Cupid

Sam Cooke tivo unha prolífica carreira, que seguramente nos proporcionaría moitas outras grandes cancións se non perdese a vida tan novo. Malia editar os seus primeiros singles en 1957, cinco anos despois ía xa polo terceiro compilatorio que recollía boa parte do material publicado ata daquela. En The Best of Sam Cooke (1962), ademais dos grandes éxitos, Cooke incluíu algún tema inédito que lle serviu para promocionar o disco e facer de gancho para os fans. Desde logo non se trata de ningunha canción menor, pois "Cupid" é unha das máis recordadas se temos en conta as numerosas versións que fixeron desde a súa publicación. Así que a continuación tendes unha pequena mostra dalgunhas das versións máis coñecidas de "Cupid". A ver cal é a vosa favorita.

http://youtu.be/dxBodG6IV4E

No álbum tributo que se lle fixo a Sam Cooke We Remember Sam Cooke (1965) The Supremes interpretaron "Cupid" e que supón unha das primeiras versións.

http://youtu.be/v5iYiNBIT_A

Como gran coñecedor da obra de Cooke, que cantou numerosas veces, Otis Redding tamén gravou "Cupid", difirindo lixeiramente a súa versión das anteriores.

http://youtu.be/QYKTX1Z06SA

A pesar de que non foi a primeira que a gravou en clave reggae, Amy Winehouse fixo unha das mellores versións dos últimos anos. A dela é de 2007 e pertence a unha edición especial de Back to Black.

http://youtu.be/_i5UL7LqkuA

"Cupid" tamén serviu para adornar e darlle lustre á canción de Carly Rae Japsen "Tiny Little Bows", que abre o segundo álbum desta moza, Kiss (2012), e co que tanta sona acadou.

http://youtu.be/2ckSZ00zedY

Ring of Fire

A frutífera carreira de Johnny Cash está ateigada de grandes cancións, imprescindibles moitas delas na historia da música contemporánea do último medio século, pero sen dúbida a máis destacada é "Ring of Fire", unha canción concibida para o compilatorio Ring of Fire: The Best of Johnny Cash (1963), pero que se converteu na canción máis emblemática de Cash. E non obstante, non foi o primeiro en gravala. A compositora da canción, June Carter, que uns anos máis tarde casaría con el, ofreceulla a súa irmá Anita Carter, que a publicou no álbum Folk Songs Old and New (1963) co título "(Love's) Ring of Fire", que sería o seu maior éxito.

http://youtu.be/OlWGsaorj6U

Ó escoitar a canción de Anita Carter, Johnny Cash decidiu gravar a súa propia versión, pero incorporando o son mariachi mexicano e tralas sesións no estudio, puido incluíla no compilatorio Ring of Fire: The Best of Johnny Cash que se publicou poucos meses despois de que "Ring of Fire", na voz de Anita Carter, arrasase nas listas country.

http://youtu.be/P-g48ZYZeZI

E The Animals, ou mellor dito, xa como Eric Burdon & The Animals, que levaban un tempo especializándose en versións, tamén fixeron unha de "Ring of Fire" trasladándoa ó seu estilo rock. Pertence ó álbum Love Is (1968).

http://youtu.be/L1UCx4Z6J_M

Social Distortion tamén fixeron a súa versión de "Ring of Fire", pero en clave punk no álbum epónimo que editaron en 1989.

http://youtu.be/2BaksqH2YXQ

Dreams Never End

New Order xurdiu das cinzas de Joy Division, que se disolvera tralo suicidio de Ian Curtis en 1980. Aínda rotos pola dor de perder ó seu amigo e compañeiro de andanzas musicais, Bernard Sumner, Peter Hook e Stephen Morris comezaron un novo proxecto xunto con Gillian Gilbert, e en 1981 sacaban á luz o primeiro disco de New Order, Movement (1981), con múltiples referencias a Ian Curtis. Trátase polo tanto dun álbum catártico co que os membros da banda intentaban asimilar o tráxico suceso e ó mesmo tempo, servía de homenaxe ó malogrado músico, que antes de converterse nun mito, xa deixara patente a súa xenialidade con Joy Division. O disco estréase con "Dreams Never End", cantada por Sumner, que finalmente asumiría o papel de líder, máis por que a súa voz era moi diferente da de Curtis que por convicción propia e do resto dos membros. Había que deixar claro que a nova banda non era unha reconversión de Joy Division.

