Naïve

Luke Pritchard compuxo "Naïve" con só dezaseis anos e está considerada sen dúbida ningunha como unha das mellores cancións de The Kooks, a banda que Pritchard formou xunto con Hugh Harris e Paul Garred en 2004. Dous anos despois, sacaban ó mercado o seu álbum de debut Inside In, Inside Out que converteu á banda de Brighton como unha das revelacións de 2006. Malia que "Naïve" é a canción estrela, foi o cuarto single extraído do disco, sen dúbida, para acabar conquistando a moita xente que aínda non se rendera ó encanto de The Kooks.

http://www.goear.com/listen/a4924a2/naive-the-kooks

Hai dúas versións interesantes de "Naïve"; a primeira, a que interpretou Lily Allen nun programa de televisión  en clave acústica.

http://www.goear.com/listen/5d2e246/naive-lily-allen-

A segunda, a de Mutya Buena, ex componente de Sugababes, que a gravou para a cara B do seu single "Real Girl" en 2007, tamén en acústico. En calquera caso, nós quedámonos coa versión orixinal, difícil de superar.

http://youtu.be/qguW84xmjKw

Elixir de Juventud

En 1994 Antonio Vega publicou un dos seus mellores discos Océano de Sol cuxo single de presentación "Elixir de Juventud" é unha das baladas máis fermosas compostas polo ex líder de Nacha Pop.

http://www.goear.com/listen/c3d18de/elixir-de-juventud-antonio-vega

Shuarma realizou unha versión deste tema nunha homenaxe ó malogrado cantautor El Alpinista de los Sueños 2010, que reunía as mellores voces do panorama musical en España.

http://www.goear.com/listen/ac04264/elixir-de-juventud-shuarma

Fantastic Voyage

Se algo sempre caracterizou a David Bowie é que cada disco que sacaba ó mercado intentaba ser aínda máis innovador e experimental ca o anterior. Con Lodger, publicado en 1979 Bowie demostrou que seguía estando na vangarda da música para ledicia dos seus seguidores. Axudado na produción polo gran Tony Visconti, Lodger tiña como peculiaridade o complemento que ofrecían dous dos seus temas. "Fantastic Voyage", a canción que abre o disco ten a mesma estrutura co corte oito "Boys Keep Swinging", que foi o elixido como single promocional e levaba "Fantastic Voyage" na cara B. Esta curiosidade fai que practicamente un tema sexa a continuación do outro, algo así como a mesma canción con dúas caras. Comezamos con "Fantastic Voyage", malia que a orde de factores non altera o resultado.

http://www.goear.com/listen/e416e4f/fantastic-voyage-david-bowie

http://www.goear.com/listen/6fa5c93/boys-keep-swinging-david-bowie

E baseándose nestas dúas gran cancións de Bowie, especialmente "Boys Keep Swinging", a banda de Damon Albarn, Blur, réndelle unha sentida homenaxe ó duque branco no quinto disco dos londinenses Blur  (1997). "M.O.R." recorre á mesma estrutura como se intentase eternizar a melodía emprendida por Bowie.

http://www.goear.com/listen/76967dd/mor-blur

Sympathy for the Devil

Os Rolling Stones anuncian nova xira con motivo da celebración dos seus cincuenta anos nos escenarios, case nada para a banda máis lonxeva do rock. A enerxía que emana de Mick Jagger, Keith Richards, Ronnie Wood e Charlie Watts con case setenta anos de idade fai sospeitar a moitos que existe un suposto pacto co demo e que o alcume con que algúns os presentan, as súas satánicas maxestades, como o álbum de 1967, está máis que xustificado. Se houbo quen pensou daquela que as referencias ó diaño só ían quedar  no álbum Their Satanic Majesties Request pronto tivo que admitir o seu erro. Un ano despois en 1968, os Stones publicaron Beggars Banquet, que se abría co suxestivo tema "Sympathy for the Devil", un dos grandes temas de Jagger e Richards, na que se menciona unha manchea de sucesos que estaban de actualidade naquel momento, o máis rechamante, o da morte de Kennedy, acontecido tan só uns poucos días antes da gravación da canción.

http://www.goear.com/listen/6ccc9f4/simpathy-for-the-devil-rolling-stones

Das múltiples versións desta canción destaca a que fixeron de Guns N' Roses en 1994 para a banda sonora de Interview with the Vampire, protagonizada por Brad Pitt, Tom Cruise e Antonio Banderas.

http://www.goear.com/listen/a6c1076/simpathy-for-the-devil-gunsnroses

A canción de Primal Scream "Loaded", do álbum Screamadelica (1990) semella inspirarse en "Sympathy for the Devil", xa que o seu son é moi semellante.

http://www.goear.com/listen/2072705/loaded-primal-scream

Hai unha excelente versión en clave de jazz latino da man de Horacio Hernández "El Negro" e que canta Rubén Blades, de 2005, que non ten o menor desperdicio.

http://youtu.be/In08UP4937Y

La Mauvaise Réputation

Georges Brassens é un dos grandes cantautores franceses que transcenderon máis aló do país galo para enriquecer con grandes melodías a música sen deixar de facer protesta social. Aínda que unha boa parte do seu repertorio consiste en poemas musicalizados de grandes autores coma Victor Hugo e François Villon, Brassens tamén compuxo  as súas propias letras que están á altura dos clásicos que adaptou. Unha das súas composicións máis celebradas é "La Mauvaise Réputation", de 1952, onde cunha gran ironía Brassens fala de si mesmo.

