Change

Entre finais dos 70 e comezos dos 80 a New Wave ía ser o estilo predominante na música. En apenas cinco anos xurdiron unha morea de bandas cunha nova mentalidade na procura dun novo son, que a crítica bautizou axeitadamente como "nova onda". Nesa voráxine de novas formacións aparece no Reino Unido, Tears for Fears, proxecto comandado por Roland Orzabal e Curt Smith en 1981. Dous anos despois debutaban con The Hurting (1983), primeiro álbum con dez cancións moi boas no que destacan os singles que se seleccionaron, case ano e medio antes da publicación do álbum. Unha delas é "Change", das máis aclamadas de Tears for Fears e que no seu momento se escolleu como cuarto single, cando ó álbum lle quedaban dous meses para que aparecese no mercado, pero xa estaba suficiente rodado con trallazos coma "Suffer the Children" e sobre todo, "Mad World". E aínda así "Change" foi das que máis alto quedou nas listas de singles.

http://youtu.be/SsQ7iA14ss0

O son de "Change" non pasou inadvertido para produtores de música dance e hip hop, que o incorporaron a outras cancións, que nin de lonxe lle fan sombra á orixinal. No debut de Culture Beat, Horizon (1991), "No Deeper Meaning" contén un sample bastante evidente, tanto que parece unha versión coa letra cambiada.

http://youtu.be/f6gvzqbjsIc

No ámbito do hip hop, os californianos Jurassic 5 trasladaron "Change" a "Sum of Us", no álbum Power in Numbers (2002).

http://youtu.be/_BVYF8Br1f8

Lexy & K-Paul tamén incluíron "Change" no seu tema "Trick on Me", no álbum Abrakadabra (2009) estragando completamente o tema de Tears for Fears.

http://youtu.be/wouQyJcuG10

My Girl

A comezos dos anos 60 o imperio da Motown comezou a estenderse con grupos da talla de The Supremes e de The Temptations. Estes últimos haberían de chegar por primeira vez ó primeiro posto da lista estadounidense con "My Girl", canción escrita curiosamente por Smokey Robinson e Ronald White, membros de The Miracles, outro dos grupos en nómina da Motown, que xa entón tiña unha carreira consolidada. En 1964, The Temptations derónse a coñecer con Meet the Temptations, unha primeira toma de contacto, pero ningún dos singles extraídos se chegou a meter nos dez primeiros postos das listas. Con todo, a aposta por The Temptations era forte e ese mesmo ano xa estaban no estudio de gravación preparando o segundo traballo, outra vez con Smokey Robinson de produtor, que tamén lles escolleu unha selección de cancións propias. De feito, o título do disco foi The Temptations Sing Smokey (1965), polo que xa se podía imaxinar quen era o protagonista absoluto. O primeiro single foi precisamente "My Girl", que apareceu en decembro de 1964 como anticipo do disco.

http://youtu.be/GBcBoyXulFg

Hai infinidade de versións de "My Girl" e moitas certamente moi, moi boas. Quizais das máis sorprendentes sexa a que os propios The Temptations fixeron en italiano co título "Solamente lei" en 1967: http://youtu.be/916OTkOaPnk

No álbum tributo á Motown Stop! In the Name of Love! (1995), La Toya Jackson encárgase de versionar o tema de Temptations, pero cunha lixeira variación na letra, na que a canción pasa a ser "My Guy".

http://youtu.be/p2111JQ0eF0

Tamén destaca a de The Jesus and Mary Chain no compilatorio The Complete John Peel Sessions (2000).

http://youtu.be/0lLcjgJi1bo

E Raheem DeVaughn aproveita o retrouso de "My Girl" na canción "Friday (Shut the Club Down)", no álbum Love Behind the Melody (2008).

