Kiss on My List

O dúo formado por Daryl Hall e John Oates empezou a súa andaina musical a mediados dos anos 70, pero sería unha década maís tarde cando a súa sona se espallase por medio mundo a través de cancións tan sensacionais como "Maneater" e que pouco a pouco, foron callando na memoria colectiva ata facer de Hall & Oates un dos grupos máis coñecidos, ademais de que outros artistas non dubidaron en contar con eles para que lles botasen unha man nos seus respectivos traballos discográficos. O apoxeo que supuxo "Maneater" comezou a xestarse uns anos antes, e xa no noveno disco de Hall & Oates, Voices (1980) se podía apreciar algunhas das cancións máis famosas destes dous compositores, como é o caso de "Kiss on My List", cun son que mesmo chegou a condicionar algunha canción posterior de Hall & Oates.

http://youtu.be/6u9FrXBWu_I

Algúns críticos sinalaron que no seguinte disco de Hall & Oates, Private Eyes (1981), a canción que lle dá título ten un ritmo moi semellante a "Kiss on My List", coma se fose un recordatorio dese éxito.

http://youtu.be/cCiPkazVzFA

Pero se hai unha canción que segundo os propios Daryl Hall e John Oates, ten unhas reminiscencias moi evidentes de "Kiss on My List", esa é o gran éxito de Van Halen "Jump", pertencente ó álbum 1984 e que se publicou en decembro de 1983. O certo é que o son tan característico desta canción da banda de Eddie Van Halen lembra por momentos a "Kiss on My List", moito máis do que Hall & Oates conseguiron con "Private Eyes".

http://youtu.be/BNy3-6ooMTc

Yeah Man

Despois das distintas sensacións que deixara Sam Cooke no álbum Ain't That Good News onde o músico choraba a morte do seu fillo, pero onde había un atisbo de esperanza, ninguén podería imaxinar que ese sería o derradeiro disco publicado en vida. En marzo de 1964 as tendas de música colocaban nos estantes das novidades ese fantástico disco que había de engaiolar ós seguidores máis incondicionais de Cooke e tamén lle faría gañar novos adeptos. Non obstante, no mes de decembro dese ano a traxedia cebábase coa música soul ó arrebatarlle dunha forma cruel a un dos mellores músicos do momento. Daquela Sam Cooke acababa de remata-la gravación do seu seguinte álbum Shake, que se publicou apenas un mes despois do pasamento. Era xaneiro de 1965 e as tendas volvían colocar un novo disco de Sam Cooke no estante das novidades, pero nesa ocasión, coa conmoción que supuña saber que aquel fantástico compositor e músico nunca máis volvería escribir música nova coa que encher os estantes das tendas. "Yeah Man" é unha das cancións dese álbum.

http://youtu.be/HdkvVlzj5DU

Exactamente dous anos despois de que se desen a coñecer as cancións póstumas de Sam Cooke, Arthur Conley publicaba o álbum Sweet Soul Music (1967). A canción que lle dá título está baseada na de Sam Cooke, e en realidade é toda unha homenaxe á música soul onde se mencionan algunhas das cancións máis coñecidas deste xénero.

http://youtu.be/grE0lwTsSPg

Lost in the City

O heavy metal e o hard rock sempre tiveron unha gran acollida en Finlandia, onde boa parte das súas bandas máis recoñecidas internacionalmente se dedican a algún destes xéneros do rock. Se nos últimos anos nomes coma Lordi, H.IM. e Nightwish se fixeron habituais entre os seareiros da fracción máis dura do rock, cómpre recordar que antes deles o heavy metal finlandés xa se fixera cun lugar destacado grazas a pioneiros coma Hanoi Rocks, que desde finais dos anos 70, serviron de referencia para outras bandas, logo tan aclamadas coma os Guns N' Roses. Se houbo un tema de Hanoi Rocks que de verdade cativou a Axl Rose, Slash, Izzy Stradlin, Andy McCoy e os demais membros da banda anxelina, ese foi "Lost in the City", que se inclúe no disco de debut de Hanoi Rocks Bangkok Shocks, Saigon Shakes, Hanoi Rocks (1981). 

