marr e Morrisey, os principais componentes de The Smiths recoñeceron varias veces a infuencia que para eles tivo concretamente "Kimberly" no seu tema "The Hand That Rocks The Hardle", no álbum epónimo da banda de Manchester e que supuña o debut de The Smiths en 1984.

http://youtu.be/Gq19VsaqIZg

Metal Guru

T. Rex tivo que sobrepoñerse o gran éxito que supuxo "Get It On" e fíxoo co disco The Slider (1972), que tamén contou coa produción de Tony Visconti. Marc Bolan, que atravesaba un gran momento creativo, compuxo tódalas cancións do álbum, que se abría con "Metal Guru".

http://www.goear.com/listen/eb6eb93/metal-guru-1972-t-rex

En setembro de 1987 publicábase o que sería o derradeiro disco de estudio na carreira de The Smiths Strangeways, Here We Come, pero uns meses antes a banda de Morrisey e de Johnny Marr editaban unha recompilación de singles e caras B que titularon The World Won't Listen. O primeiro corte deste álbum é "Panic", single que xa aparecera no mercado no verán de 1986, baseado en "Metal Guru".

 http://www.goear.com/listen/7bfa72c/panic-the-smiths

Fanny + Alexander é un  dúo composto por Efi Arias e Noel Feáns de música electrónica. En 2006 publicaron o seu primeiro disco Lusco e Fusco e tan só un ano despois editaron o seu segundo longo Finais dos 70s, Comezos dos 80s onde afondan na experimentación electrónica seguindo a liña do seu debut. A maioría das canción son poemas de autores galegos contemporáneos musicalizados por estes dous rapaces de Santiago de Compostela. Destaca espercialmente "María Silenzo", de Ricardo Carballo Calero e "Postpunkdeirada" de Lois Pereiro. Mais entre esta colección de poemas, hai que salientar a adaptación que fixeron de "Panic" titulada "Pánico (merda de DJ)" , a única canción cuxa letra non está asinada por un poeta galego.

 http://youtu.be/h88ZsxJBW3k

There Is a Light That Never Goes Out

Se hai unha canción que non deixa de ser versionada desde practicamente a súa publicación por ser un tema pop prefecto é "There Is a Light  That Never Goes Out" dos británicos The Smiths, que a gravaron para o seu disco de 1986 The Queen Is Dead, que logo volverían publicar en 1992. A banda de Morrisey exerceu unha influencia nada desprezable nas bandas que se foron formando na segunda metade dos 80 e nos primeiros anos dos 90 e sempre se sinala a The Smiths como un dos grupos precursores do movemento brit-pop. Cancións coma "Everyday Is Like Sunday" e "This Charming Man" forman parte da memoria colectiva da música pop xunto con "There Is a Light That Never Goes Out", que mesmo lle dá título a un dos capítulos da prestixiosa novela de Irvine Welsh Trainspotting.

 http://www.goear.com/listen/2c56153/there-is-a-light-that-never-goes-out-smiths

Unha das primeiras versións deste tema trala reedición do álbum The Queen Is Dead é a adaptación que fixo ó español Mikel Erentxun para o seu debut en solitario trala súa etapa en Duncan Dhu. "Esa Luz Nunca Se Apagará" foi o segundo single de Naufragios (1993).

 http://www.goear.com/listen/d3a9b04/esta-luz-nunca-se-apagara-mikel-erentxun

Outras das versións que tamén nos gusta moita é a de Deluxe. Xoel López tampouco se puido resistir o encanto de The Smiths.

 http://www.goear.com/listen/bce1ffd/there-is-a-light-that-never-goes-out-deluxe

Por último e para rematar deixámosvos unha versión electrónica, a máis diferente de todas, a cargo de Nitoniko, unha banda indie que promete co seu son.

 http://www.goear.com/listen/795c5f6/there-is-a-light-that-never-goes-out-nitoniko