http://youtu.be/7GBnBQmDh_g

George Brassens tivo un gran predicamento para os cantautores españois dos anos 60 que o consideraban practicamente un mestre. Paco Ibáñez foi un dos primeiros en adaptar as canción do francés á lingua de Cervantes; así "La Mauvaise Réputation" transformouse en "La Mala Reputación".

http://www.goear.com/listen/3c0625f/la-mala-reputacion-paco-ibanez

Loquillo y Los Trogloditas encargáronse de modernizar "La Mala Reputación" no seu álbum Morir en Primavera (1988), dándolle un toque country que casa moi ben co estilo de José María Sanz.

http://www.goear.com/listen/ec179a6/la-mala-reputacion-loquillo-y-los-trogloditas

A última versión en clave folk rock chegou de Arxentina da man de Arbolito, que titularon así o seu segundo disco, que se pechaba precisamente con "La Mala Reputación".

http://www.goear.com/listen/415cad9/la-mala-reputacion-arbolito

Dark Entries

Durante os últimos anos dos 70 comezou a coller forma un novo subxénero do rock que faría furor nas últimas décadas, ata o punto de ser o referente dunha maneira de entender a vida que non pasa desapercibida. Falamos do rock gótico, que tivo o seu momento álxido hai uns dez anos a nivel comercial. De súpeto parecía que as grandes discográficas descubrían  este fenómeno e as radiofórmulas, alomenos en España, enchéronse de grupos de rock cunha estética onde predominaba a maquillaxe escura, malia que moitas desas bandas había anos que estaban en circulación: HIM, Within Temptation, Evanescence foron as que gozaron de maior popularidade, pero abríronlle as portas a outras como Lacrimosa, The Sisters of Mercy e Ghost Dance entre outros, así como o redescubrimento de artistas consagrados como Marilyn Manson, Siouxsie and The Banshees, The Cult e de The Cure. No entanto, este xénero seguramente non se habería de desenvolver do xeito en que o fixo se Peter Murphy non chega a crear en1978 Bauhaus, a banda pioneira do rock gótico. Un dos seus primeiros singles é "Dark Entries", de 1980.

http://www.goear.com/listen/86fa2bd/dark-entries-bauhaus

"Dark Entries" é unha das cancións inesquecibles de Bauhaus e serviu de influencia para o grunge, outra corrente do rock que exploraba os sons máis escuros. Hole, a banda de Coutney Love, empregou un riff de "Dark Entries", no tema "Mrs Jones" do álbum de debut das californianas Pretty on the Inside (1991).

http://www.goear.com/listen/66a2a44/mrs-jones-hole

Mass Production

O debut en solitario de Iggy Pop The Idiot (1977), catro anos despois do seu último traballo con The Stoogles, é un dos mellores exemplos de post-punk realizados durante os anos setenta. Foi o primeiro disco dos tres que publicou en 1977 Iggy Pop e presaxiaba unha carreira moi prometedora que non acabaría por defraudar. O disco péchase con "Mass Production", o tema máis longo do álbum, que dura case oito minutos e medio. É un tema bastante escuro en comparación co resto das cancións do LP, pero tamén é unha boa mostra do poder creativo de Iggy Pop e mais de David Bowie.

http://www.goear.com/listen/af411a3/08-mass-production-iggy-pop

É como calquera disco que marcou unha época, apenas hai algunha canción de The Idiot que non influíse  noutros artistas que tomaron a Iggy Pop como un referente. É o caso de Gustavo Cerati e Daniel Melero, membros de Soda Stereo que, baseándose en "Mass Production" crearon "Ameba", todo un temazo dos arxentinos incluído en Dynamo (1992), sexto disco de Soda Stereo.

http://www.goear.com/listen/c12926d/ameba-soda-stereo

Ballrooms of Mars

Nos últimos anos dos 60 xa se comezaba a respirar novos aires no rock, que seguía evolucionando de forma constante, e así, en Gran Bretaña unha serie de artistas novos como David Bowie, Bryan Ferry e Marc Bolan ían a abandeirar un novo estilo dentro do rock: o glam onde a estética cobraba unha importancia que ata daquela apenas tiña cabida dentro do movemento musical. Precisamente, Marc Bolan formou unha das bandas máis representativas do glam rock: T. Rex, que se non chega a ser pola imprevista morte de Bolan en 1977, seguramente que aínda hoxe habería de encabezar a vangarda do rock. O seu maior éxito é "Get It On", pero T.Rex tamén nos deixou outras enormes canción como "Ballroom of Mars", do sétimo disco de estudio The Slider (1972).

http://www.goear.com/listen/7c433e8/ballrooms-of-mars-t-rex

Malia que non é unha das cancións máis populares de T. Rex, "Ballrooms of Mars" ten unha versión en castelán que Radio Futura gravou en 1980. Daquela a banda dos irmáns Auserón estaba dando os seus primeiros pasos na música nun momento de gran axitación artística; eran os anos fortes da Movida, que estaba deixando de ser un movemento meramente xuvenil para gañar repercusión e chegar a ser un fenómeno cultural transcendente nun país que loitaba por modernizarse e estar á altura do resto de países europeos. A letra de "Divina", que así se chama a versión de Radio Futura, non ten moito que ver coa orixinal escrita por Bolan, pero é a homenaxe que Santiago e Luis Auserón e Enrique Sierra lle renden a Alaska, a artista que en certo sentido, puxo en marcha a revolución que supuxo a Movida sendo unha adolescente. As referencias a ela están explícitas cando se menciona directamente a Kaka de Luxe, a primeira banda de Alaska na que coincidiu con Enrique Sierra. "Divina (Los Bailes de Marte)" foi un dos singles do álbum de debut de Radio Futura Música Moderna (1980).

http://www.goear.com/listen/72884e7/divina-los-bailes-de-marte-radio-futura