http://youtu.be/7xLPIbusArQ

"Lost in the City" revive dalgún xeito nunha das grandes cancións de Guns N' Roses "Paradise City", pertencente ó disco de debut Appetite for Destruction (1987). Os riffs da guitarras teñen unha lixeira semellanza e Andy McCoy admitiu en máis dunha ocasión a influencia que recibiron de Hanoi Rocks.

http://youtu.be/GHEUsGhUtgg

E ese recordo persistiu nos membros de Guns N' Roses, mesmo despois da separación da banda. Por exemplo, en Velvet Revolver, supergrupo que formaron Slash, Matt Sorum, Duff McKagan, ex integrantes de Guns N' Roses, xunto con Dave Kushner, de Wasted Youth, e o líder de Stone Temple Pilots Scott Weiland, o rastro de Hanoi Rocks pode apreciarse na canción "Do It for the Kids", que pertence ó debut Contraband (2004).

http://youtu.be/YdgpTBhWz2E

Por outro lado, Izzy Stradlin, que deixara Guns N' Roses a comezos dos 90 para principiar unha carreira en solitario, tamén revive o son de Hanoi Rocks na canción "Bomb", que abre o sexto disco do guitarrista, Like a Dog (2005).

http://youtu.be/MqIUAkYwJL0

Diddley Daddy

O rock and roll empezou a distinguirse como un xénero diferente do blues no momento en que uns cantos músicos lograron desenvolver uns sons novidosos que ían cambia-lo concepto musical en torno a década dos 50. Unha das figuras imprescindibles para entender ese proceso creativo foi Ellas Otha Bates, máis coñecido polo seu nome artístico Bo Diddley e creador dun son que co tempo leva o seu nome. Influente coma poucos, Bo Diddley comezou a súa carreira a finais dos anos 40 e traballou cos músicos máis importantes do momento coma Willie Dixon e Billy Boy Arnold, entre outros. Precisamente en xuño de 1955 Bo Diddley editou o single "Diddley Daddy" que primeiro se ía chamar "Diddy Diddy Dum Dum", escrita en principio coa colaboración de Billy Boy Arnold.

http://youtu.be/hZWsCrlVPKg

Ó parecer, Leonard Chess, produtor da discográfica de Diddley, pedira expresamente que a canción que nun primeiro momento era de Billy Boy Arnold, a gravara Bo Diddley, algo que non lle fixo demasiada graza a Arnold, que acudiu a unha discográfica rival da de Chess, e tras uns arranxos na letra e uns retoques insignificantes na música, gravou a súa propia versión titulada "I Wish You Would", que tamén se acabou editando no mes de xuño de 1955, ó igual que o single de Bo Diddley.

http://youtu.be/QKGQyt1ewKg

What Is Love

Nos anos 90 o mundo das discotecas recibiron numerosas cancións que haberían deixar un importante pouso pasados os anos e que, coa distancia que dá o tempo, chegarían a ser verdadeiros clásicos do house, o dance e outras tendencias electrónicas que viviron a súa época dourada neses anos que pechaban a derradeira década do século XX. Unha delas é "What Is Love", do artista alemán Haddaway, que revolucionou tódalas listas mainstream en 1993. Como tantas veces no mundo da música, o éxito fulgurante dun primeiro single que servía de debut acabou por eclipsar a totalidade da carreira dun artista. "What Is Love" apareceu no mercado uns meses antes do verán e non tardou en converterse nunha das cancións máis radiadas en tódolos lugares, co que medraba o interese polo álbum completo de Haddaway. No entanto, cando por fin chegou as tendas Haddaway viuse que ningunha das restantes cancións, agás "Life", que foi o seguinte single, ía repetir o logrado con "What Is Love". Haddaway seguiu publicando discos de house, pero nunca volveu a ter un éxito semellante.

