La Mauvaise Réputation

Georges Brassens é un dos grandes cantautores franceses que transcenderon máis aló do país galo para enriquecer con grandes melodías a música sen deixar de facer protesta social. Aínda que unha boa parte do seu repertorio consiste en poemas musicalizados de grandes autores coma Victor Hugo e François Villon, Brassens tamén compuxo  as súas propias letras que están á altura dos clásicos que adaptou. Unha das súas composicións máis celebradas é "La Mauvaise Réputation", de 1952, onde cunha gran ironía Brassens fala de si mesmo.

http://youtu.be/7GBnBQmDh_g

George Brassens tivo un gran predicamento para os cantautores españois dos anos 60 que o consideraban practicamente un mestre. Paco Ibáñez foi un dos primeiros en adaptar as canción do francés á lingua de Cervantes; así "La Mauvaise Réputation" transformouse en "La Mala Reputación".

http://www.goear.com/listen/3c0625f/la-mala-reputacion-paco-ibanez

Loquillo y Los Trogloditas encargáronse de modernizar "La Mala Reputación" no seu álbum Morir en Primavera (1988), dándolle un toque country que casa moi ben co estilo de José María Sanz.

http://www.goear.com/listen/ec179a6/la-mala-reputacion-loquillo-y-los-trogloditas

A última versión en clave folk rock chegou de Arxentina da man de Arbolito, que titularon así o seu segundo disco, que se pechaba precisamente con "La Mala Reputación".

http://www.goear.com/listen/415cad9/la-mala-reputacion-arbolito

Dark Entries

Durante os últimos anos dos 70 comezou a coller forma un novo subxénero do rock que faría furor nas últimas décadas, ata o punto de ser o referente dunha maneira de entender a vida que non pasa desapercibida. Falamos do rock gótico, que tivo o seu momento álxido hai uns dez anos a nivel comercial. De súpeto parecía que as grandes discográficas descubrían  este fenómeno e as radiofórmulas, alomenos en España, enchéronse de grupos de rock cunha estética onde predominaba a maquillaxe escura, malia que moitas desas bandas había anos que estaban en circulación: HIM, Within Temptation, Evanescence foron as que gozaron de maior popularidade, pero abríronlle as portas a outras como Lacrimosa, The Sisters of Mercy e Ghost Dance entre outros, así como o redescubrimento de artistas consagrados como Marilyn Manson, Siouxsie and The Banshees, The Cult e de The Cure. No entanto, este xénero seguramente non se habería de desenvolver do xeito en que o fixo se Peter Murphy non chega a crear en1978 Bauhaus, a banda pioneira do rock gótico. Un dos seus primeiros singles é "Dark Entries", de 1980.

http://www.goear.com/listen/86fa2bd/dark-entries-bauhaus

"Dark Entries" é unha das cancións inesquecibles de Bauhaus e serviu de influencia para o grunge, outra corrente do rock que exploraba os sons máis escuros. Hole, a banda de Coutney Love, empregou un riff de "Dark Entries", no tema "Mrs Jones" do álbum de debut das californianas Pretty on the Inside (1991).

http://www.goear.com/listen/66a2a44/mrs-jones-hole

Mass Production

O debut en solitario de Iggy Pop The Idiot (1977), catro anos despois do seu último traballo con The Stoogles, é un dos mellores exemplos de post-punk realizados durante os anos setenta. Foi o primeiro disco dos tres que publicou en 1977 Iggy Pop e presaxiaba unha carreira moi prometedora que non acabaría por defraudar. O disco péchase con "Mass Production", o tema máis longo do álbum, que dura case oito minutos e medio. É un tema bastante escuro en comparación co resto das cancións do LP, pero tamén é unha boa mostra do poder creativo de Iggy Pop e mais de David Bowie.

