It's a Man's Man's World

James Brown é un dos referentes da música soul e o R&B, ademais de estar considerado o creador do funk. Non deixaba indiferente a ninguén nos seus concertos, cargados dun ritmo electrizante. Cancións  como "I Got You (I Feel Good)" e "Get Up (I Feel Like Being a) Sex Machine" serán recordadas sempre, sobre todo porque foron popularizadas tanto no cine coma na televisión. Pero hoxe imos a ocuparnos doutro dos seus clásicos: "It's a Man's Man's World", incluído no álbum homónimo publicado en 1966. Escrita polo propio James Brown e Betty Jean Newsome, baséase nas observacións de Betty sobre as relacións entre sexos. O título é unha parodia dunha comedia de 1963 titulada "It's a Mad  Mad Mad Mad World".

 http://youtu.be/QCdc1YW001Q

As versións que se fixeron desta canción son innumerables. Artistas como Tom Jones, Seal, Joss Stone, Cher, Van Morrison e Etta James entre outros moitos artistas gravárona nalgún dos seus discos (En Espña destaca a adaptación que fixeron Los Tamara), e mesmo serviu como sampling de cancións de Alica Keys e Macy Gray. Non obstante, ímosche presentar a canción de Neneh Cherry "Woman", incluída no seu álbum de 1996 Man, que constitúe unha réplica á canción de Brown, tomando á súa base. A irmá de Eagle Eye Cherry e Titiyo gañara popularidade dous anos antes tras colaborar co músico senegalés Youssou N'Dour na canción "Seven Seconds", de contido antirracista, malia a que Neneh Cherry comezara a súa carreira profesional a comezos dos anos 80.

 http://youtu.be/z0W212af1uk

"It's a Man's Man's World" tamén serviu de base para o primeiro gran éxito de Alicia Keys "Fallin'", do seu debut Songs in A Minor, de 2001.

http://www.goear.com/listen/c7076f6/fallin-alicia-keys

Hush

Joe South é un cantautor americano de country e folk que tivo o seus maiores éxitos entre os anos 60 e 70 con cancións coma "You're the Reason" e "Games People Play", pero ademais compuña para outros artistas. Un deles é Billy Joe Royal, que en 1967 gravou o single "Hush" baixo a produción do propio South. A canción alcanzou o posto 52 no Billboard.

 http://youtu.be/RMQB0KiSfxM

A primeira versión que acadou notoriedade débese á banda inglesa de heavy metal Deep Purple, que a incluíron no seu álbum de 1968 Shades of Deep Purple, tan só un ano despois do lanzamento de Royal e foi elixida como single para o mercado americano. Vinte anos despois, Deep Purple volveuna gravar con motivo do seu vixésimo aniversario, e coa voz de Ian Gillan, que substituiu ó cantante orixinal Rod Evans en 1969.

 http://youtu.be/FgW0eMKXGJA

En 1997, a banda  inglesa de rock psicodélico Kula Shaker, liderada por Crispian Mills, lanzou como single unha nova versión da canción de Joe South tralo éxito que acadou un ano antes a publicación do seu álbum de debut K. A irrupción de Kula Shaker supuxo a apertura ó britpop da influencia da cultura india, seguindo os pasos que comezara George Harrison alá polos anos 60 e 70. A versión de Kula Shaker de "Hush" foi incluída na banda sonora da película xuvenil Sei o que fixeches o último verán.

 http://youtu.be/wh7r_f_rw0c

A Case Of You

A comezos da década de 1970, a cantautora canadense Joni Mitchell estreaba o seu cuarto disco Blue, un dos máis exitosos na súa carreira e que contiña a excepcional canción que agora che presentamos "A Case Of You", que a consolidou como unha das compositoras de referencia da música folk do seu país. Nesta composición colabora James Taylor tocando a guitarra acústica.

  http://youtu.be/6voJjexENok

As cancións de Joni Mitchell foron versionadas en moitas ocasións por grupos e artistas que seguiron a súa mesma liña musical, como por exemplo Counting Crows e a versión que fixeron xunto con Vanessa Carlton de "Big Yellow Taxi", quizais a súa canción máis versionada xunto coa propia "A Case Of You". Por iso sorprende que neste 2011 que agora se despide, unha das revelacións do ano como foi o cantante ingés James Blake, que se presentou na escena musical cun disco de debut que resultou ser dos mellores de música electrónica do último ano, fixese unha versión deste clásico folk. Grabada en principio para Radio 1 da BBC, inclúese agora no EP Enough Thunder, unha edición especial do seu álbum homónimo.