http://youtu.be/zrh5kaWfyMQ

Xa temos visto algunha vez a forte influencia que a música de New Order exerceu na de The Cure, e neste caso, "Dreams Never End" foi fundamental na composición de "In Between Days", tema de The Head on the Door (1985).

http://youtu.be/-Mx7K1pQess

Androgynous

The Replacements incluían no seu terceiro disco, Let It Be (1984), algunhas cancións coas que asentaban as bases do rock alternativo en Estados Unidos. No entanto, malia a que hoxe están considerados uns pioneiros e fanse versións dos seus temas, no momento de maior esplendor na carreira desta banda de Minneapolis, apenas tivo visibilidade para o gran público, pouco afeccionado ás correntes máis subterráneas do rock, que se decantaba por sons comerciais.  A canción "Androgynous", un dos temas estrela de Let It Be, é na actualidade dos máis coñecidos de The Replacements, en parte debido ás versións que outros artistas gravaron e que permitiron que o recordo da banda de Paul Westerberg siga presente e as novas xeracións poidan achegarse á súa obra.

http://youtu.be/wuAGgDg9fOw

A banda cadanense Crash Test Dummies fixo unha boa versión de "Androgynous",  máis achegada ó folk, no álbum co que debutaron The Ghosts That Haunt Me (1991).

http://youtu.be/WKjQxPNPG_I

E tampouco está nada mal a versión de Joan Jett no álbum Sinner (2006).

http://youtu.be/h3cc2TMdF0Y

Burning Down the House

Malia que lles custou chegar, The Talking Heads acabou sendo unha banda de referencia da new wave, e o líder, David Byrne, aínda é hoxe un gurú da música que cada pouco nos sorprende con proxectos novos. A gran eclosión de The Talking Heads como fenómeno de masas produciuse cando publicaron o quinto álbum, Speaking in Tongues (1983), o primeiro no que o grupo se encargaba exclusivamente da produción. E dende logo, foi unha decisión do máis acertada, porque foi dos discos máis vendidos dese ano en todo o mundo. Ábrese co que foi o single de promoción, "Burning Down the House", unha canción que como todas as demais escribiuna Byrne, e xunto co resto da banda, púxolle música. 

http://youtu.be/hATjg5VxJag

No álbum de versións que Tom Jones titulou Reload (1999) atópase unha versión  espectacular que o Tigre de Gales interpreta xunto cos suecos The Cardigans. A nova versión serviu para darlle unha nova popularidade á canción de The Talking Heads.

http://youtu.be/8niqZPrRFUQ

Don't Leave Me This Way

Harold Melvin & the Blue Notes era unha banda rodada con máis dunha década ás costas cando por fin lanzou un álbum, Wake Up Everybody (1975). Atrás quedaba unha etapa na que só editaban un par de singles ó ano de forma dispersa. O feito era que se trataba dunha banda coa madurez dabondo para intentalo cun disco de longa duración, e o resultado foi máis ben un EP de sete cancións, onde destaca "Don't Leave Me This Way", coa que Harold Melvin & the Blue Notes faría furor nas pistas de discos. Que era un tema predisposto para o éxito enseguida o viron na Motown, onde os executivos non tardaron en preparar unha versión para algún dos seus artistas e en apenas nuns meses estaba lista a de Thelma Houston. Pero non habería de ser a única. As versións de "Don't Leave Me This Way" comezaron a multiplicarse.

http://youtu.be/O2WKoN8K6nI

Unha das máis temperás foi a adaptación ó frances de Sylvie Vartan, que tivo un enorme tirón en Francia no ano 1977.

