Killing Me Softly With His Song

A finais da década de 1960, Lori Lieberman, unha moza californiana, compuxo un poema titulado "Killing Me Softly With His Blues" tras asistir a un concerto de Don McLean. Nese concerto, Lori quedara impresionada coa interpretación que o cantante do famoso "American Pie" fixo do tema "Empty Chairs". O poema non pasou inadvertido para os compositores Charles Fox e Norman Gimbel, que se basearon nel para escribir en 1971 o que posteriormente sería unha canción mítica. A propia Lori Lieberman, que daquela trataba de abrirse paso no mundo da música e acababa de firmar un contrato con Capitol Records, foi a encargada de pórlle voz á versión que Fox e Gimbel fixeron do seu poema. En 1972, aparecía no mercado o disco homónimo de Lori Lieberman onde estaba recollido "Killing Me Softly With His Song", que gravara un ano antes.

 http://www.goear.com/listen/1e6dcd9/killing-me-softly-with-his-song-lori-lieberman

Pero sería en 1973, ó incluir a cantante de soul Roberta Flack unha versión deste tema no seu álbum que levaba precisamente o título de Killing Me Softly, cando esta canción acadaría a popularidade de que goza. Roberta Flack conseguiu varios Grammys con este tema e de feito, hoxe en día, moita xente pensa que a versión orixinal é dela.

 http://www.goear.com/listen/2797012/killing-me-softly-roberta-flack

E coma toda canción cun éxito sen precedentes, comezaron tamén a circular novas versións nas décadas posteriores. Frank Sinatra, Carly Simon, Toni Braxton e máis recentemente Alicia Keys son claros exemplos. Mais talvez a versión máis popular tras a de Roberta Flack sexa a dos Fugees, con Lauryn Hill á cabeza xunto con Wyclef Jean, no seu álbum de 1996 The Score.

 http://www.goear.com/listen/bbd6467/killing-me-softly-fugees

En español, tamén se levaron a cabo versións de "Killing Me Softly". En México, destaca a versión de Pandora, que titularon "Matándome Suavemente Con Su Canción", no seu álbum Ilegal (1992).

 http://www.goear.com/listen/4891f05/matandome-suavemente-pandora

En España, a versión máis libre correspondeulle ó xenial Tino Casal no seu derradeiro álbum Histeria (1989), co título "Tal Como Soy".

 http://www.goear.com/listen/d818da6/tal-como-soy-tino-casal

He's So Fine

A década de 1960 viviu unha eclosión de grupos musicais compostos por mulleres que co paso do tempo, fixo que se convertise nun dos sinais de identidade desa época. Xunto co éxito rotundo de The Supremes e a aposta do produtor Phil Spector por The Ronettes, hai que engadir tamén a The Chiffons, que en 1963 acadarían o primeiro posto nas listas de venda de Estados Unidos coa canción composta por Ronald Mack "He's So Fine".

 http://www.goear.com/listen/8f83d09/hes-so-fine-the-chiffons

En principio, alleo a este éxito, a comezos da década seguinte, o ex beatle George Harrison debutaba en solitario co seu álbum All Things Must Pass, que tiña como primeiro tema estrela "My Sweet Lord", unha das cancións máis recoñecidas de todos os tempos. Pero co que non contaba o bo de Harrison era cunha demanda de plaxio presentada pola compañía de The Chiffons, que, despois de innumerables dores de cabeza do ex beatle, rematou cunha sentenza que o obrigaba a pagar dúas terceiras partes das vendas xeradas por "My Sweet Lord" a Ronald Mack.

 http://www.goear.com/listen/113ebf2/my-sweet-lord-george-harrison

A banda de Baiona Niño y Pistola, moi influenciada polos Beatles, quixo facerlle a súa particular homenaxe a George Harrison e a "My Sweet Lord" no seu tema "I Shall Overcome", do seu álbum Culebra (2008).

 http://www.goear.com/listen/9f7b8de/i-shall-overcome-nino-y-pistola

The Happening

The Supremes foi un dos grupos femininos máis importantes da década dos 60 e un dos emblemas da Motown. Composto por Mary Wilson, Florence Ballard e a carismática Diana Ross, The Supremes chegou a colocar boa parte dos seus éxitos no número un das listas de medio mundo. En 1967, colaboraron na banda sonora da comedia "The Happening" cunha canción homónima escrita por Lamont Dozier e os irmáns Brian e Edward Holland, compositores habituais dos temas da Motown.

 http://www.goear.com/listen/b98e0f2/the-happening-the-supremes

En 1990, o grupo Greta y los Garbo, que se formara un ano antes en Valladolid coas irmás Beatriz, Belén e Sara González xunto a  Ignacio Gómez, publicou o seu álbum de debut ¡Menuda fiesta! e a canción que lle daba título é unha divertida versión do tema de The Supremes.

