Street Fighting Man

Van xa cincuenta anos dende que The Rolling Stones deron o seu primeiro concerto, pero o caso é que non parece que o tempo transcorrese tanto, pois a pesar de que hai xa sete anos que non publican un disco de estudio, Mick Jagger, Keith Richards, Charlie Watts e Ronnie Wood seguen de actualidade polo aniversario deste acontecemento á espera de que confirmen unha xira de celebración e a publicación dun novo álbum con temas inéditos. Mentres, lembramos unha das súas cancións máis importantes, "Street Fightning Man", do sétimo álbum da banda británica Beggars Banquet (1968).

http://www.goear.com/listen/bc8a637/street-fighting-man-the-rolling-stones

Trátase dunha das cancións máis influentes de The Rolling Stones e non foron poucas as bandas que a gravaron nalgunha ocasión ou a tocaron nalgún directo, mais onde de verdade se nota a importancia que acadaran os Stones a finais dos anos 60 é que outra das grandísimas bandas dese momento, The Who, se inspirase na melodía de "Street Fighting Man" para crear unha das súas composicións máis celebradas "I'm Free", da ópera rock que Pete Townshend e compañía concebiron no seu cuarto disco Tommy en 1969, tan só un ano despois da publicación do tema de The Rolling Stones.

 http://www.goear.com/listen/5cd9bc3/im-free-the-who

Going to California

Posiblemente Led Zeppelin IV, o cuarto álbum de Led Zeppelin sexa o máis importante da banda de Jimmy Page e Robert Plant. Editado en 1971, as oito cancións que o compoñen forman un conxunto que serviu de base para consolidar o hard rock como unha das correntes estrela da música na década que se estreaba. "Stairway to Heaven", "Black Dog" e "Four Sticks" son algunhas desas cancións míticas que non poden faltar en ningún repertorio dos míticos Led Zeppelin; o mesmo se podería dicir de "Going to California", unha das cancións máis folk do álbum, que combina á perfección a guitarra acústica de Page coa mandolina de John Paul Jones, nunha das primeiras veces en que vemos a utilización deste instrumento nunha canción rock e do que Rod Stewart botou man en "Maggie May" tamén en 1971.

 http://www.goear.com/listen/7ab3283/going-to-california-led-zeppelin

Malia que "Going to California" non se considera unha das cancións máis representativas de Led Zeppelin, seguramente por tratarse máis ben dunha balada folk, Pearl Jam, unha das bandas punteiras do grunge que revolucionou as listas de éxito nos 90, baseouse en "Going to California" para crear "Given to Fly", que aparece no quinto álbum da banda de Eddie Vedder Yield (1998) baixo a produción de Brendan  O'Brien.

 http://www.goear.com/listen/f89d217/given-to-fly-pearl-jam

Everywhere

Despois do exitoso Rumours (1977) Fleetwood Mac non acadaría de novo un éxito semellante ata dez anos máis tarde coa publicación de Tango in the Night (1987), unha colección na que estaban incluídos algúns dos temas máis coñecidos e recordados de Fleetwood Mac. "Seven Wonders" , "Big Love", "Little Lies" e "Everywhere" son algunhas das xoias que lograron que Tango in the Night fose un dos grandes discos dos anos 80. "Everywhere", asinado por Christine McVie, foi o segundo single tras "Family Man".

 http://www.goear.com/listen/d5e2881/everywhere-fleetwood-mac

Versionada e sampleada en diversas ocasións, quizais sexa o tema de Cut Copy "Take Me Over", do álbum Zonoscope (2010) a que mellor lle faga xustiza. Considerada a canción máis pop do disco polo guitarrista Tim Hoey está á altura dos mellores temas de música electrónica desta banda australiana.

 http://www.goear.com/listen/907949c/take-me-over-cut-copy

Invisible Sun

A finais dos anos 70 cando a música disco e os sons da New Wave dominaban o planeta e Xamaica xa se fixera un oco na música grazas o reggae, que nos chegaba da man de Jimmy Cliff e de Bob Marley, en Reino Unido aparecía The Police, unha banda que mesturaba o rock co reggae, dándolle un estilo propio que acabaría por conquistar a milleiros de fans coa envolvente voz do seu líder, Gordon Summer, máis coñecido por todos como Sting. En 1981 vía a luz o seu cuarto álbum Ghost in the Machine; doce cancións sen desperdicio que redondeaban un dos mellores discos dese ano. Hoxe quedamos co corte 3, "Invisible Sun".

 http://www.goear.com/listen/0994f59/invisible-sun-the-police

A banda británica Supergrass publicaba en 1999 o seu terceiro disco Supergrass, que confirmaba a banda de Gaz Coombes como todo un referente do brit pop. Nese sensacional álbum sinalouse que o tema "Mary"  parecía estar inspirado en "Invisible Sun".

 http://www.goear.com/listen/d536b13/mary-supergrass

A Hazy Shade of Winter

Simon and Garfunkel publicaron Bookends en 1968 e constituía o seu cuarto disco de estudio. Nel figuraban cancións que se converterían en clásicos como "America" e "Mrs.. Robinson". Aínda que "A Hazy Shade of Winter" queda algo eclipsada polas demais, figura tamén como unha das grandes composicións de Paul Simon e tamén conta con grandes versións.