 http://youtu.be/IG2E3qyFqsw

Time Warp

Eddy Grant sempre será coñecido polos seus  maiores éxitos "I Don't Wanna Dance", "Electric Avenue" e sobre todo por ese himno dedicado a Sudáfrica "Gimme Hope Jo'anna", todos da década dos 80, dez anos despois de comezar a súa carreira en solitario, tralo paso por The Equals, a banda que fundara sendo un adolescente. "Time Warp", que se incluía no seu álbum homónimo de 1983, estaba esquecida ultimamente ata que en 2010, grazas a Gorillaz, volveu á primeira liña das noticias musicais.

 http://youtu.be/UHx3E_mea4U

O caso é que o terceiro álbum da banda virtual Gorillaz, Plastic Beach, tiña como primeiro single a canción "Stylo", cuxas bases eran moi similares ás de "Time Warp". De feito, o propio Eddy Grant non dubidou en acusar a Damon Albarn, quen en realidade está detrás do proxecto de Gorillaz, de plaxio descarado da súa canción. Está é a primeira polémica importante na que se ve envolto o líder de Blur coa súa banda virtual, tras embarcarse no grupo The Good, The Bad and The Queen en 2006 xunto con outros importantes músicos coma Simon Tong, que fora guitarrista de The Verve e Paul Simonon, ex baixista de The Clash.

 http://youtu.be/nhPaWIeULKk

You're Not Alone

Unha das cancións que máis éxito tivo nas pistas de baile no verán de 1997 foi unha cun título tan orixinal como "You're Not Alone". A interpretación estaba a cargo de Olive, unha formación inglesa composta por Tim Kellett, Robin Taylor-Firth e Ruth-Ann Boyle. O álbum en que aparece, Extra Virgin, publicouse en 1996.

  http://www.goear.com/listen/201efc6/youre-not-alone-olive

A primeira versión que tivo transcendencia deste clásico dos noventa fíxoa o disc-jockey alemán ATB en 2002. Está recollida no álbum Dedicated.

  http://www.goear.com/listen/7fd73a3/you-re-not-alone-atb

A versión de ATB non se caracteriza por un cambio de estilo, senón que se mantén bastante fiel ó sonido trip-hop de Olive, algo bastante común nos xéneros enmarcados nesa gran etiqueta chamada dance. Pero se o normal na historia da música é que os disc-jockeys e os artistas procedentes do mundo do rap e o hip-hop se dediquen a versionar éxitos do pop-rock, hai que sinalar que nos últimos anos hai unha tendencia inversa que consiste en adaptar cancións feitas para as pistas de baile a un sonido acústico, sobre todo en Europa. A quen mellor lle foi con este sistema foi ó cantante belga Milow que, grazas a súa versión do tema de 50 Cent "Ayo Technology", fíxose moi coñecido en todo o mundo. Tamén o cantante danés Mads Langer empregou a mesma fórmula co tema de Olive, que apareceu como single o 14 de decembro de 2009.

 http://www.goear.com/listen/d831401/youre-not-alone-mads-langer

Wouldn't It Be Good

Cando a comezos da década de 1980, Europa estaba dominada pola New Wave, que tiña o seu centro neurálxico nas illas británicas, un cantautor procedente de Bristol, Nik Kershaw, ía irrumpir nas listas de éxitos de Europa co seu álbum debut titulado Human Racing, publicado en 1984. Pero foi a finais do ano anterior cando lanzou os primeiros singles. Foi o segundo,"Wouldn't It Be Good", o que lle abriu as portas do éxito en toda Europa.

 http://www.goear.com/listen/9d83c8c/wouldnt-it-be-good-nik-kershaw-nik-kershaw

A finais de 1992, existiu unha versión en español a cargo de Valera, un grupo que se hoxe aínda se recorda é debido precisamente ó exito que tiveron con "Sólo Por Un Día", que é como titularon "Wouldn't It Be Good", no disco Nuevas Versiones.