 http://www.goear.com/listen/5df9cd6/menuda-fiesta-greta-y-los-garbo

Soul Makossa

Se hai algo de bo no feito de que a música se recicle mediante samples e plaxios é que serve para rescatar do esquecemento a artistas e grupos dos que ninguén se lembra. Agora ben, as omisións que ás veces se producen destes artistas cando escoitamos as súas composicións renovadas non deixan de ser unha inxustiza cos autores orixinais. Algo así é o que lle aconteceu a Manu Dibango, un saxofonista camerunés, que en 1972 logrou un éxito insólito co seu debut "Soul Makossa", que aparecera como cara B do single "Mouvement Ewondo", himno da selección camerunesa de fútbol para a Copa de África dese ano. Non nos diredes que non vos resulta familiar:

 http://www.goear.com/listen/a5a2e72/soul-makossa-manu-dibango

Efectivamente, quizais a canción maís famosa que incluíu o popular retrouso de "Soul Makossa" e que serviu para perpetuala no tempo, é a de Michael Jackson "Wanna Be Startin' Somethin'", do fantástico Thriller, de 1982.

 http://www.goear.com/listen/2eb4150/wanna-be-startin-somethin-michael-jackson

 Pero os que máis se aproveitaron da canción de Manu Dibango foron os artistas de hip-hop: Fugees, Will Smith, Jay Z, Eminem e mesmo recentemente Kayne West, no seu último disco My Beautiful Dark Twisted Fantasy, do ano pasado, introduce o famoso retrouso ó final da canción "Lost In The World". Tamén o rapeiro de Torrejón de Ardoz, El Chojin, no álbum de 2005 8jin, recuperaba a "Soul Makossa" no tema "Algo más que música", coa colaboración de Donpa.

 http://www.goear.com/listen/072d2e3/algo-mas-que-musica-chojin-and-donpa

"Soul Makossa" non é unha canción relegada só o mundo do hip-hop. A banda norteamericana de rock alternativo Bloodhound Gang tamén empregou o tema de Manu Dibango en "Mama Says", do álbum Use Your Fingers (1995).

 http://www.goear.com/listen/4d310f2/mama-say-the-bloodhound-gang

No entanto, neste novo século, se "Soul Makossa" segue de moda, é grazas sen dúbida á canción de Rihanna "Please, Don't Stop The Music", do álbum Good Girl Gone Bad (2007).

 http://www.goear.com/listen/6037b18/dont-stop-the-music-rihanna

Este tema tan popular, tivo unha versión impresionante a cargo de Jamie Cullum no álbum de 2009 The Pursuit, xa sen recorrer a "Soul Makossa".

 http://www.goear.com/listen/940c785/dont-stop-the-music-jamie-cullum-

Computer Love

O devir da música pop-rock sempre estivo marcado por dous eixos: Gran Bretaña e os Estados Unidos. Nestes dous lugares desenvolvéronse as principais tendencias que afectarían ós diferentes estilos da música en todo o mundo, por iso sempre se sinalaron como referentes. Pero a mediados dos anos 70, cando os sintetizadores empezaron a ser uns intrumentos bastante frecuentes nas producións discográficas de artistas e grupos que buscaban un novo son, a hexemonía entre o Reino Unido e os Estados Unidos desprazouse ó vello continente europeo. Jean Michel Jarre, en Francia, e Kraftwerk en Alemaña sentaron as bases do que se acabaría coñecendo como electropop e techno. Concretamente, o grupo de Düsseldorf formado en 1970 por Ralf Hutter e Florian Schneider converteuse na referencia principal da música electrónica e o seu sonido influíu decisivamente en movementos posteriores como a new wave dos oitenta; New Order, Ultravox, Depeche Mode, Visage, Erasure, entre outros, reflicten á perfección o sonido Kraftwerk.

En maio de 1981, Kraftwerk lanzou o seu oitavo álbum Computerwelt, que en inglés se publicaría como Computer World, e na cara B, o primeiro corte era "Computerliebe", coñecido no resto do mundo como "Computer Love".

 http://www.goear.com/listen/beb8d7b/computer-love-kraftwerk

O certo é que a influencia de Kraftwerk non só se limitou á música electrónica, senón que tamén é unha constante no pop-rock máis convencíonal, á parte de que tres décadas despois da formación da banda alemá, o seu sonido segue presente aínda hoxe, como ben sabe Chris Martin, líder de Coldplay. A banda inglesa publicou en 2005 o seu álbum X & Y, que contén a canción "Talk".