http://youtu.be/w0dG_jTMGFY

Lake Charles

A música country sempre se nutriu de excelentes cantautoras, grandes damas da canción que lograron perpetuar un xénero que para moitos recolle toda a esencia de Estados Unidos. Lucinda Williams é desde finais dos anos 70 unha delas, pois o seu estilo, composto de  folk, blues, country e rock levouna a ser unha das voces máis recoñecidas e aclamadas de todas, contando ademais co respecto de moitos músicos, que a teñen como unha referencia. En 1998 publicou o seu quinto disco, Car Wheels on a Gravel Road, onde o sexto corte é unha homenaxe ó seu lugar de nacemento, Lake Charles, no estado de Louisiana. Coa mesma factura coa que Lucinda Williams compón todas as cancións, "Lake Charles" convértese nun clásico na discografía desta cantautora.

http://youtu.be/EP9ZFkqt5Lw

Tras separarse de Rubén e dar por rematada a andaina de Pereza, Leiva editou Diciembre (2012), o primeiro disco en solitario. Unha das cancións estrela do álbum é "Nunca nadie", que garda un lixeiro parecido cos acordes de "Lake Charles".

http://youtu.be/Mnt0Iwemy0A

Don't Let Me Be Lonely Tonight

Cando se fala do folk-rock dos anos 70 en Estados Unidos é invitable que non acuda á mente o nome, entre outros, de James Taylor. Este cantautor de voz cálida é un dos compositores máis prolíficos que, ademais de nutrir a súa propia carreira de boas cancións, tamén contribuíu ó crecemento da de outros artistas, que recorrían á cretividade de Taylor como garante de éxito. No cuarto disco, One Man Dog (1972), aparece unha das súas composicións máis aclamadas, "Don't Let Me Be Lonely Tonight", que cativou tanto ós seguidores máis fieis coma a todo tipo de artistas, que se encargaron de facer algunhas versións certamente moi boas.

http://youtu.be/XTh1335y7EA

Das mellores versións que se fixeron de "Don't Let Me Be Lonely Tonight", sen dúbida a de Isaac Hayes ocupa un lugar privilexiado. En clave funk, pero sen renunciar ó mesmo estilo pausado co que James Taylor a gravou en primeiro lugar, a nova versión de Hayes comeza cunha introdución instrumental que a fai única. Aparece no álbum For the Shake of Love (1978).

http://youtu.be/qjp_qGq8tbA

A famosa introdución da versión de Hayes empregouse en cancións de nova factura. Unha das primeiras foi na de Mona Lisa "You Keep Leading Me On", de 11-20-79 (1996).

http://youtu.be/LcnrGyAaaSU

Alright

En plena voráxine do britpop, calquera banda británica cunha proposta fresca que ofrecer non tardaba en ser o foco de atención. Nese contexto, Supergrass tivo moita sorte cando na primavera de 1995 debutou con I Shoud Coco, porque cada single que sacaban era un novo chanzo co que se achegaban á primeira liña do éxito. Pero o salto definitivo que fixo que se coñecera a Supergrass en todo o continente, foi a edición do quinto single, "Alright", que en pleno verán conquistou mesmo ós máis reticentes. Para entón o trío formado por Gaz Coombes, Mick Quinn e Danny Goffey xa era dos máis populares no seu país natal.

http://youtu.be/qUE4oDunYkc

Bastante bochornosa na nosa opinión é o tema que Travie McCoy montou co retrouso de "Alright". A canción "We'll Be Alright", de Lazarus (2010) é case unha versión da orixinal de Supergrass, pero sen chispa nin graza. Unha mágoa!

http://youtu.be/NPO79mkRSao

Mr. Bartender (It's so Easy)