http://youtu.be/RhSw-DL4vKM

Aínda que a xente máis nova coñeceu esta canción grazas a The Communards, que no álbum epónimo co que debutaron en 1986 incluíron unha versión que lles deu un éxito inmediato. Moitos aínda cren que esta canción é orixinal deles.

http://youtu.be/ifAtvI48R_0

Pero non todo foron versións. "Don't Leave Me This Way" tamén inspirou algunha que outra famosa canción de finais dos setenta, como "Yes Sir, I Can Boogie", o maior éxito de Baccara, que aparece no álbum de debut deste dúo, Baccara (1977). A influencia de "Dont' Leave Me This Way" apréciase sobre todo nas primeiras notas.

http://youtu.be/Ygb0F-VCTPI

E espectacular é tamén a versión de Goldfrapp de "Yes Sir, I Can Boogie" que aparece na edición neerlandesa de Black Cherry (2003). Nin rastro de "Don't Leave Me This Way".

http://youtu.be/m9WuY-vSYp8

4th July Asbury Avenue (Sandy)

As orixes de Bruce Springsteen están influídas por dous factores: a condición de mozo de Nova Jersey, arraigado ó seu barrio e a música de Van Morrison. Desa combinación xorden os primeiros traballos do Boss, que se postulaba para seguir a senda que unha década antes emprendera Bob Dylan. Mentres outros lle cantaban ás ilusións románticas, a paisaxe que Springsteen pintaba nas súas composicións mostraba a realidade cotiá dos traballadores e a realidade exenta do glamour dun mundo idealizado. Pero o realismo social das letras casa cun lirismo que o Boss foi perfilando devagar ata ser un músico de referencia, acompañado sempre de The E Street Band. The Wild, the Innocent & the E Street Shuffle (1973) é o segundo álbum, onde aparece "4th July Asbury Avenue (Sandy)".

http://youtu.be/KgFHM8HMbWQ

Con toda seguridade, e así o deixa claro a crítica especializada, "4th July Asbury Avenue" vén sendo  unha herdeira directa de "Cyprus Avenue", a canción que Van Morrison incluíu en Astral Weeks (1968).

http://youtu.be/L8jPDdHd9y8

Pero a música de Bruce Springsteen xa tiña un aquel nos seus comezos, malia a que aínda estaba na procura dunha identidade propia que a distinguise de calquera outro novo compositor. A proba máis evidente disto é que The Hollies, xa uns veteranos na década dos setenta, sacasen unha versión de "4th July Asbury Avenue (Sandy)" en Another Night (1975), 

http://youtu.be/8S1t43j1I_g

Mesmo os grupos de heavy rock máis duros non se mostraron indeferentes co talento compositivo de Springsteen. Inspirándose na versión de The Hollies, Kiss fixo unha fonda revisión de "4th July Asbury Avenue (Sandy)" á que chamaron "Shandi" no álbum Unmasked (1980).

http://youtu.be/R71bWoZ__e0

Tengo un trato

Hai uns días falabamos da versión que Bunbury fixo dun dos temas de Vetusta Morla por mor do programa de Radio 3 "Hoy empieza todo, versión", que é o máis parecido ó que hai décadas leva facendo a radio pública británica. O caso é que na última entrega tocoulle á banda madrileña escoller unha canción para versionar e cómpre dicir que a proposta de Pucho e compañía causou sorpresa: "Tengo un trato", da Mala Rodríguez. Esta moza gaditana revolucionou o hip hop indie en España cando se presentou co álbum Lujo ibérico (2000) e a súa canción estrela "Tengo un trato". Desde entón, cada traballo que La Mala Rodríguez edita acada mellores críticas ca o anterior, pero "Tengo un trato" segue sendo a canción pola que moita xente que non é moi fan do hip hop aínda a identifica.

http://youtu.be/LeE3oX_5gkk

E non podía ser doutra maneira que ó decantarse por un cambio de rexistro tan acusado, Vetusta Morla sorprendese a todos cunha versión tan arriscada que traslada a canción do hip hop a un estilo máis achegado ó pop. E por suposto, tamén sorprende que, con todo, quedase tan ben.

http://youtu.be/tQtGkwdTDsA