http://www.goear.com/listen/af411a3/08-mass-production-iggy-pop

É como calquera disco que marcou unha época, apenas hai algunha canción de The Idiot que non influíse  noutros artistas que tomaron a Iggy Pop como un referente. É o caso de Gustavo Cerati e Daniel Melero, membros de Soda Stereo que, baseándose en "Mass Production" crearon "Ameba", todo un temazo dos arxentinos incluído en Dynamo (1992), sexto disco de Soda Stereo.

http://www.goear.com/listen/c12926d/ameba-soda-stereo

Ballrooms of Mars

Nos últimos anos dos 60 xa se comezaba a respirar novos aires no rock, que seguía evolucionando de forma constante, e así, en Gran Bretaña unha serie de artistas novos como David Bowie, Bryan Ferry e Marc Bolan ían a abandeirar un novo estilo dentro do rock: o glam onde a estética cobraba unha importancia que ata daquela apenas tiña cabida dentro do movemento musical. Precisamente, Marc Bolan formou unha das bandas máis representativas do glam rock: T. Rex, que se non chega a ser pola imprevista morte de Bolan en 1977, seguramente que aínda hoxe habería de encabezar a vangarda do rock. O seu maior éxito é "Get It On", pero T.Rex tamén nos deixou outras enormes canción como "Ballroom of Mars", do sétimo disco de estudio The Slider (1972).

http://www.goear.com/listen/7c433e8/ballrooms-of-mars-t-rex

Malia que non é unha das cancións máis populares de T. Rex, "Ballrooms of Mars" ten unha versión en castelán que Radio Futura gravou en 1980. Daquela a banda dos irmáns Auserón estaba dando os seus primeiros pasos na música nun momento de gran axitación artística; eran os anos fortes da Movida, que estaba deixando de ser un movemento meramente xuvenil para gañar repercusión e chegar a ser un fenómeno cultural transcendente nun país que loitaba por modernizarse e estar á altura do resto de países europeos. A letra de "Divina", que así se chama a versión de Radio Futura, non ten moito que ver coa orixinal escrita por Bolan, pero é a homenaxe que Santiago e Luis Auserón e Enrique Sierra lle renden a Alaska, a artista que en certo sentido, puxo en marcha a revolución que supuxo a Movida sendo unha adolescente. As referencias a ela están explícitas cando se menciona directamente a Kaka de Luxe, a primeira banda de Alaska na que coincidiu con Enrique Sierra. "Divina (Los Bailes de Marte)" foi un dos singles do álbum de debut de Radio Futura Música Moderna (1980).

http://www.goear.com/listen/72884e7/divina-los-bailes-de-marte-radio-futura

Another Day in Paradise

A Phil Collins sempre lle preocupou o problema das persoas que se ven obrigadas a vivir na rúa. Xa cando estaba en Genesis escribiu un tema sobre as persoas sen teito titulado "Man on the Corner", pero sería durante a súa carreira en solitario cando asinase a canción por excelencia sobre este problema social. "Another Day in Paradise", o single que presentaba o seu cuarto traballo discográfico á marxe de Genesis ...But Seriously (1989), contén unha letra conmovedora e é unha das baladas máis representativas de Collins.

http://www.goear.com/listen/a1291a2/another-day-in-paradise-phil-collins

A primeira versión destacable de "Another Day in Paradise" apareceu nas ondas radiofónicas apenas un ano despois do lanzamento do álbum de Phil Collins a cargo de Jam Tronik, que transformaron a balada nun tema dance destinado ás pistas de baile. Esta versión está recollida no recompilatorio británico Now That's What I Call Music 17 (1990) que recollía o melloriño do pop do momento nas Illas Británicas. Mesmo contén a canción de Phil Collins "I Wish It Would Rain Down", outro dos grandes temas de ...But Seriously.

http://youtu.be/gJrjbHusYBU

 Moi influenciado polo son de "Another Day in Paradise", Phil Collins compuxo xunto con David Crosby o tema "Hero", que aparecería no disco de Crosby Thousand Roads (1993). Phil Collins tamén colaborou na gravación e mesmo fixo a súa propia versión para a cara B do single "We Wait and We Wonder", do álbum de Collins de 1993 Both Sides.