"Mr. Bartender (It's So easy)" foi o single de presentación do quinto álbum de Sugar Ray In the Pursuit of Leisure (2003). A banda californiana vivía daquela na cresta das ondas e non había radiofómula na que non soasen desde que co seu anterior disco empezaran a dominar ás listas máis comerciais. Así que cun novo álbum baixo o brazo, Sugar Ray presentábase disposta a repetir os mesmos datos sen apenas variar o estilo que tan ben lle fora antes. O single "Mr. Bartender (It's so Easy)", que engancha á primeira escoita, ten o lixeiro defectiño, (se é que ás veces isto se pode tomar coma defecto e non coma virtude) de que non é orixinal ó cen por cento. A melodía e os acordes pertencen a outras dúas cancións alleas, que combinadas de xeito adecuado, conseguen que "Mr. Bartender (It 's so Easy)" soe tan ben.

http://youtu.be/0Piyyr2Yqj8

Hai que recoñecerlles ós mozos de Sugar Ray que teñen bo gusto. O son da guitarra está tomada directamente do tema de Sweet "Love is Like Oxygen", de Level Headed (1978).

http://youtu.be/kRVwcPTnug8

O resto débese á canción de Midnight Star "No Parking (On the Dance Floor)", do álbum do mesmo título publicado en 1983.

http://youtu.be/HsmqOT1CB-U

Freeek!

Non é ningunha novidade que tódolos artistas teñen altibaixos ó longo da súa traxectoria profesional, momentos en que a creatividade, deles e dos colaboradores cos que traballan, falla. George Michael é quizais un dos artistas que máis acostumados nos ten a pasar por etapas pouco brillantes e moitos achácano a problemas persoais. En 2004, George Michael tentou volver á senda do éxito con Patience, un álbum que salvo algunhas poucas cancións, está bastante afastado dos grandes discos que fixeron do artista británico de orixe grega un dos solistas máis importantes das últimas décadas. Unha boa mostra da pouca consistencia de Patience é a cantidade de cancións compostas a base de samples doutras, que tampouco teñen nada de especial. O single de presentación, "Freeek!" xa daba unha idea do que ía ser a tónica xeral do álbum e desde logo, non quedará como unha das mellores cancións na discografía de George Michael.

http://youtu.be/n3E-oKQw3rg

Para a elaboración de "Freeek!", George Michael botou man de tres cancións. Unha delas é o tema de Kool & the Gang "N.T", single de 1971.

http://youtu.be/LSAqC6zxlnY

Tamén recorreu ó hip hop coa canción de Q-Tip "Breathe and Stop", do álbum Amplified (2009).

http://youtu.be/NOw-iNJvylM

E tamén do R&B de Aaliyah con "Try Again", pertencente á banda sonora de Romeo Must Die, película de 2000.

http://youtu.be/aRcAvsZgjXA

The High Road

Gnarls Barkley arrasou no verán de 2006 con "Crazy", unha canción que nos serviu para coñecer os dous músicos que formaran este proxecto, Cee-Lo Green e Danger Mouse. Dous anos despois publicaron un novo álbum, pero o número de vendas non se achegou nin moito menos ó que conseguiran co debut, xa que a pesar das boas cancións que contiña, ningunha se podería considerar un trallazo como o que supuxo "Crazy". Pouco despois, o dúo puña o punto final a Gnarls Barkley e cada un tomou o seu camiño. Sen tempo para darlle voltas a ese fracaso, Danger Mouse puña en marcha en 2009 un novo proxecto xunto co vocalista de The Shins, James Mercer, con nome de Broken Bells. Ese mesmo ano debutaban cun álbum epónimo que sorprendía á crítica pola alta calidade das composicións e a produción exquisita de Danger Mouse. O primeiro single, "The High Road", resultou ser unha agradable carta de presentación.

http://youtu.be/mBCm8abnHl8

En 2012, Joss Stone publicou o álbum de versións The Soul Sessions Vol. 2, segunda parte do disco co que debutara en 2003 no que a artista británica interpreta algunhas cancións soul. Pero o mérito de Joss Stone con este tipo de discos é que consegue versionar en clave soul outras composicións alleas a este xénero sen que desentonen na nova versión. Así de ben lle quedou "The High Road".

http://youtu.be/K0SnOpT6R8g