 http://youtu.be/kh40LVlxVIk

En xuño de 2009, Placebo tamén gravou unha versión do tema de Nik Kershaw que apareceu como cara B do single "Four What It's Worth", do seu último álbum Battle For The Song.


 http://www.goear.com/listen/4f3f985/wouldnt-it-be-good-placebo

The Tide Is High

O autor desta canción é John Holt, cantante principal dun grupo dos anos 60 chamado The Paragons, que a lanzaron en forma de single en 1967. A canción tivo éxito no seu momento, pero ó cabo duns anos quedou relegada a un total esquecemento, así como The Paragons, que pasaron sin pena nin gloria.

 http://www.goear.com/listen/a28aa9c/the-tide-is-high-john-holt

Unha vez máis, sería unha versión a que rescataría esta canción do ostracismo para convertela nun clásico imprescindible da música. Isto ocorrería en 1980 grazas a unha banda orixinaria de Nova York liderada por unha moza que traballara como coelliña de Playboy, Deborah Harry. Ó ser unha voz feminina a que interpretaba a canción esta vez, adaptouse a letra orixinaria, que estaba na boca dun rapaz. Así a parte que dicía: I 'm just a kind of boy substituiuse na versión de Blondie por: I'm just a kind of girl.O álbum que contiña a versión de The Paragons titúlase Autoamerican.

 http://www.goear.com/listen/45a922a/the-tide-is-high-blondie

As seguintes versións parten da de Blondie, pero non tiveron o éxito suficiente para borrar da memoria colectiva á da banda de Deborah Harry. Quizais a máis recordada sexa a do grupo británico Atomic Kitten, tres mozas que en 2002 lanzaron o seu álbum Feels So Good, que mesmo doblaron ó español para promocionarse en España e Hispanoamérica nunha edición especial do seu álbum de grandes éxitos.

 http://www.goear.com/listen/edbc824/the-tide-is-high-atomic-kitten

E esta é a versión en español, que titularon "Ser Tu Pasión": http://youtu.be/NrNeq30-lRE

Wonderwall

Composta por Noel Gallagher, "Wonderwall" é un clásico dos anos 90; proba disto é a cantidade de versións que se teñen feito dende practicamente a súa publicación no segundo álbum de Oasis What's the Story? Morning Glory, que data de finais de 1995. Xunto co primeiro disco, Definitely, Maybe, son os traballos máis importantes da banda de Manchester.

 http://www.goear.com/listen/40b2cb9/wonderwall-oasis

Xa ó ano seguinte, en 1996, The Mike Flowers Pops realizou unha versión cun son moi orixinal, que incluíron no seu álbum A Groovy Place.

 http://www.goear.com/listen/0e30757/wonderwall-oasis-cover-the-mike-flowers-pops

A canción de Travis "Writing to Reach You" tamén se basea en "Wonderwall", xa que comeza igual. Está incluída no álbum The Man Who (1999).

http://www.goear.com/listen/5cfb680/writing-to-reach-you-travis

En 2004, Ryan Adams gravou a súa propia versión no disco Love is Hell. Esta versión non lle fixo moita a graza a Noel Gallagher, que consideraba que Ryan Adams non lle pedira permiso para publicala.

 http://www.goear.com/listen/b89151c/wonderwall-live-ryan-adams

Ese mesmo ano, Green Day publicou o seu álbum máis maduro ata ese momento, American Idiot, cuxo segundo single "Boulevard of Broken Dreams" contén unha progresión de acordes moi semellantes a "Wonderwall", ata o punto que os irmáns Gallagher a consideran un puro plaxio. En torno a esta polémica, hai quen mesturou ambas cancións para salientar as súas semellanzas. A continuación deixámosvos un remix.

 http://www.goear.com/listen/7c5e8f3/boulevard-of-broken-dreams-greenday

A continuación deixámosvos un remix: http://www.goear.com/listen/e94f2ee/boulevard-of-wonderwall-oasis-green-day

Pero quen lle ía dicir a Green Day, que Simple Plan, pupilos deles, haberían tomar algunhas notas de "Boulevard of Broken Dreams" en "Your Love is a Lie", do álbum epónimo de 2008. Cando se decaten os irmáns Gallagher...

http://youtu.be/IqgeBlUyoKo