 http://www.goear.com/listen/2a508aa/talk-coldplay

The Banjo Song

En 1962, o cantautor de Greenwich Village Tim Rose formou xunto coa cantante de The Mamas & The Papas Cass Elliot e John Brown o trío folk The Triunvirate. Cando John Brown abandonou a formación pouco despois e substituíuno Jim Hendricks, pasouse a chamar The Big Three. O novo grupo só gravou dous álbums, The Big Three (1963) e The Big Three Live at the Recording Studio un ano despois. No primeiro álbum estaba incluída a canción "The Banjo Song", que, ó igual que The Big Three, non pasou a posterioridade precisamente. Ou talvez si?

 http://youtu.be/WOVv43DJdrQ

En 1969, o grupo holandés Shocking Blue editaba o seu segundo álbum At Home cuxo último corte da cara B, a canción "Venus", se ía converter no seu maior éxito.

 http://www.goear.com/listen/4e31ee5/venus-shocking-blue

Pero, o que son as cousas. Para as xeracións posteriores, "Venus" é unha canción dun grupo pop procedente de Londres chamado Bananarama, que se incluía no disco de 1986 True Confessions. Claro, para entón The Big 3 xa  parecía pertencer á Idade de Pedra...

  http://www.goear.com/listen/a322eff/venus-bananarama

The Air That I Breathe

O xibraltareño Albert Hammond, un dos autores de maior éxito dende os 60, compuxo xunto o seu colaborador habitual Mike Hazlewood, "The Air That I Breath", unha balada que aparecería no seu primeiro álbum en solitario It Never Rains in Southern California (1973).

 http://www.goear.com/listen/ff384de/the-air-that-i-breathe-albert-hammond

Un ano despois, a banda de pop-rock orixinaria de Manchester The Hollies gravou unha versión que se convertería no seu maior éxito.

 http://www.goear.com/listen/7f11d01/the-air-that-i-breathe-the-hollies

E a partir de aí, a historia de sempre. Como o cover de The Hollies tivo moito éxito, empezaron a xurdir novas versións nas voces doutros artistas dende ese momento; Olivia Newton-John, Julio Iglesias, Semisonic e Simply Red, entre outros, cantárona nalgunha ocasión para os seus propios traballos, así como o chileno Jorge González, que a gravou en español como "Necesito poder respirar", partindo da versión nese idioma do mesmo Albert Hammond.

Pero a polémica chegou en 1992, co debut da banda inglesa liderada por Thom Yorke, Radiohead, cuxo single de lanzamento tiña demasiadas semellanzas coa canción de Hammond. "Creep", que se acabaría convertendo nun himno para os seguidores de Radiohead, apareceu tamén no primeiro álbum de Radiohead  Pablo Honey, en 1993.

 www.goear.com/listen/56bcc70/creep-radiohead

Non deixa de ser curioso que os comezos deste grupo estivesen marcados pola sombra dun plaxio que podería afectar á súa traxectoria posterior; no entanto, Radiohead converteuse nunha banda de culto e unha referencia innegable para centos de bandas de todo o mundo. En España, Piratas e Vetusta Morla son quizais os que máis lle deben a Thom Yorke e compañía. Mesmo hai quen lle critica á banda de Tres Cantos que se inspiran demasiado nas melodías de Radiohead, pero hoxe está fóra de toda dúbida de que Vetusta Morla, máis por méritos propios que por intervención do espírito de Radiohead, é unha das mellores bandas do panorama nacional e vai camiño de marcar unha época, do mesmo xeito que a banda de Iván Ferreiro é xa un mito no rock alternativo español.

D'yer Mak'er

Led Zeppelin é unha das bandas que axudou a consolidar a corrente do heavy dentro do rock e na actualidade, o grupo de Jimmy Page e Robert Plant é todo un referente. Malia o prestixio do seu nome, a traxectoria de Led Zeppelin viuse ensombrecida polos supostos plaxios dos que se abasteceron as súas grandes cancións. Outro día trataremos o seu exemplo máis fragrante: "Stairway to Heaven", quizais a obra mestra de Led Zeppelin, composta por retais de varias cancións doutros grupos como a peza instrumental "Taurus" de Spirit.

No entanto, hoxe imos dedicarnos a unha das súas composicións orixinais e que foi motivo de valiosos covers como "D'yer Mak'er", do álbum Houses of the Holy (1973). O título da canción é unha clara alusión a Xamaica, xa que a pronunciación do título é case idéntica ao do país caribeño.

 http://www.goear.com/listen/bbf6e49/dyer-maker-led-zeppelin

A primeira versión deste tema correu a cargo do cantante xamaicano Eek-A-Mouse en 1991, pero o cover máis famoso de "D'yer Mak'er" aparecía en 1995 no álbum de tributo a Led Zeppelin Encomium: A Tribute to Led Zeppelin na voz da compositora Sheryl Crow.

 http://youtu.be/2XwoyFzbHNY