 http://www.goear.com/listen/53df80e/a-hazy-shade-of-winter-simon-and-garfunkel

A principal gravouse unhas décadas máis tarde, en 1987 a cargo da banda de Susanna Hoffs The Bangles no seu álbum Less Than Zero producido por Rick Rubin.

  http://www.goear.com/listen/f90cf2e/a-hazy-shade-of-winter-bangles

The Bells of Rhymney

Gwalia Deserta, obra do poeta galés Idris Davies inspirou boa parte da letra de "The Bells of Rhymney", unha das cancións que Pete Seeger incluiu no álbum Pete Seeger and Sonny Terry (1958) e que supuxo un dos maiores éxitos deste cantante cando aínda faltaban uns anos para que Bob Dylan puxese de moda o movemento folk. 

 http://youtu.be/eC-MxuqE3u0

Uns cantos anos máis tarde, concretamente en 1965 debutaba a banda californiana The Byrds co álbum  Mr. Tambourine Man cuxo título debíase a unha das cancións de Bob Dylan que The Byrds versionaba xunto coa de Pete Seeger.

 http://www.goear.com/listen/2122f71/the-bells-of-rhymney-the-byrds

O riff de guitarra que The Byrds empregou para a súa versión de "The Bells of Rhymney" tivo un efecto inmediato para uns debutantes e volveu aparecer nunha canción dese mesmo ano. Nin máis nin menos que o propio George Harrison utilizouno para a canción de The Beatles "If I Needed Someone" do álbum Rubber Soul (1965).

http://www.goear.com/listen/3e8cf03/if-i-needed-someone-beatles

O xovencísimo  Bryan McLean, que daquela contaba cuns dezasete anos, tamén se baseou no riff que Roger McGuinn empregara en "The Bells of Rhymney" cando compuxo "Orange Skies", un dos temas  que aparecería no segundo álbum de Love Da Capo (1967).

 http://www.goear.com/listen/e462650/orange-skies-love

E seguindo coa canción de Love, o crítico musical Matthew Greenwald comprobou que "Orange Skies" serviulle de influencia a Stevie Wonder en "My Cherie Amour", do álbum do mesmo título de 1969.

http://www.goear.com/listen/239a6da/my-cherie-amour-stevie-wonder

Mittageisen

Siouxsie Sioux e Steven Severin formaron a súa banda Siouxsie and teh Banshees en 1976 despois de que   Siouxsie e mailos seus compañeiros de formación se fixesen uns habituais nos concertos de Sex Pistols, que daquela irrumpiran na escena musical cun novo estilo totalmente provocador que moi pronto atopou adeptos. Seguindo polo tanto a estela de Sid Vicious e Johnny Rotten, Siouxsie and the Banshees foron facéndose un oco destacado no panorama punk ata que en 1978 viron realizado o seu soño de publicar un disco ó que titularon The Scream. Unha das cancións dese álbum, "Mittageisen", é un dos referentes desta banda.

http://youtu.be/URMV1BRtH4w

Siouxsie and the Banshees enseguida se converteu nunha referencia para moitas bandas polo seu son ecléctico. Massive Attack, un dos grupos punteiros na música electrónica e experimental das últimas décadas baseáronse en "Mittageisen" para o seu tema "Superpredators", da banda sonora "The Jackal".

 http://youtu.be/tzSiL5MsPAQ

Isi

Unha das bandas pioneiras da electrónica que máis contribuíron á consolidación desta corrente dentro da música contemporánea é Neu!. Formada en Alemaña por Klaus Dinger e Michael Rother a comezos dos 70, apenas tivo éxito no seu momento, pero hoxe o seu legado é clave para entender o son máis experimental que posteriormente desenvolveron outros artistas e grupos, dende David Bowie e Brian Eno ata Radiohead. Xunto cos seus paisanos Kraftwerk, Neu! reinventaron un novo concepto de son. "Isi", o tema que abría o terceiro álbum NEU! 75' (1975) é dos máis influentes da banda alemá.

 http://www.goear.com/listen/5277f8c/isi-neu

O movemento New Romantic débelle moito á música de Neu! e de Kraftwerk e é evidente que Midge Ure e os demais compoñentes da banda británica Ultravox se empaparan do son dos xermanos para darlle pulo ó seu proxecto. "Vienna", do álbum do mesmo título de 1980, é unha herdeira natural de Neu!.

http://www.goear.com/listen/b566638/vienna-ultravox

E a proba de que este é un son que nunca cairá no esquecemento atopámolo en Muse. Matt Bellamy imprimiulle un aire épico ó último disco publicado ata o momento polos británicos con sons grandilocuentes. The Resistance (2009) reivindica o rock sinfónico como unha tendencia aínda vixente que pode dar moito xogo nestes tempos con estilos moi eclécticos dentro da música, de aí que obtivera un gran recoñecemento.  En "Guiding Light", quinto corte dese disco, en cambio, nótase o peso da tradición da música experimental de Neu! e de Ultravox.

http://www.goear.com/listen/aedc5f6/guiding-light-muse