http://youtu.be/K5G1FmU-ldg

Pero o pouso do que falabamos antes apréciase sobre todo nas distintas versións que se teñen feito de "What Is Love", moitas delas moi afastadas do estilo disco da orixinal. Vexamos algunhas, como a dos finlandeses Leningrad Cowboys no álbum Zombies Paradise (2006) en clave hard rock.

http://youtu.be/2SxlTUFWnnQ

Moito máis modosa é a versión dos suecos E.M.D. que a converteron nunha balada no álbum Rewind (2010).

http://youtu.be/abOYezyMlIQ

E como non, non podía faltar a súa recoversión ó universo hip hop, desta vez, da man de Eminem, que a reescribiu como "No Love", unha das cancións do álbum Recovery (2010).

http://youtu.be/DV2uMKFsQNI

It's All Over Now, Baby Blue

Co quinto disco Bringing It All Back Home (1965), Bob Dylan afianzábase como un paladín do folk ó que non era doado facerlle sombra. O nivel compositivo e poético de Dylan chegara a un punto en que case calquera canción saída da súa man estaba á altura da poesía que se publicaba nese momento e a súas letras lograban emocionar a unha sociedade que sentía que os tempos estaban cambiando. A canción que pecha o disco, "It's All Over Now, Baby Blue", non tardou en ser versionada, como ben sucedía coa meirande parte das cancións de Dylan, e moitos teóricos atoparon un bo pasatempo conxecturando sobre a identidade dese Baby Blue á quen está dedicada a canción. Non obstante, Bob Dylan nunca se pronunciou sobre o particular, polo que o misterio aínda continúa hoxe.

http://youtu.be/Uz9BAE1FZGM

Sería difícil facer unha lista pormenorizada de tódalas versións que se gravaron de "It's All Over Now, Baby Blue", debido as excelentes interpretacións que hai, pero quizais haxa que quedar coa de Them, xa que a versión que a antiga banda de Van Morrison no álbum Them Again (1966) é das máis orixinais e deu lugar a novas versións da canción a partir desta.

http://youtu.be/OQiMxD4fvhw

E da de Them non só se derivaron novas versións, senón que tamén deu lugar a novas cancións totalemente novas, que xa pouco teñen que ver coa orixinal de Bob Dylan. A máis coñecida é a de Beck "Jack-Ass", pertencente ó álbum Odelay (1996).

http://youtu.be/2HMhfdfxR98

A outra tamén coñecida é a do grupo de hip hop Insane Clown Posse "Another Love Song", single tomado do álbum The Amazing Jeckel Brothers (1999) e que toma elementos da canción de Beck sen perder a referencia da de Bob Dylan.

http://youtu.be/YfxDhNysSpg

Git Up, Git Out

En 1994 debutaban na escena hip hop de Atlanta OutKast, o dúo formado polos rapeiros André 3000 e Big Boi, que unha década máis tarde acadarían un éxito mundial co single "Hey Ya". Sen renunciar o legado que lles proporcionaba o funk e o soul, os rapaces de OutKast contruíron un disco con cancións frescas que escapaban dos clixés típicos do hip hop, e preconizaba unha longa carreira que culminaría finalmente en 2003. E todo iso tendo en conta que quizais o título elixido para ese disco de debut non parecía en principio o máis adecuado. Southernplayalisticadillacmuzik, que tamén é o nome dunha das cancións do álbum, e que semella remitir a palabra máxica de Mary Poppins, finalmente non supuxo un impedimento e ata se pode considerar que lles trouxo boa sorte. "Git Up, Git Out", posiblemente non sexa a mellor canción do álbum, pero foi escollida como terceiro single e nela colabora Goodie Mob, unha das primeiras bandas de Cee-Lo Green, e o seu son espertou o interese dos produtores de Macy Gray.