http://www.goear.com/listen/2189ef7/hero-david-crosby-phill-collins

Aínda que máis evidente é o sample de "Another Day in Paradise" que empregou Supafly Inc. en 2006 no tema "Moving too fast".

http://www.goear.com/listen/65f91ba/moving-too-fast-supafly-inc

No Me Importa Nada

Luz Casal comezou a súa carreira como rockeira, unha distinción que a converteu nunha das mellores intérpretes deste xénero en España, pero iso non foi impedimento para que triunfase no mundo da música con outros estilos que van dende o pop ó bolero sen deixar de lado a súa faceta rock. Esta versatilidade de estilos fixo que Luz sexa unha das artistas máis internacionais, xa que soubo chegar a un público con gustos moi diversos. En 1989 publicou un dos seus discos máis aclamados Luz V onde destaca entre outras "No Me Impota Nada", unha  canción de corte pop que leva a sinatura de Pancho Varona, un dos compositores máis prolíficos no panorama musical español.

http://www.goear.com/listen/588b330/no-me-importa-nada-luz

En 1995, Pancho Varona, como moitos outros compositores, publicou un disco homónimo coas cancións que lle compuxo a outros artistas, no que inclúe "No Me Importa Nada". De momento, é o único álbum de Varona, pero as composicións que creou dende entón dan para alomenos outro par de discos.

http://www.goear.com/listen/cf534c8/no-me-importa-nada-pancho-varona

A última versión que se realizou de "No Me Importa Nada" corre a cargo dos mexicanos Byte, que lle imprimiron ó tema de Varona un son electro no seu único disco publicado ata agora Byte (2005).

http://www.goear.com/listen/c4df735/no-me-importa-nada-byte

Father and Son

Cat Stevens é un dos cantautores que fixeron do folk un estilo de plena vixencia nos eclécticos anos 60 e 70. Cun estilo amable e sensible, este inglés de ascendencia grega soubo gañarse o corazón de milleiros de persoas que o auparon á cima das listas de vendas. As súas cancións forman parte hoxe da memoria colectiva como "Father and Son", do seu cuarto disco Tea for the Tillerman (1970), que se centra na difiícil relación entre un pai e un fillo, é un deses temas emblemáticos de Yusuf Islam, que é o actual nome de Stevens tras converterse ó Islam.

http://www.goear.com/listen/6df0d28/father-and-son-cat-stevens

Malia que a última vez que os medios de comunicación falaron de Cat Stevens foi respecto a demanda que éste lle tiña pensado interpoñer a Coldplay por un posible plaxio dun tema seu no controvertido "Viva la Vida", o certo é que Stevens xa se atopara cun problema semellante en 2002 cando The Flaming Lips publicou a canción "Fight Test", do álbum Yoshimi Battles the Pink Robots, cunha melodía demasiado similar a "Father and Son".

http://www.goear.com/listen/c0753b5/fight-test-the-flaming-lips

The Bed's Too Big Without You

O segundo álbum de The Police, editado tan só un ano despois do debut do trío londinense, Regatta de Blanc (1979) confirmaba as boas sensacións que se espertaran con Outlandos d'Amour cun repertorio de excelentes cancións que ían a consagrar a The Police como un dos mellores grupos da década de 1980. A súa combinación de reggae e rock acada cotas altas con "Message in a Bottle", "Walking on the Moon" e mesmo a que hoxe vos presentamos "The Bed's Too Big Without You", escrita por Sting, conforman o son máis característico de The Police.

http://www.goear.com/listen/0addd14/the-beds-too-big-without-you-the-police

Baseada en "The Bed's Too Big Without You", "The Glorious Land", unha das últimas xoias que a cantautora inglesa PJ Harvey contén no seu último traballo discográfico Let England Shake (2011) e é quizais a mellor canción deste último álbum.

http://www.goear.com/listen/1e02756/the-glorious-land-pj-harvey