http://youtu.be/CssC-DY4lO8

O certo é que sen ser das mellores cancións dese disco, "Git Up, Git Out" está na base dun dos grandes temas do primeiro disco de Macy Gray On How Life Is (1999). "Do Something" foi ademais o single de promoción dunha das voces máis importantes do soul que apareceron nos últimos tempos. E cousa rara, non é habitual que os arranxos musicais dunha canción que parten de samples doutras fagan mellor esa nova canción que as precedentes en que se basea. "Do Something" supera en calidade tanto á de OuKast coma á de Nice & Smooth, as dúas das que deriva.

http://youtu.be/2OHPY3MyUlI

Por certo, a canción de Nice & Smooth que tamén serve de base a "Do Something" é "Funky for You", do álbum epónimo co que debutaban en 1989, e que, para variar, á vez está baseada en cancións anteriores. E como veremos, estes rapaces demostraron nesta canción ter un gusto exquisito á hora de seleccionar as cancións que comporían "Funky for You".

http://youtu.be/I_1nE4Fmjdg

A primeira a da banda de soul de Roy C, The Honey Drippers (non confundir coa de rock de Robert Plant The Honeydrippers), "Impeach the President", un tema de 1973 moi querido por moitos artistas de hip hop.

http://youtu.be/wqbEsS5kFb8

A segunda, é a de War "Heartbeat", que aparece no álbum Why Can Be We Friends? (1975).

http://youtu.be/y1WWPF--D4A

E por último, está a da banda funk Parliament  "Do That Stuff", pertencente ó álbum The Clones of Dr. Funkenstein (1976), que por outro lado, remite ó son dunha canción anterior.

http://youtu.be/eVo2N9nnpI4

A canción da que falabamos antes é a de Funkadelic "You Can't Miss What You Can't Measure", do álbum Cosmic Slop (1973). Se temos en conta que ámbalas formacións están unidas, os continuos trasvases de sons dunha a outra non debe sorprender, porque está mesma canción ten ecos doutra de Parliament.

http://youtu.be/6AvmgYHguWk

E a de Parliament é "Heart Trouble", single de 1965.

http://youtu.be/UBgabzr25Kw

E xa para rematar (que lío de entrada nos está quedando hoxe!) volvamos ó tema de Parliament "Do That Stuff", que recentemente lles serviu ós noruegueses Röyksopp para crear "Happy Up Here", tema que abre o álbum Junior (2009).

http://youtu.be/XV6yiMKAzp4

Mystify

Co  éxito acadado en Estados Unidos co álbum Listen Like Thielves (1985), a carreira de INXS despegou en todo o mundo co seguinte traballo discográfico dos australianos. Kick, que veu a luz dous anos despois, era o primeiro disco da banda de Michael Hutchance que se editaba tamén en Europa e por tanto, as expectativas esixían polo menos unha boa parte de cancións capaces de emocionar a unha crítica, que de pronto, vira fixada a súa atención naquel grupo que recordaba vagamente no seu estilo a T-Rex. E INXS non defradou. Entregaban en 1987 o seu mellor disco ata o momento cunha colección de cancións que hoxe non faltan en calquera recompilatorio sobre a banda australiana. Das cancións máis tranquilas de Kick, "Mystify" foi o último single extraído do álbum.

http://youtu.be/26ELh7P2ZtA

No ano 2010 apareceu no mercado un disco tributo a INXS titulado Original Sin con novas versións das cancións do grupo. En realidade, está feito polos propios integrantes da banda, que contaron coa colaboración doutros artistas que puxeron a voz. Unha das versións máis interesantes é a de "Mystify", un dos temas que xunto con "Never Tear Us Apart", está cantada en francés. No caso de "Mystify", a francesa Loane é a encargada desta nova versión, que ademais contou coa participación de John Mayer á guitarra.

http://youtu.be/jMWwjhrmnuw